Vanwege de verjaardag van hun zoon Matthew (25 oktober) en de komende geboorte van de nieuwste Cartwright waren Dan en Laura Walker overgekomen uit New York. Natuurlijk waren Adam en Sally erg blij met hun komst. Vanwege lastige veedieven was Adam veel weg met de tweeling (Mitch en Pam) en Matthew. Hierdoor stond Sally alleen voor de verzorging en opvoeding van hun dochters Lisa en Rose + het huishouden. Normaal gesproken vond Sally dit niet erg maar nu viel het haar erg zwaar omdat ze elk moment kon bevallen van hun 5e kind.
Al bij hun aankomst zei Laura:”Sally, jij houdt nu rust en ik doe het huishouden. Dan, jij past op de meisjes.”
Het was donderdag 6 november 1879. Sally had gemerkt dat de baby op komst was en bleef om die reden in bed. Adam zat bij haar voor steun.
“De baby komt nu echt”, zei Sally.
“Ik laat de dokter komen”, zei Adam.
Hij stond op en ging naar beneden waar de anderen waren.
“Dan, kun jij de dokter laten komen? De baby komt”, zei Adam.
Dan vertrok meteen. De oudste Cartwright jongen zag dat de tweeling (Mitch en Pam) weg was en keek Laura aan.
“Ze waren al heel vroeg weg en Matt ook. Je weet dat die veedieven er nog steeds rond hangen”, legde ze uit.
Adam knikte. Het liefste ging hij met ze mee maar nu zijn vrouw aan het bevallen was bleef hij thuis.
“Ga jij maar naar Sally. Ik let wel op de meisjes”, zei Laura.
Adam ging terug naar de slaapkamer. Precies op het moment dat Sally het hoofdje voelde kwam Adam de slaapkamer binnen.
Ze zei:”Je moet me helpen met het krijgen van de baby. De vliezen zijn gebroken. Adam, ik voel het komen.”
Adam ging bij haar zitten en keek hoe ver ze was.
“Pers maar zo hard je kunt want onze kleine komt eraan”, zei Adam kalm.
Sally werkte hard en beviel even later van een gezonde dochter.
Adam zag wat ze hadden gekregen en zei plagend:”Mitch zal dit niet echt leuk vinden want je hebt hem weer een zusje geschonken.”
Hij legde hun dochter bij zijn vrouw en kuste haar van geluk.
“Ze heet Daisy”, zei Sally huilend van geluk.
In Virginia City aangekomen ging Dan meteen naar Doc Martin.
“Doc, Sally is bezig de baby te krijgen”, zei Dan.
“Ik ga meteen mee”, zei de arts.
Adam en Sally bewonderden hun nieuwste kind.
“Ze is zo klein en lief”, zei Sally naar de baby kijkend.
“Nog wel maar ook deze zal eens groot zijn”, reageerde Adam.
“Dit is onze laatste”, zei Sally.
Adam stemde toe.
Ondertussen keken 2 niet al te snuggere outlaws vanaf een heuvel naar de kudde die van de familie Cartwright was.
“Niemand aanwezig dus we kunnen die beesten makkelijk jatten”, zei Kevin Carson, 1 van de 2.
Zijn maat Pete Jackson antwoordde:“Dan zijn die Cartwrights wel erg dom. Zo’n kudde laat je toch niet alleen.”
Ze reden naar de kudde en joegen de koeien op. Plotseling hoorden de outlaws een schot vlak langs hun oren.
“Wat moeten jullie hier?”, vroeg Mitch Cartwright van 16.
“Wij hebben deze kudde gekocht van Ben Cartwright”, antwoordde Pete.
“Als dat zo is waarom komen jullie dan met zo’n haast aan rijden?”, wilde Matthew Walker (tevens 16) weten.
Kevin zei:“Dat gaat jou niets aan kleintje!”
“Dat gaat ons wel aan”, zei de cowgirl naast Mitch.
De stem behoorde aan Pam Cartwright, zijn tweelingzus.
“Goh, het kleintje heeft zijn meisje en vriendje bij zich. Wat gezellig”, zei Kevin spottend.
Nog geen seconde later kreeg hij een kogel in zijn linkerbeen.
Kevin keek eerst naar zijn schotwond en zei toen kwaad en beledigd:“Vuile rotzak!”
“Wil jij ook zo’n mooi gaatje in je been hebben? Zo niet, lazer dan op”, zei Mitch tegen Pete.
De outlaws begonnen hard te lachen. Vooral toen ze zagen dat Mitch mank was.
Pete reed naar Pam en zei:“Wat ben jij een lekker ding.”
Hij trok haar van haar paard Chiney maar Pam nam meteen wraak door hem in zijn klokkenspel te schieten. Pete liet haar meteen los. Door het onverwachte schot was het paard van Pete weggerend. Pam vluchtte weg, sprong op Chiney en reed weg. Mitch sloeg op de kont van het paard van Kevin zodat die hard wegrende. De jongens volgden Pam op de hielen.
De 2 jongste Cartwright broers (Hoss en Little Joe) waren bij een ander deel van hun landgoed toen de tweeling en Matthew aan kwam rijden. Ze stopten hen.
“Wat is er?”, vroeg Hoss aan de kinderen.
“Bij de kudde kwamen 2 ongure cowboys die het vee wilden jatten. De een heeft een schotwond in zijn been. Zijn maat wilde Pam nemen maar ze schoot hem in zijn edele delen. Ik joeg het paard van die gozer met zijn gewonde been erop weg. Toen vluchtten we weg”, antwoordde Mitch.
“Jullie wijzen ons de plek. Daarna gaan jullie direct naar huis om het opa te melden”, zei Joe geschokt.
De tweeling knikte. Ze gingen naar de plek waar Pete nog steeds lag te kramperen van de pijn.
“Oom Hoss, dat is hem”, zei Pam wijzend op Pete.
Hoss steeg af, schopte de outlaw tegen zijn pijnlijke plek en zei grommend:“Dat zal je leren mijn neefjes en nichtje lastig te vallen!”
“Dus die 3 zijn van jullie? Je mag ze wel wat manieren leren”, zei Pete.
“Ze zijn keurig netjes opgevoed. De oorzaak dat ze soms zo ruw overkomen is de invloed van jullie soort”, antwoordde Joe fel.
De tweeling en Matthew keerden hun paarden en reden snel naar huis terug.
Op de Ponderosa was het een drukte van belang. De Chinese kok Hop Sing was in de keuken bezig met de lunch met behulp van Betsy en Cora Cartwright. Ze waren de schoondochters van Ponderosa eigenaar Ben Cartwright. Zijn kleindochters speelden in de grote woonkamer. Om de fijne drukte te vermijden was de rancher zelf op de veranda. Plotseling zag hij 3 bekenden komen.
“Opa, we hebben 2 veedieven ontdekt bij de kudde. Eentje ligt er nog maar onze ooms zijn bij hem. Die andere heeft een kogel in zijn been maar ontsnapte. We weten niet waar hij is”, zei Mitch.
“Hoe ziet hij eruit?”, vroeg de rancher.
Mitch beschreef hem tot in het kleinste detail. Toen kwam Cody aanrennen.
Nadat Kevin Carson was weggereden met zijn schotwond zocht hij medische hulp bij een naburige woning. Geheel toevallig was dat de woning waar Adam en Sally woonden. Hij strompelde naar binnen en hield tevens Lisa en Rose meteen onder schot. Laura wist hierdoor dat Mitch hem die kogel had gegeven. Kevin ging op de bank zitten en keek rond.
“Jij moet mij helpen. Een klein mank jochie schoot me neer”, snauwde Kevin tegen Laura.
Laura bekeek de wond en zei:”Dat is maar een schampschot. Je zal het wel overleven.”
Kevin was door deze mededeling zo verbaasd dat hij zijn geweer liet vallen. Cody pakte het en gaf het aan Laura. Hierna rende hij weg.
“Ik ben weg. Vrouwen! Ze zijn niets anders dan rottigheid!”, zei Kevin kwaad.
“Jij gaat nergens heen! Skip, let op hem”, zei Laura tegen de labrador.
Dat deed hij met graagte.
Ondertussen had Cody Ben gealarmeerd en hij ging naar het huis van zijn oudste zoon.
“Jongens, we gaan naar jullie huis”, zei Ben meteen.
Hij steeg op zijn paard en ging met zijn kleinkinderen mee.
Bij binnenkomst vroeg Mitch:“Opa, dat is de veedief die de grote eer had om mijn kogel te ontvangen. Kom je mijn kogel terugbrengen?”
“Smoel houden kleintje!”, gromde Kevin.
Skip blafte fel waardoor de veedief bang werd.
“Hij is een veedief en bang voor een labrador”, merkte Matthew op.
Zijn vader kwam binnen en zag de bange veedief.
“Jongens, we brengen deze veedief naar Virginia City. Skip, jij mag mee”, zei Dan.
Kevin werd vastgebonden en op de wagen gegooid. Skip werd er op gezet en bleef de veedief grommend aankijken.
Intussen hielden Hoss en Joe zich nog steeds bezig met Pete. De broers zaten hem flink te jennen.
“Hij is een volwassen vent maar geveld door een jong meisje van 16”, zei Hoss.
“De jeugd van tegenwoordig heeft geen respect meer voor de ouderen”, zei Joe.
“Smoel houden”, zei Pete met een piepstem.
“Joe, hoorde jij dat nou ook? Is dat een muis of wat anders?”, vroeg Hoss.
“Misschien een sopraan verkleed als een veedief”, was het antwoord van Joe.
Ze lachten.
“Het zangkoor kan altijd wel nieuwe zangstemmen gebruiken”, was de reactie van Joe.
“Joe, dit is wat we doen: we brengen deze sopraan naar Virginia City en dan kan Clem hem meenemen naar het zangkoor. Je weet dat hij daar ook in zingt”, zei Hoss.
De broers hoefden hem niet eens te dwingen om mee te gaan want Pete zorgde zelf voor zijn einde. Hij pakte zijn revolver en schoot zichzelf door het hoofd.
“Opgeruimd staat netjes”, zei Hoss.
Ze namen het lijk mee naar Virginia City.
Doc Martin ging meteen door naar de slaapkamer van Adam en Sally. Daisy begon net te huilen.
“Ik geloof dat de baby al geboren is”, zei de arts.
“Ze kwam erg snel”, bekende Sally.
Doc onderzocht moeder en kind en verklaarde ze allebei gezond.
In Virginia City aangekomen zagen Hoss en Joe hun neefjes net het kantoor van de sheriff uit komen. Natuurlijk begrepen Hoss en Joe er niets van. Ze stegen af en bonden hun paarden vast.
“Wat doen jullie hier?”, vroeg Joe verbaasd.
Mitch vertelde vlug wat er gebeurd was. Hierna gingen Hoss en Joe bij de sheriff naar binnen. Even later gingen Dan en de jongens weer naar huis terug. Natuurlijk ging Skip met hen mee.
Toen de jongens thuiskwamen was Ben Lisa en Rose aan het voorlezen. Pam en Laura waren in de keuken bezig met de lunch.
“Opa, we hebben met die veedieven afgerekend. Eentje is dood en de ander zit in de lik”, zei Mitch.
“Dat is goed nieuws jongen. Maar ik denk dat je ouders straks beter nieuws hebben voor jullie”, antwoordde de rancher.
“Doorlezen opa”, zei Rose wat ongeduldig.
Iedereen lachte waarna Ben verder voorlas. Matthew ging naar de keuken.
“Alles is opgelost”, zei Matthew.
“Fijn”, zei Pam.
Toen Daisy getoond werd aan haar familieleden was het incident met de mislukte veedieven meteen vergeten. Nu er nog een Cartwright geboren was betekende dit dat de familie Cartwright voorlopig nog niet uitgestorven was en dat met veedieven genadeloos afgerekend werd.