Sinds enige tijd ging Adam Cartwright met de lieftallige Sally Baxton. Ze waren stapelgek op elkaar en waren veel bij elkaar te vinden. Maar Sally was niet alleen dol op haar verovering maar ook op zijn kinderen Mitch en Pam van 11. Na een vrij moeilijke tijd voor de tweeling had Sally de tijd en moeite genomen om het leven van de jonge Cartwrights weer op rails te krijgen.
Ondanks de zorg voor de Cartwrights was Sally niet in orde. Ze was erg moe en moest veel overgeven. Adam Cartwright maakte zich grote zorgen om haar.
Toen ze op een morgen weer erg had overgeven zei hij:“Nu gaan we eerst naar de dokter voor jou!”
Sally protesteerde niet eens.
Dokter Paul Martin onderzocht Sally en wist genoeg.
“Adam en Sally, gefeliciteerd want jullie worden ouders”, zei Paul.
Onderweg naar huis zei Sally:“Nu hebben we er dus straks 3 om voor te zorgen.”
“Ja, als je mijn broers er niet bij rekent”, reageerde Adam.
Daar reageerde Sally maar niet op maar ze begreep precies wat hij bedoelde.
Op Thanksgiving Day 24 november 1874 kreeg Sally de verrassing van haar leven. Adam was een paar weken eerder naar San Francisco gegaan voor zaken zoals hij had gezegd. Sally had de zorg voor de kinderen op zich genomen en ook voor de andere Cartwrights. Dat waren ranch eigenaar Ben Cartwright en zijn twee jongste zoons Hoss en Little Joe.
Die avond vroeg Adam aan zijn vriendin:“Sally, zou je met me willen trouwen?”
Sally wist niet wat ze moest zeggen en kreeg tranen in haar ogen.
“Dolgraag”, zei ze snikkend van geluk.
Adam nam zijn verloofde in zijn armen en kuste haar. Mitch en Pam keken elkaar lachend aan.
“Adam en Sally, gefeliciteerd met jullie huwelijk. Wanneer is de grote dag?”, vroeg Ben.
“Zo spoedig mogelijk”, zei Sally.
“Op dinsdag 15 december?”, vroeg Adam.
Zijn verloofde knikte.
“We hebben nog wat te vertellen. We krijgen een baby”, zei Sally.
“Geweldig. Wanneer wordt de kleine verwacht?”, vroeg Ben.
“Mei”, zei Adam.
De dagen die volgden waren goed gevuld. Omdat Adam nog precies wist hoe de dagen voor zijn eerste huwelijk waren verlopen hielden hij en Sally alles geheim voor de buitenwereld. Tot aan haar huwelijk bleef ze op de ranch want ze wilde geen geruchten laten komen.
Hoss en Little Joe waren samen ballonnen aan het opblazen om ze overal op te hangen. Opeens liet Hoss er eentje los zodat deze door de woonkamer vloog. Beide broers vonden het wel leuk en deden het nog een keer. Toen kwamen voorman Candy Canaday en zijn werkgever Ben Cartwright binnen.
“Mr Cartwright, ik vraag me af wie nu precies de kinderen zijn: uw twee jongste zoons of de tweeling van Adam en Sally”, zei Candy droog.
“Dat vraag ik mezelf ook af, Candy”, antwoordde Ben zuchtend.
“Sorry pa. Het zal niet meer gebeuren”, verontschuldigde Little Joe zich namens Hoss.
De dag van de bruiloft van Adam en Sally brak eindelijk aan. Zoals afgesproken vond deze plaats op de Ponderosa. Pam was het bruidsmeisje van haar stiefmoeder terwijl Mitch de getuige van zijn vader was. Janet Jackson was al vroeg naar de ranch gekomen om haar vriendin Sally bij te staan. In de ouderlijke slaapkamer was de bruid al bezig om zich aan te kleden toen Janet binnenkwam. Sally hielp Pam met haar jurk.
“De baby is ook aanwezig”, zei de jonge Cartwright.
“Ja, maar het is nog niet zo goed te zien. Over een maand is het echt goed zichtbaar”, zei Sally.
“En in mei helemaal goed”, reageerde Pam plagend.
“Herinner me daar nog niet aan”, zei Sally.
“Zo, jij laat de reden van je huwelijk wel raden”, zei Janet plagend.
Sally keek naar haar en antwoordde:“We trouwen omdat we van elkaar houden en nu krijgen Mitch en Pam een moeder die van hen houdt. We gaan toch niet op huwelijksreis.”
Ze ging zitten. Janet ging naast haar vriendin zitten.
“David en ik verwachten weer een kindje. Ik ben vier maanden onderweg en al tamelijk dik. Moet je mijn buik zien”, zei Janet.
Ze toonde haar buik.
“Weet je het echt zeker dat je maar 1 kindje op komst hebt?”, vroeg Sally.
“Vrijwel zeker”, zei Janet.
“Ik hoop wel dat de bevalling snel verloopt”, zei Sally.
“Chipper waagde het zelfs om te komen op Thanksgiving Day”, zei Janet.
Ze hielp Sally in haar trouwjurk.
Ze schikte de jurk even goed en zei:“Bekijk je zelf maar eens in de spiegel.”
Dat deed de bruid maar ze was niet echt tevreden.
“Ben ik niet te dik voor deze jurk?”, vroeg Sally onzeker.
“Welnee. Het tekent je juist mooi af”, reageerde Janet.
“Over een maand pas ik er allang niet meer in”, zei Sally lachend.
In de woonkamer zei David tegen Adam:“Onze vrouwen hebben één gezamenlijk gespreksonderwerp: baby’s. Janet praat over niets anders sinds ze ontdekte dat ze weer moeder gaat worden.”
“Sally is dol op Mitch en Pam en andersom”, reageerde Adam.
“Gelukkig maar. Anders had je weer problemen”, zei David.
“De tweeling heeft ervoor gezorgd dat dit huwelijk plaatsvindt”, antwoordde Adam.
Om tien uur begon de huwelijksvoltrekking. Even ervoor daalde Sally in haar trouwjurk de trap af. Adam keek ademloos naar zijn aanstaande vrouw en zijn hart begon harder te bonzen.
Dominee Jack Ward deed opnieuw de huwelijksvoltrekking.
Hij begon:“We zijn hier tezamen om deze twee jonge mensen in de echt te verbinden. Hun liefde heeft veel problemen gekend maar hun band bracht ze toch samen om nu voor eeuwig verbonden te zijn. Als er iemand bezwaar heeft tegen dit huwelijk, spreekt hij of zij dan nu of zwijg voor eeuwig.”
Het bleef stil dus ging de dominee verder:“Neemt gij, Adam Poindexter Cartwright, Sally Baxton tot uw wettelijke echtgenote in voor- en tegenspoed tot de dood jullie scheidt?”
“Ja”, zei Adam.
“Neemt gij, Sally Baxton, Adam Poindexter Cartwright, tot uw wettelijke echtgenoot in voor- en tegenspoed tot de dood jullie scheidt?”, vroeg de dominee aan Sally.
“Ja”, zei Sally.
Mitch en Pam kwamen met de ringen.
“Dan verklaar ik jullie tot man en vrouw. Adam, je mag je bruid nu kussen”, zei Jack.
Dat gebeurde met veel liefde en hartstocht. Ben had Mitch en Pam bij zich en zag dat zijn kleinkinderen nu écht dolgelukkig waren. Het bruidspaar werd door alle aanwezigen gefeliciteerd. Toen kwam Hop Sing binnen met twee grote taarten.
“Hop Sing twee grote taarten gebakken voor bruidspaar”, zei de kok.
Sally sneed de beide taarten aan waarna iedereen een stuk kreeg. Zelfs Cody en Lucky werden niet vergeten.
De rest van de dag vierde men feest op de ranch.
Anders dan elk pasgetrouwd bruidspaar besloten Adam en Sally niet op huwelijksreis te gaan omdat ze hun kinderen, hond Cody en kat Lucky niet wilden en konden missen. In plaats daarvan nam Adam een maand vrij om die tijd door te brengen met zijn nieuwe gezin.