Het was een warme zomerdag toen de familie Cartwright op de Ponderosa Ranch ontwaakte. Zoals gewoonlijk was dat erg vroeg maar toch was de hitte al duidelijk te voelen.
Terwijl ze naar beneden liepen zei Joe Cartwright tegen zijn oudere broer Hoss:“Hoss, weet je wat we doen? We gaan gewoon lekker zwemmen en laten de anderen het harde werk doen.”
“Leuk idee maar hoe wou je dat voor elkaar krijgen? Vooral als pa en Adam ons in de gaten houden”, zei Hoss.
“Ach, we zeggen gewoon dat wij het werk ergens anders gaan doen”, zei Joe.
Ze liepen door naar de eetkamer waar Ben en Adam inmiddels al aan het eten waren.
“Pa, we gaan vandaag erg hard werken zodat alles in orde is voor die veemarkt in Virginia City over 2 weken”, zei Adam.
“Dat is inderdaad de bedoeling jongen. Er is heel wat te doen”, zei Ben.
“Wat dacht je van houtkappen? Dat lijkt me wel een leuk karwei voor Joe”, zei Candy, de voorman.
Hij keek met lachende ogen naar Ben en Adam die hem meteen begrepen.
“Dan kan hij zich in het zweet werken”, merkte Adam op.
“Arm zweet”, reageerde de voorman.
Ze lachten wat Hoss en Joe niet begrepen. Ze gingen zitten en begonnen aan het ontbijt.
“Zeg Joe, mis jij niet 2 kleine uitgaven van onze oudere broer?”, vroeg Hoss opeens.
“Nou je het zegt ja. Adam, waar is de tweeling?”, vroeg Joe.
“In de keuken. Ze helpen Hop Sing met het pakken van hun picknickmand. Ik heb ze toestemming gegeven om te gaan zwemmen. Cody gaat met ze mee”, antwoordde de oudste Cartwright jongen.
“En jullie tweeën laten ze met rust want de tweeling heeft vakantie en jullie niet”, zei Ben meteen toen hij de blikken van zijn 2 jongste zoons zag.
Dat was een grote tegenvaller voor Hoss en Joe.
Toen nam Candy het woord want hij zei:“Het hout moet nog bijgevuld worden. Ik meen me te herinneren dat Joe aan de beurt was om het te doen.”
“Dat is inderdaad zo. Joseph kan ze in kleinere stukken hakken en Hoss kan ze dan bijeen rapen en netjes stapelen”, antwoordde de rancher.
“Pa, het is veel te warm om dat te doen. Kan dat niet wat later in het jaar gebeuren?”, vroeg Joe.
“Nee, liever vandaag”, antwoordde Ben.
Terug aan tafel zei de jongste van de tweeling Pam:“Hop Sing is bezig met een grote en goed gevulde picknickmand voor ons en Cody.”
Nu werden Hoss en Joe natuurlijk helemaal jaloers.
“Pa, is het goed als we vanavond hout hakken en straks met de tweeling meegaan?”, vroeg Joe.
Ben antwoordde:“Absoluut niet. Ik heb al wat gepland voor vanavond.”
Dit was een grote tegenvaller voor de broers.
Na het ontbijt vertrokken de tweeling en Cody naar hun privé bad. De volwassenen gingen aan het werk.
Opeens zei Joe:“Hoss, het is zo stil dat geen mens merkt dat wij weg zijn.”
“Inderdaad. Wegwezen”, zei zijn broer.
In een mum van tijd waren ze verdwenen.
Halverwege de morgen kwam Ben onverwachts thuis. Natuurlijk ontdekte hij dat zijn 2 jongste zoons niet aan het werk waren.
“Wel verdraaid nog aan toe. Ze zijn er vandoor”, zei de rancher tegen zichzelf.
Hij wilde eerst kwaad worden maar verzon toen een andere oplossing.
Terugrijdend naar de kudde zag hij zijn kleinkinderen. Natuurlijk stopte hij daar om met ze te lunchen.
“Opa, gaat de barbecue nog door vanavond?”, vroeg Mitch plotseling.
“Voor ons, Candy en je vader wel maar niet voor je ooms. Ze moesten hout hakken maar ik vermoed dat ze aan het zwemmen zijn”, antwoordde Ben.
De tweeling begreep het en zweeg erover.
“We komen jullie halen voor het avondeten. Mond dicht over je weet wel wat tegen je weet wel wie”, zei de rancher na de lunch.
“We doen gewoon alsof we ze niet kennen”, zei Pam.
Mitch maakte het nog erger door te zeggen:“We willen ze niet eens kennen!”
Ben glimlachte, steeg op en ging door naar de kudde.
Bij de kudde vroeg Adam:“Zijn mijn broertjes nog aan het werk?”
“Nee, maar dat doen ze vanavond wel. Ik heb gegeten met de tweeling en ze weten er ook van”, antwoordde Ben.
Ze gingen weer aan het werk.
Tegen etenstijd gingen Ben, Adam en Candy de tweeling en Cody ophalen.
“Zwempartij is voorbij”, riep Adam plagend.
De tweeling pakte alles in en ging met ze mee.
“Hebben jullie de spijbelaars nog gezien of gehoord?”, vroeg Candy.
“Nee”, zei Mitch.
Weer thuis zei Adam:“Jongens, jullie gaan in bad want het meer is niet altijd even schoon.”
Met tegenzin deed de tweeling wat hun vader zei. De anderen maakten met Hop Sing de barbecue gereed.
“Hop Sing, waar zijn Hoss en Joseph?”, vroeg de rancher.
“Broers weggeglipt toen Hop Sing achter huis was”, antwoordde de kok.
De barbecue begon toen de tweeling weer beneden was, fris gewassen en in schone kleding. Natuurlijk kreeg ook Cody zijn deel in het eten. Plotseling sloeg hij aan. Iedereen keek naar Hoss en Joe die vrolijk kwamen aanrijden.
“Waar zijn jullie geweest vandaag?”, vroeg Ben erg streng.
“Pa, het was zo warm vandaag dat we besloten te gaan zwemmen. Sorry”, zei Hoss namens Joe.
Ze keken begerig naar de grote schaal met gebakken aardappels en het vlees dat op de barbecue aan het bakken was.
“Mogen wij ook wat te eten hebben?”, vroeg Joe hoopvol.
“Dat mogen jullie maar pas na het hout hakken. Het is nu niet zo warm meer dus ga je gang”, antwoordde Ben.
De broers gingen mopperend aan het werk terwijl de anderen verder aten en toekeken.
Pas toen de tweeling allang sliep en het eten op was zag Ben dat zijn 2 jongste zoons eindelijk klaar waren met hun werk.
“Jongens, ik ben tevreden over jullie. Je maaltijd staat klaar in de keuken”, zei de rancher.
Hoss en Joe renden naar de keuken en hoopten dat ze een flinke maaltijd zouden krijgen.
In de keuken zei Hop Sing tegen de broers:“Eet smakelijk Mr Hoss en Little Joe.”
De maaltijd was water en brood.
“Eh Hop Sing, zo’n trek heb ik ook weer niet. Ik ga naar bed”, zei Joe teleurgesteld.
Hoss zei:“Bedankt Joe. Ik neem jouw portie ook maar.”
Deze dag deed Hoss en Joe besluiten om nooit meer illegaal te gaan zwemmen.