Op een dag nam Adam Cartwright zijn twee oudste kinderen Mitch en Pam apart. De tweeling was 14 en zeer ondernemend.
“Jongens, ik wil serieus met jullie praten”, zei Adam toen hij alleen thuis was met ze.
“Waarover?”, vroeg Mitch benauwd.
“Over jullie toekomst. Jullie zijn 14 en onderhand oud genoeg om jullie toekomstplannen bekend te maken”, antwoordde zijn vader.
De tweeling keek elkaar verbaasd aan.
“Ik wil gewoon hier op de Ponderosa blijven wonen en werken”, zei Pam.
“En ik ga professioneel honkballen. In Boston is er een profclub”, was het antwoord van haar broer.
Adam keek op van deze mededelingen. Dit had hij écht niet verwacht.
“En als ik jullie de kans gaf om allebei te gaan studeren?”, vroeg hij.
“Ik studeren als ik niet eens goed kan lezen en schrijven? Mij zal je écht niet op een universiteit zien”, zei Mitch lachend.
“En ik wordt niet eens toegelaten omdat ik een meisje ben”, reageerde zijn zus.
De tweeling was het duidelijk niet eens met hun vader. Adam zuchtte diep. Hij keek ze aan en wist dat ze bij hun besluit zouden blijven.
“Papa, omdat jij wel gestudeerd hebt zegt dat nog niet dat wij ook moeten gaan studeren”, zei Pam.
“Genoeg kinderen zouden de kans om te gaan studeren met beide handen aangrijpen maar de mijne niet. Weten jullie wel wat jullie nu weggooien?”, vroeg Adam.
“Ja, maar jij hebt architectuur gestudeerd en nu werk je op een ranch. Je had toch ook als architect kunnen werken”, zei Pam.
“Ik kwam terug omdat ik hier nodig was. Maar ik heb geen spijt van mijn besluit om terug naar huis te gaan”, antwoordde Adam.
“Wat moet ik dan gaan studeren?”, vroeg Mitch.
“Dat moet je zelf beslissen. En je zus ook”, was het antwoord van Adam.
“Mogen we wat bedenktijd hebben?”, vroeg Mitch.
Adam knikte.
“Kom zus. Dan gaan we ergens heen”, zei Mitch.
De tweeling ging naar buiten, hun vader alleen latend.
Op de hooizolder bespraken ze hun probleem.
“Ik ga écht niet naar de universiteit. Als papa me gaat dwingen verlaat ik de ranch voorgoed”, zei Mitch.
“Ik ook niet. Als jij weggaat kom ik met je mee. We blijven gewoon samen”, zei Pam.
“Zou opa naar ons willen luisteren?”, vroeg Mitch.
“Ik denk van wel. Hopelijk begrijpt hij ons. Kom”, antwoordde zijn zus.
Ze klommen naar beneden en pakten hun paarden. Even later reed de tweeling naar hun opa Ben Cartwright die bij het brandmerken van het vee was.
“Mr Cartwright, we krijgen bezoek”, zei voorman Candy Canaday.
Ben keek op en zag zijn twee oudste kleinkinderen komen. Hij en Candy stopten de kinderen.
“Opa, we moeten u dringend spreken”, zei Mitch.
“Goed. Candy, jij en de anderen gaan door met het brandmerken. Ik ga met deze twee mee”, zei de eigenaar van de Ponderosa.
Zo gezegd, zo gedaan.
“Wat is er?”, vroeg Ben op een stil plekje bij het Tahoe meer.
“Papa heeft het idiote plan bedacht dat wij allebei moeten gaan studeren. Maar we willen niet. Kunt u niet met hem praten over ons besluit?”, vroeg Pam op haar beurt.
“Ik wil het proberen. Maar ik weet wel dat je vader het beste met jullie voor heeft”, zei Ben.
“Hij zegt dat andere kinderen de kans om te studeren wel pakken en wij niet”, antwoordde Mitch.
De rancher merkte dat de tweeling andere toekomstplannen had dan hun vader voor hen.
“Als papa ons gaat dwingen vertrekken we meteen. En dan komen we nooit meer terug”, zei Mitch vastbesloten.
Ben wist dat zijn kleinkinderen het serieus meenden.
“Wat willen jullie dan met je toekomst?”, vroeg Ben.
“Ik blijf gewoon hier wonen en werken”, antwoordde Pam.
“En ik wil in Boston of New York gaan honkballen. Of waar dan ook”, zei haar broer.
“Wel, als dat jullie besluiten zijn zal je vader die moeten accepteren. Of hij dat nu wil of niet”, was het antwoord van de rancher.
“We blijven wel gewoon hier werken en wonen”, zei Pam.
Ben zei:“Pam, jij houdt je bezig met de dieren op het erf en je broer gaat trainen. Maar jullie moeten wel allebei de kleintjes in de gaten houden.”
“Afgesproken opa”, zei Mitch namens zijn zus.
Ze gingen hun eigen weg weer.
“Ik help je wel met de karweitjes en oppassen”, beloofde Mitch.
Pam bezorgde hem ook een belofte:“Ik help je ook met trainen.”
Toen de tweeling het erf opreed was Adam bezig met de administratie op de veranda. Ze stegen af en bonden de paarden vast. Hierna gingen ze naar Adam.
“Papa, we hebben een besluit genomen wat onze toekomst betreft”, zei Mitch.
Adam keek zijn kinderen vragend aan en kreeg te horen wat de tweeling met Ben hadden besproken.
Tenslotte zei Adam:“Mitch, je doet eerst je werk en dan pas trainen.”
“Goed”, zei de jongen.
Maar algauw had Mitch het gevoel dat hij geen toekomst had op de Ponderosa. Iedere dag was voor hem hetzelfde: vroeg opstaan, ontbijt, werken tot aan het avondeten en daarna wat trainen op het erf. Adam merkte dat en nam zijn zoon apart.
“Mitch, wat is er?”, vroeg Adam bezorgd.
“Niets”, zei de jongen.
“Er is wel wat en ik wil weten wat dat is”, zei Adam.
Mitch keek naar de grond en antwoordde met tegenzin:“Ik vind het hier maar saai op de ranch. Elke dag weer hetzelfde. Ik ga liever elke dag honkballen.”
Adam zuchtte diep.
“Je meent het serieus? Van dat honkballen?”, vroeg hij.
Mitch knikte.
“Dan gaan we proberen het te regelen. Maar ik beloof niets. Je weet dat je thuis hier is”, zei Adam.
“Dat weet ik”, antwoordde zijn zoon.
Die avond maakte Mitch bekend:“Ik ga proberen om prof honkballer te worden. Dat betekent dus dat ik wegga.”
“Ik ken wat mensen in New York en ga met hem mee”, zei Adam.
Ben zei:“Mitch, ik wens je veel succes.”
“Bedankt opa”, zei de jongen.
Adam en Mitch vertrokken de volgende dag naar New York. Tijdens de reis merkte Adam dat er iets was met zijn zoon.
“Mitch, wat is er?”, vroeg hij opeens.
“Ik zie haast niets meer. Alles is zo wazig”, antwoordde de jonge Cartwright.
“Ik wil je geen valse hoop geven maar ik vrees dat je toch geen tophonkballer zal worden. Vooral als je bijna niets meer ziet”, zei Adam ongerust.
Mitch vroeg ongerust:“Je blijft toch wel bij me?”
“Mitch, ik zal jou nooit in de steek kunnen laten”, verzekerde Adam hem.
De jongen was gerustgesteld.
In New York aangekomen zag Mitch vrij weinig. Adam maakte zich ernstige zorgen. Daarom ging hij eerst naar het ziekenhuis waar Mitch uitgebreid werd onderzocht.
Doc Taylor zei na het onderzoek:“Mr Cartwright, Mitch heeft ernstig ontstoken ogen. Het is gelukkig behandelbaar maar uw zoon zal zijn droom om tophonkballer te worden moeten opgeven. Daarvoor zijn de ogen van Mitch te slecht.”
“Hij had er ook al last van toen hij 4 en 10 was”, zei Adam geschokt.
“Ik wil Mitch hier 2 dagen houden en zijn ogen behandelen en verbinden”, zei Doc.
“Dat is goed”, zei Adam.
Ze gingen naar Mitch die in bed lag. Hij kreeg alles te horen. Mitch hield zich groot toen hij hoorde dat hij nooit honkballer zou worden. Maar Adam zag dat zijn zoon het zeer moeilijk had. Doc behandelde de donkere ogen en verbond ze daarna. Toen liet hij de Cartwrights alleen.
“Papa, ga maar naar huis en zeg de anderen dat je zoon een grote mislukkeling is”, zei Mitch somber.
Adam pakte zijn rechterhand en zei:“Ik ga niet naar huis zonder jou. En je bent echt geen mislukkeling. En ook al word je geen prof speler, je kunt wel andere kinderen leren te honkballen.”
“Rose gooit ook al redelijk goed en hard”, zei Mitch.
“Jij gaat rusten en ik ga informeren bij die honkbalclub. Ik ben vanavond weer terug”, zei Adam.
Mitch viel in slaap en Adam ging naar zijn afspraak.
Bij honkbalclub de New York Nuggets kreeg Adam een uitgebreide rondleiding.
Coach Steven Johnson hoorde alles aan en vroeg:“Ik wil je zoon toch zien spelen. Ook al is hij mank en heeft hij wat problemen met zien. De dokters hier zijn erg goed. Hoe oud is Mitch?”
“Veertien. Hij en zijn tweelingzus worden op kerstdag 15”, antwoordde Adam.
“Heb je nog meer kinderen die honkballen?”, vroeg Steve.
“Hun zusje Lisa van 7 interesseert het niets maar Rose van 2 wel. Dat is mijn jongste. Ze kan al aardig goed gooien. Dus wie weet later”, was het antwoord van Adam.
Twee dagen later.
Mitch kon redelijk zien en werd uit het ziekenhuis ontslagen. Adam had nog steeds niets gezegd over de auditie.
“Gaan we niet naar huis?”, vroeg hij verbaasd toen ze niet naar het hotel gingen.
“Nog niet. Eerst moet jij nog iets doen”, zei Adam.
Natuurlijk begreep Mitch er niets van maar hij vroeg ook niet verder.
In het stadion stelde Adam Steve voor aan Mitch.
“Mitch, ik weet van je gezondheidsproblemen. Ondanks dat wil ik je toch zien spelen”, zei Steve.
Hij nam de jongen mee naar de kleedkamer waar Mitch de andere spelers leerde kennen.
Tijdens de wedstrijd speelde Mitch de sterren van de hemel zodat Steve wist dat Adam niets teveel had gezegd over het honkbaltalent van zijn zoon.
Na de wedstrijd zei Steve:“Mitch, je bent nog 2 jaar te jong om prof te worden. Maar ik wil dat jij je blijft ontwikkelen en zodra je 16 bent kom je hierheen.”
“Dat is geweldig. Bedankt Mr Johnson”, zei Mitch glimlachend.
De Cartwrights keerden zeer tevreden huiswaarts en nu was Adam wel gerust over de toekomstplannen van zijn tweeling.