Het was december 1869. Op de Ponderosa was iedereen bezig om overal kerstversieringen op te hangen. Mitch was nu extreem druk omdat zijn verjaardag in zicht kwam. Dit had uiteraard effect op zijn hond Cody die aangestoken werd door de wilde buien van zijn baasje.
Op een middag zei Ben:“Mitch, we moeten samen nog iets regelen voor jouw verjaardag. Je wordt tenslotte al zeven jaar.”
“Hop Sing bakt altijd een grote mokkataart. Als avondeten eten we pannenkoeken. Mag Matthew blijven slapen als ik jarig ben?”, vroeg de jongen.
“Ik beloof niets maar ik zal het met papa bespreken”, zei Ben.
Hij nam zijn kleinzoon in zijn armen en knuffelde hem liefdevol.
“Ik ben toch zo blij dat u er altijd weer bent, opa. Papa is vaak weg voor zaken en dan ben ik altijd alleen met Cody”, zei Mitch na een poosje.
“Ik zal er hier voor je zijn en Hop Sing is er ook altijd”, antwoordde zijn opa.
Op kerstavond zat de hele familie behalve Mitch bijeen rond de open haard.
“Dat jochie wordt morgen alweer zeven jaar. Wat vliegt de tijd voorbij”, verzuchtte Adam.
“Ik kan me nog goed herinneren dat hij hier kwam. Hij kon niet eens bij de deurknop”, reageerde Ben.
“Nu helaas wel. Hij kent het hele huis uit zijn hoofd en maakt daar gewoon misbruik van”, reageerde Adam zuchtend.
“En Cody doet gewoon met hem mee”, zei Ben.
De volgende morgen was Adam al vroeg wakker.
“Dat jochie is jarig vandaag”, zei Adam tegen zichzelf.
Toen ging de deur open. Een nog erg slaperige Mitch kwam binnen.
“Hallo kid. Kom maar in bed”, zei Adam glimlachend.
Mitch kwam en werd door zijn vader in bed getild.
“Van harte gefeliciteerd met je zevende verjaardag”, zei Adam.
“Bedankt papa”, zei Mitch wat verlegen.
Cody kwam er ook bij liggen en werd aangehaald door zijn baas.
Toen Mitch aangekleed beneden kwam wist hij niet wat hij zag. De salontafel lag vol met cadeaus voor hem.
“Zijn al die pakjes voor mij?”, vroeg hij verbaasd.
“Inderdaad. Van harte gefeliciteerd jongen”, zei Ben.
Hij knuffelde zijn jarige kleinzoon.
Na het kerstontbijt kreeg Mitch de cadeaus voor zijn verjaardag. Adam gaf zijn zoon een gloednieuwe honkbalhandschoen.
Toen Mitch het uitpakte en zag wat het was zei hij:“Bedankt papa.”
“Graag gedaan jongen. Dat je er nog maar heel veel plezier van mag hebben en hem veel gebruiken moet”, zei Adam genietend van zijn jarige zoon.
“Mitch, dit krijg je van mij”, zei Little Joe.
Hij gaf zijn neefje een knuppel om mee te slaan.
“Bedankt oom Joe”, zei Mitch.
Van Hoss en Candy kreeg hij ook elk een bal. Toen keek Mitch met vragende ogen naar Ben. De anderen deden het ook.
“Waarom kijken jullie allemaal zo naar mij?”, vroeg de rancher verbaasd.
“Ik weet niet of u het weet maar het is toevallig wel de zevende verjaardag van uw kleinzoon”, zei Adam droog.
“Ik wist dat er iets speciaals was vandaag maar niet meer wat”, zei Ben plagend.
Hij stond op en liep naar zijn kantoor. Uit de bovenste la pakte hij een plat pakje.
“Mitch, dit is voor jou. Ik hoop dat je er wat aan hebt”, zei de rancher.
Mitch pakte het uit. Het was een instructieboek voor jonge honkballers.
“Papa krijgt dit boek niet want het is van mij”, zei de jongen vastberaden.
Iedereen lachte.
“Ik ben bang dat ik het toch zal moeten lezen om je te helpen”, antwoordde Adam.
Toen kreeg Mitch zijn kerstcadeaus. Om hem te helpen met lezen kreeg hij een grote blokkendoos. Op elk blok stond een letter. Ook kreeg hij een paar eenvoudige leesboekjes.
“Mag ik met Cody buiten spelen?”, vroeg hij nog voor de koffie met gebak.
“Ga maar buiten spelen. Wel op het erf blijven”, zei Adam vaderlijk.
Mitch kleedde zich warm aan en ging met de hond naar buiten. Er was erg veel sneeuw gevallen op het erf zodat Mitch en Cody zich opperbest konden vermaken.
“Cody, we gaan een enorme sneeuwpop maken”, zei Mitch tegen zijn hond.
Mitch maakte een sneeuwbal en rolde die door de sneeuw zodat die groter werd. Op een gegeven moment verloor de jongen zijn evenwicht en hij gleed uit. De enorme sneeuwbal rolde achter hem aan en overspoelde Mitch compleet. Cody begon luid te blaffen en rende naar de voordeur. Adam kwam naar buiten en zag wat er gebeurd was. Hij rende naar de sneeuwberg toe en groef zijn zoon eruit.
“Kid, gaat het?”, vroeg hij bezorgd.
“Ik gleed uit. Ik heb het zo koud en mijn pols doet pijn”, zei de jongen bijna huilend.
“We gaan naar binnen”, zei Adam.
Hij pakte Mitch op en droeg hem naar binnen, gevolgd door Cody.
Binnen werd Mitch in een warme deken gewikkeld en bij de brandende open haard gezet. Hop Sing kwam al snel met een beker warme chocolademelk voor de jongste bewoner van de ranch. Hij verzorgde tevens de zere pols van Mitch. De Chinese kok wikkelde de rechterpols in verband.
Adam bleef zijn zoon in de gaten houden maar dat deden de anderen ook. Mitch bleef nadat hij op kamertemperatuur was gekomen gewoon binnen en speelde met Cody zoals hij dat elke dag deed.
Halverwege de middag begon het in huis steeds heerlijker te ruiken.
“Ik vraag me af hoe de kip zal smaken. Het enige dat ik ruik is de geur van pannenkoeken”, zei Hoss.
“Het is mijn verjaardag vandaag en ik mag bepalen wat we eten. En dat zijn pannenkoeken”, reageerde zijn neefje.
Little Joe knipoogde naar Hoss en Candy.
“Dat zijn geen pannenkoeken maar een kip die naar pannenkoeken ruikt én zo smaakt”, beweerde Little Joe.
“Dat kan niet want een kip smaakt en ruikt naar kip en niet naar pannenkoeken”, reageerde Mitch direct.
Ben en Adam keken elkaar zo eens aan en konden hun lachen moeilijk inhouden.
“Jongens, ik denk dat jullie deze discussie gaan verliezen”, zei Ben na een poosje.
“Dat kind is gewoon veel te veel bij Hop Sing”, reageerde Little Joe.
“Dat moet jij nodig zeggen. Wie was er als kleine jongen vaak in de keuken te vinden als Hoss en ik naar school waren?”, vroeg Adam.
“Ik zeg al niets meer”, zei zijn jongste broer.
“Papa, ben jij dan naar school geweest? Nooit wat van gemerkt”, merkte Mitch droog op.
Iedereen lachte.
Tijdens het eten was het eveneens erg gezellig. Hop Sing had twee enorme stapels pannenkoeken gebakken. Een stapel waren kleintjes en de anderen waren van groter formaat.
“Die kleintjes zijn allemaal voor Mitchy. Hij is toch nog erg klein”, zei Hoss plagend.
“Dus niet. Het is mijn verjaardag”, zei Mitch protesterend.
“Inderdaad. Je ooms en Candy krijgen de kleintjes en wij nemen de grote exemplaren”, zei Adam.
Hoss, Little Joe en Candy keken verontwaardigd naar Ben maar ze kregen geen steun van hem.
“Mitch moet nog groeien en jullie niet meer”, zei de rancher.
“Dan moet papa eigenlijk ook een kleintje nemen want hij is al lang genoeg”, merkte zijn kleinzoon op.
Iedereen behalve Adam lachte.
“Jij bent een echte kleine pestkop. Dat heb je echt niet van je moeder”, zei Adam quasi-streng tegen zijn zoon.
“Nee, maar wel van jou. Jij pest hen net zo vaak als andersom. Jullie durven zelfs mij met zijn allen te pesten”, antwoordde Mitch.
Adam legde een pannenkoek op het bord van Mitch en sneed hem in stukken. In een mum van tijd waren de beide stapels verdwenen.
Omdat hij jarig was mocht Mitch iets langer dan normaal opblijven. Maar om half negen kreeg de jongen slaap zodat Adam hem oppakte en naar boven droeg. Hij kleedde de jongen uit en legde hem in bed. Toen kon Adam hem zoals elke avond toedekken.
“Fijne verjaardag gehad?”, vroeg Adam terwijl hij de jongen toestopte.
“Ja, bedankt papa”, zei Mitch met blije ogen.
“Graag gedaan. Slaap lekker knul”, zei Adam vaderlijk.
Hij kuste de bijna slapende jongen.
“Welterusten papa”, zei Mitch slaperig.
Nog geen vijf minuten later was Mitch vertrokken met de droomexpres naar Dromenland.