Omdat zijn vader Adam Cartwright en opa Ben Cartwright weg waren voor zaken werd de zesjarige Mitch Cartwright verzorgd door zijn ooms Hoss en Joe. Hoewel Adam er niet erg gerust op was had hij toch de zorg voor zijn oogappel aan zijn jongere broers overgelaten.
Mitch had het advies van zijn vader gekregen:“Zorg dat je ooms niet overwerkt zijn als opa en ik weer thuis komen.”
“Werken mijn ooms dan ooit?”, vroeg de jongen bij het afscheid nemen.
Dit was tegen het zere been van Hoss en Joe. Maar Ben en Adam vonden het wel een leuke vraag.
Hoss en Joe hielden Mitch zo bezig dat hij zijn opa en vader niet eens miste. Toch moest de jongste Cartwright weer naar school.
Hoss bracht hem op maandagmorgen naar de bushalte.
“Oom Hoss, ik heb helemaal geen zin om te gaan”, zei Mitch.
“Dat kan ik begrijpen maar je bent leerplichtig en dat betekent dat je naar school moet. Wij moeten gewoon werken. Maar je vader en opa komen vanmiddag thuis”, antwoordde Hoss.
Mitch suggereerde toen:“Dan ga jij in mijn plaats naar school en ik doe jouw werk.”
Maar Hoss trapte er niet in zodat Mitch wel naar school moest gaan.
Buschauffeur Vincent Parker liet de jonge Cartwright instappen en zei even later:“Morgen laat jij je maar naar school rijden door je rijke pappie. Dit is mijn laatste dag.”
“Maar het is de 1e nieuwe schooldag weer”, reageerde Mitch.
“Ik word betaald om deze bus te rijden en niet om naar jouw commentaar te luisteren”, snauwde Vincent.
Hij reed expres harder en stopte 4 km bij de school vandaan.
“Ik zit zonder benzine dus je zal verder naar school moeten lopen. Als je dat tenminste kunt”, zei Vincent.
Mitch pakte zijn rugzak en stapte uit. Hij keek verbaasd om zich heen maar wist niet waar hij was. Vincent reed meteen hard door.
“Wacht maar totdat oom Hoss jou tegenkomt”, gromde Mitch.
Hij besloot maar meteen terug naar huis te gaan. Maar dan wel lopend. Gelukkig was het mooi weer.
Op de ranch zei Joe:“Ik ga pa en Adam halen.”
“Waar blijft Mitchy?”, vroeg Hoss want het was al na schooltijd.
“Nog bij de bushalte?”, vroeg Joe.
Hoss ging per auto naar de bushalte en ontdekte dat hij weggehaald was.
“Potverdorie nog an toe”, zei Hoss hardop en verontwaardigd.
Hij stapte in en ging Mitch zoeken. De herdershond Cody was bij hem.
Op 1 km van het ranchhuis vandaan kon Mitch niet meer verder en hij stortte helemaal in. De jonge Cartwright viel neer aan de kant van de weg.
Terwijl Joe Ben en Adam ging ophalen van het vliegveld van Las Vegas was Hoss intussen zijn neefje aan het zoeken. De jongen was nog steeds niet thuisgekomen uit school hoewel hij met de schoolbus ging. Althans dat dachten de Cartwrights. Maar niets was minder waar. Omdat Mitch de enige was die de schoolbus nodig had om naar en van school te kunnen gaan had de busorganisatie besloten de schoolbus op te heffen.
Opeens zag Hoss iets liggen. De hond begon luid te blaffen.
“Is dat het baasje?”, vroeg Hoss.
Cody blafte hard en kwispelde met zijn staart. Hoss reed erheen en stopte de auto. Hij en Cody stapten uit en renden naar de vondeling. Hoss draaide hem om en zag tot zijn ontzetting dat de vondeling zijn bloedeigen neefje Mitch was. Hij tilde hem op en droeg hem naar de auto. Cody pakte de rugzak mee. Hierna gingen ze naar huis terug.
Hoss legde Mitch op de bank en verzorgde hem zo goed mogelijk. Opeens deed de jongen zijn ogen open.
“Mitchy, wat is er gebeurd?”, vroeg Hoss ongerust.
Mitch vertelde wat er allemaal gebeurd was. Toen viel hij weer in slaap.
Wat later kwamen Ben, Adam en Joe weer thuis.
Adam zag zijn zoon op de bank liggen en vroeg ongerust:“Wat is er met Mitch aan de hand?”
“Wel Adam, de schoolbus rijdt niet meer omdat Mitchy de enige is die er gebruik van maakt. Vanmiddag liep hij naar huis en ik vond hem halverwege”, antwoordde Hoss.
Adam knielde bij zijn zoon neer en keek naar hem. De jongen sliep gewoon door. Hoss vertelde wat Mitch hem had verteld.
Adam maakte zijn zoon wakker en zei:“Jij gaat naar bed om bij te komen.”
Mitch kwam overeind en ging met Adams steun naar zijn kamer. Cody volgde hen.
Ben zei:“Mitch leert maar hier thuis. Dan kan hij ook meteen meehelpen.”
Hoss en Joe keken elkaar even lachend aan maar toen kregen ze te horen van hun vader:“Mitch helpt mee met de dieren voeren en wat hij ook al zelf kan. Jullie mogen de zware karweitjes doen.”
Mitch lag in bed en Adam zat bij hem.
“Die buschauffeur liet me 4 km van de school vandaan achter met de smoes dat hij geen benzine meer had. Maar toen ik buiten de bus was reed hij snel door”, zei Mitch aarzelend.
Hij kon nauwelijks nog zijn ogen open houden zodat Adam hem toedekte en zei:“Slaap lekker en ik kom je wel halen voor het avondeten.”
Nog voordat Adam de slaapkamer had verlaten sliep Mitch al. Cody bleef bij zijn speelkameraadje.
Beneden kreeg Adam te horen wat Ben had besloten omtrent Mitch.
“Ik leer hem wel alles. En hij ziet zijn vriendjes wel bij de honkbaltrainingen. Want die gaan gewoon door”, antwoordde Adam.
“Adam, ga je mee een klacht indienen bij de busorganisatie?”, vroeg Ben.
Zijn oudste zoon knikte.
“Zorg dat Mitch in bed blijft totdat wij terug zijn”, zei de rancher.
“Doen we”, zei Hoss namens Joe.
Ben en Adam gingen in sneltreinvaart naar Virginia City om het schoolbestuur, sheriff Roy Coffee en de busorganisatie op de hoogte te stellen van wat er allemaal gebeurd was.
George Tucker, de baas van de busorganisatie, zei:“Ben, je kleinzoon was de enige die echt gebruik moest maken van onze bus. Dat kost ons teveel benzine, geld en tijd. En dat terwijl jullie rijk genoeg zijn om wat benzine aan dat joch te verspillen. En Adam, als ik jou nog een opvoedkundig advies mag geven: leer je zoon het af om een grote mond te hebben tegen mijn chauffeurs. Vincent Parker klaagde dat jouw zoon commentaar had over zijn rijstijl.”
“Mitch zei gewoon wat hij wilde. Mijn kind is veel beleefder dan jouw chauffeurs”, reageerde Adam.
De Cartwrights gingen weg.
Thuis gekomen zei Ben tegen Hoss and Joe wat er gezegd was in de stad.
“Mitch slaapt nog steeds. Ik denk niet dat hij voor het eten nog wakker wordt”, zei Joe.
Adam zei:“Ik ga wel bij hem zitten.”
Opeens werd Mitch wakker. Slaperig keek hij zijn vader aan.
“Ik zal een warm bad voor je klaarmaken”, zei Adam glimlachend.
Hij stond op en liep naar de luxe en grote badkamer. Mitch volgde hem met Cody.
In bad zittend en spelend vroeg Mitch:“Papa, moet ik nu nog terug naar school?”
“Eerst moet deze kwestie opgelost worden door het schoolbestuur. Dan ga jij pas weer naar school”, antwoordde Adam.
“Ik leer liever hier dan op school. Miss Jones gaat veel vlugger met haar lessen dan dat ik het kan bijhouden”, bekende de jongen.
“We hebben besloten of beter gezegd opa heeft besloten dat jij thuis leert en ons helpt met karweitjes op het erf. Zoals de dieren voeren. Maar je trainingen bij het honkbalteam gaan wel gewoon door zodat je toch je vriendjes ziet”, zei Adam.
Hij tilde zijn zoon uit het bad en droogde hem af. Mitch kleedde zich aan en met zijn badjasje en berenpantoffels aan ging hij met Cody naar beneden. Adam ruimde intussen de badkamer op.
Ben zag zijn kleinzoon komen en liep hem tegemoet. De rancher tilde hem van de trap en zette hem op de grond.
“Papa zei dat ik vanaf vandaag jullie moet helpen met het runnen van deze ranch”, zei Mitch.
“Dat is inderdaad zo. Maar je schoolwerk gaat voor”, antwoordde Ben.
Terwijl Mitch naar zijn ooms keek vroeg de jongen:“Maar ik hoef toch niet hun werk te doen?”
Hoss zei:“Dat is wel de bedoeling.”
Joe knikte instemmend.
“Als ik jullie loon ervoor krijg wel”, reageerde hun neefje listig.
Joe vroeg verontwaardigd:“En waar heb jij ons loon dan voor nodig?”
Mitch dacht even na en gaf toen als antwoord:“Ik heb wel steeds een nieuwe en grotere honkbalhandschoen nodig. Die kan ik dan betalen van jullie loon.”
Natuurlijk waren de broers het er niet mee eens maar Ben wel. Adam kwam naar beneden en had het antwoord van zijn zoon op de vraag van Joe gehoord.
“Mitch, opa betaalt je ooms echt niet zoveel dat je er een handschoen van kan betalen”, reageerde Adam.
De jongen merkte op:“En toch werken ze hier? Wat een domme ooms heb ik zeg. Ik word toch later honkballer en/of kunstenaar.”
Adam zei:“Mitch, wat jij ook wordt later: dit is voor altijd je thuis.”
Dat wist zijn zoon ook wel.
Aan tafel was het gezellig maar de mannen merkten wel dat Mitch niet in orde was. Hij at minder dan gewoonlijk, was snel moe en ook wat stiller.
Nog voordat Hop Sing het toetje had geserveerd vroeg Mitch:“Mag ik naar bed?”
“Ga maar. Ik kom je straks wel toedekken”, antwoordde Adam.
Mitch ging meteen terug naar bed.
“Dat jochie is echt niet in orde”, zei Joe bezorgd.
“Hij weet dat wij er voor hem zijn. Ook dat hij goed verzorgd wordt en dat is het belangrijkste voor hem. Mitch moet deze ervaring zelf verwerken”, was het antwoord van Ben.
Toch was ook hij bezorgd.
Om de zaak te sussen besloot George Tucker een bezoekje te brengen aan de Cartwrights. Hij stopte zijn auto op het erf en stapte uit. Hierna liep hij naar de voordeur en belde aan. Ben deed open en zag George staan.
“Wat kom je doen? Je excuses aanbieden?”, vroeg de rancher.
“Ik zet met deze zaak mijn werk op het spel. Als iedereen hoort wat wij tegen jullie Cartwrights hebben gedaan kan ik wel inpakken. En alleen omdat jullie zo ver buiten Virginia City wonen en er een kind is dat naar school moet!”, antwoordde George nors.
Ben zei:“Dus ik had mijn ranch dichterbij Virginia City moeten bouwen en ook moeten voorkomen dat er hier kinderen kwamen? Mijn zoon en wijlen schoondochter hebben zeer bewust voor Mitch gekozen. En ik ben ook zeer blij met hem.”
George werd kwader dan hij al was en gromde:“Ik kwam om je kleinzoon mijn excuses te geven. Maar dat kan hij en jullie ook hierbij vergeten. Ik hoop dat je kleinzoon door deze zaak een flink trauma heeft gekregen en daar de rest van zijn leven last van zal hebben!”
Hoss was er intussen bijgekomen en verkocht George zo’n kaakverbouwing dat hij minstens 3 weken niet kon eten. George maakte dat hij wegkwam en verdween.
“Hoss, ik denk niet dat we hem ooit nog zullen zien”, zei de rancher.
Het antwoord van zijn zoon was:“Pa, opgeruimd staat netjes.”
Tevreden gingen ze naar binnen waar op de slaapverdieping hun oogappel lag te slapen en bij te komen van dit nare incident.