Op een mooie winterse middag waren Hoss en Mitch Cartwright een eind aan het rijden. Hun hond Cody was er ook bij en rende voor hen uit. Plotseling bleef hij staan. Hij snuffelde even en begon toen luid te blaffen naar de Cartwrights.
“Oom Hoss, Cody heeft wat gevonden”, zei Mitch.
“Laten we gaan kijken”, zei Hoss ongerust.
Ze gaven hun paarden de sporen en stopten bij de herdershond. De twee stegen af en keken naar de vondeling. Hoss onderzocht de vondeling en draaide haar voorzichtig om. Zijn verbazing was groot toen hij zag dat het een zwangere vrouw was. Langzaam werd ze wakker en keek ze in de ogen van Hoss en Mitch.
“Wees maar niet bang want onze hond heeft je gevonden. Ik ben Hoss Cartwright en dit is mijn neefje Mitchy. Dat is Cody. Hij heeft je gevonden”, zei Hoss.
De vrouw wilde overeind komen maar voelde toen haar buik.
“Ik ben Lily Johnson. Mijn vader heeft me hier achtergelaten toen hij zag dat ik hoogzwanger ben”. zei Lily langzaam.
“We nemen je mee naar ons huis. Daar kun je bijkomen en je baby krijgen”, zei Hoss kalm.
Hij hielp Lily overeind en zag dat ze al aardig op weg was om moeder te worden.
Nadat Paul haar had onderzocht zei hij tegen Lily:“Jij zorgt er nu voor dat je voldoende rust krijgt tot aan de bevalling. Je bent hier in zeer goede handen bij de Cartwrights.”
“Ik zal het doen. Bedankt dokter”, zei de jonge vrouw.
Paul verliet de logeerkamer en ging naar beneden. Lily streek over haar dikke buik en prijsde zich gelukkig dat ze gevonden was.
“Ze is gezond en de baby ook. Laat haar zoveel mogelijk rusten want ze loopt wel op alledag. Als het zover is, waarschuw me dan”, zei Paul.
Ben knikte en liet de dokter uit.
Toen Lily in bed lag zat Hoss bij haar.
“Hoe kan ik je bedanken? Ik heb geen huis, geen geld en sta op het punt een kind te krijgen”, zei de jonge vrouw.
“Het is al goed. Ik ben nog geen vader dus misschien kunnen we elkaar helpen door samen te blijven”, zei Hoss.
Lily wende haar blik af.
“Hoss, blijf je bij me als de baby gaat komen?”, vroeg ze.
“Ik blijf bij je zolang jij dat wil”, verzekerde hij haar.
Lily knikte en viel in slaap. Hoss dekte haar toe en verliet stilletjes de slaapkamer.
In de woonkamer zei hij:“Pa, als u het niet erg vindt blijft Lily hier voorlopig. Ze heeft niets of niemand en ik wil haar niet laten vallen. Vooral niet nu ze elk moment kan bevallen.”
“Het is al goed jongen”, zei de rancher.
Hoss was gerustgesteld. Mitch kwam naar hem toe.
“Oom Hoss, blijft ze bij ons wonen en haar kindje ook?”, vroeg de jongen hoopvol.
“Dat weet ik niet. Misschien wel. Waarom vraag je dat?”, vroeg Hoss op zijn beurt.
“Nou, als jij dan met haar trouwt heeft haar baby ook een papa”, antwoordde Mitch.
“We moeten afwachten wat er gebeurt”, zei Hoss.
Tegen etenstijd bracht Hoss Lily haar avondeten. Toen hij met het dienblad binnenkwam werd ze net wakker. Met veel moeite ging ze zitten.
“Hoe voelt dit vrouwtje zich nu?”, vroeg Hoss terwijl hij het dienblad voor haar neerzette.
“Heerlijk uitgerust. Ik had dit gewoon nodig. Alleen voelde ik de baby soms erg hard schoppen. Nu ook weer. Ik zal blij zijn als het geboren is”, zei Lily.
“Wanneer komt de baby?”, vroeg Hoss terwijl hij op bed was gaan zitten.
“Volgende week. Ik werd verkracht door mijn vader waardoor ik nu dus met een dikke buik zit”, antwoordde Lily.
“Toen je sliep vroeg Mitchy of je wilde blijven en de baby ook”, zei Hoss voorzichtig.
“Hoezo?”, vroeg de jonge vrouw verbaasd.
“Nou, als wij trouwen dan heeft de baby een vader en een moeder”, legde Hoss uit.
“Ik wil dolgraag voor jou en de baby zorgen. Maar de biologische vader van de baby is wel een ander”, zei Lily.
“Dat maakt mij écht niets uit. Dus je blijft?”, vroeg Hoss hoopvol.
De hoogzwangere vrouw knikte. Een hartstochtelijke kus volgde wat hun liefde bezegelde.
Toen Mitch naar bed ging kwam Lily even uit bed. De jongen lag in bed toen Hoss en Lily nog even bij hem kwamen.
“Mitchy, we moeten je wat zeggen”, zei Hoss ernstig.
De jongen keek de twee volwassenen vol verwachting aan.
“Ik heb besloten bij jou en je oom te blijven. Samen gaan we de baby groot brengen”, zei Lily.
“Mag ik tante tegen jou zeggen?”, vroeg Mitch.
De jonge vrouw knikte.
De dagen die volgden stonden in het teken van de komst van de nieuwe boreling in huize Cartwright. Lily begon zich steeds meer thuis te voelen in het mannenhuishouden van de Cartwrights. Ze kon het ook steeds beter vinden met haar schoonzus Mary.
Op 23 december zaten Mitch en Lisa binnen te spelen omdat het nogal slecht weer was. Lily lag te rusten. Plotseling werd er aan de deur geklopt. Of beter gezegd geramd. De Cartwrights waren allemaal weg behalve Hoss. Hij deed open en zag er een deftige kerel staan.
“Waar is die meid van een Lily? Ze heeft iets dat van mij is”, zei de man.
“Wie bent u?”, vroeg Hoss wantrouwig.
“Haar vader. En wie ben jij?”, vroeg Gary Johnson die de deftige kerel was.
“Cartwright, Hoss Cartwright. Wie zegt dat ze hier is? Ik ken haar niet eens”, zei Hoss.
Gary wilde binnen komen maar werd hardhandig door Hoss en Cody tegengehouden.
Gary bond in en zei:“Als je haar ziet, vertel haar dan dat zij en haar kind het maar zonder mijn financiële hulp moeten stellen. Mijn vele geld is niet voor haar!”
Hij ging meteen weer weg. Hoss deed de voordeur dicht en keek naar zijn neefje en nichtje.
“Oom Hoss, ik denk dat er maar een oplossing is en dat is zo snel mogelijk met haar te trouwen”, zei Mitch na een poosje.
“Dat denk ik ook”, zei Hoss na een diepe zucht.
Hij ging naar boven.
In de slaapkamer van Lily was de bewoonster juist wakker geworden. Hoss ging op bed zitten en keek haar ernstig aan.
“Lily, hoe zou je het vinden als we zo snel mogelijk trouwden? Je vader kwam net aan de deur en hij heeft je verstoten als zijn dochter”, zei hij.
“Dolgraag. Wanneer?”, vroeg ze.
“Morgen?”, vroeg Hoss.
Lily knikte.
“De plechtigheid vindt gewoon hier plaats en daarna vieren we eerst onze huwelijksdag en de dag erna de verjaardag van Mitchy”, stelde Hoss voor.
“Je hebt grote kans dat de receptie uitgesteld moet worden want de baby zit erg laag”, zei zijn verloofde.
“Wat zou dat? We houden het toch onder ons”, zei haar verloofde.
Lily was gerustgesteld.
Toen de anderen hoorden over de onverwachte bruiloft was alles meteen in rep en roer. Hop Sing bakte een grote taart met behulp van Mitch. Ben regelde alles zodat Hoss alle aandacht aan Lily kon schenken. Adam, Little Joe en Candy versierden het huis zover dat nog moest.
“Het zal wel erg vreemd zijn als Hoss straks papa is. Ik mag hopen dat de baby net zo druk wordt als Mitch”, zei Little Joe op een gegeven moment.
“Joe, wacht maar totdat jij aan de beurt bent om onder het juk van het vaderschap te lijden. Dan praat je heel anders”, reageerde Adam.
“Ik blijf voorlopig nog lekker vrijgezel en geniet van al het vrouwelijk schoon dat er rondloopt”, zei zijn jongste broer.
Adam en Candy keken elkaar lachend aan.
“Nog een paar jaar en dan gaat Mitch je grootste concurrent worden. Je weet dat hij nu al een paar jaar een echte hartenbreker is”, merkte de voorman op.
Kerstavond 1872.
Lily werd wakker met een vreemd gevoel. Niet alleen zou ze vandaag Mrs Hoss Cartwright worden maar ook kon de baby geboren worden. ‘Als de baby maar niet komt tijdens de plechtigheid’, dacht de bruid. Voorzichtig ging ze zitten en wreef ze over haar ronde buik.
Adam en Mary zorgde ervoor dat Mitch en Lisa er keurig netjes uitzagen. Ook al vond de oudste zelf dit maar niets.
“Papa, ik doe echt geen das om. Dat staat zo stom”, zei de jongen in zijn slaapkamer.
“Kid, oom Hoss en tante Lily willen dat je er op hun trouwdag netjes uitziet en wij willen dat ook. Je kunt toch moeilijk in je vuile kleren verschijnen als iedereen op zijn paasbest gekleed is?”, vroeg Adam.
“Mogen we dan na de trouwerij buiten spelen met Cody? Dan doe ik het wel”, stelde Mitch voor.
Adam zweeg even en keek zijn vrouw aan. Ze wisten dat dit moment van omkoperij ooit zou komen.
“Goed”, zei hij zuchtend.
Hij deed Mitch een das om en hielp hem met zijn loopbeugel. Mary hielp Lisa met aan kleden.
Toen Mitch verlegen naar beneden kwam stonden Ben, Little Joe en Candy glimlachend naar hem te kijken.
“Eh Joe, is dat nou kleine Mitch of zijn dubbelgangertje?”, vroeg Candy plagend.
Mitch zei niets maar stak alleen maar zijn tong naar zijn oom en de voorman uit.
“Mitch, laat ze maar kletsen want ik vind dat je er perfect uitziet”, zei Ben.
“Ach, papa zei dat Lisa en ik na de trouwerij lekker buiten mag spelen met Cody en zij niet meer”, zei Mitch.
“Hoe bedoel je?”, vroeg Little Joe.
“Omdat jullie allang volwassen zijn en wij zijn nog maar een kinderen. Dat jullie je soms als kinderen gedragen is niet mijn schuld”, verdedigde Mitch zichzelf.
“Zullen wij morgen samen een hele grote sneeuwpop maken?”, stelde Candy voor.
Mitch knikte en zei:“Dan is oom Joe het model en maken we hem oerlelijk. Ik bedoel hemzelf en niet de pop.”
“Afgesproken”, zei Candy glimlachend.
Om tien uur begon de plechtigheid. Dominee Jordan leidde de korte dienst.
“We zijn hier tezamen om deze man en vrouw in de echt te verbinden. Neemt gij Eric Haas Cartwright deze vrouw, Lily Johnson, tot uw wettige echtgenote tot de dood jullie scheidt?”, vroeg de dominee.
“Ja”, zei Hoss.
“Neemt gij Lily Johnson deze man, Eric Haas Cartwright, tot uw wettige echtgenoot tot de dood jullie scheidt?”, vroeg de dominee toen aan Lily.
“Ja”, zei de bruid.
“Dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw. Hoss, je mag de bruid nu kussen”, zei de dominee.
Dat gebeurde en juist op dat moment kreeg Lily de eerste weeën.
Na de felicitaties zei Lily:“De receptie zal uitgesteld moeten worden want het is zover. De baby komt.”
Paul zei:“Het is maar goed dat jullie mij ook een uitnodiging hebben gegeven.”
“Paul, waarom denk je anders dat je een uitnodiging hebt gekregen?”, vroeg Hoss.
Iedereen lachte. Hoss nam zijn kersverse vrouw bij de arm en hielp haar naar hun slaapkamer.
Het was doodstil in de woonkamer en het enige wat men hoorde waren de kreten van Lily. Hoss was een grote steun voor haar. Tijdens de bevalling was Lily kalm. Ze had opvallend veel pijn maar Hoss week niet van haar zijde.
Toen ze in bed lag zei Lily:“De weeën komen steeds sneller achter elkaar.”
“Probeer je te ontspannen. Ik ben bij je”, zei Hoss kalm.
Lily hield zijn hand stevig vast en ontspande zich zoveel mogelijk. Doch dit was niet eenvoudig. Lily had enorm veel pijn door de weeën. Ze wist dat het nodig was maar ze had er niet opgerekend dat het zo erg zou zijn. Hoss bleef bij haar en was een grote steun voor haar.
“Komt de baby nog niet? Ik heb hevige weeën”, zei de aanstaande moeder.
“Voorlopig nog niet. De eerste baby komt vaak wat later nadat de weeën zijn begonnen. Maar je doet het goed”, zei Paul.
Niet veel later voelde Lily persweeën.
“Zodra je de wee voelt komen pers zo hard je kunt”, zei Paul.
De jonge vrouw knikte. Ze haalde diep adem en begon te persen. Toen ze de baby voelde komen gilde Lily het uit.
“Ik hou het niet meer binnen”, zei Lily hijgend.
Paul onderzocht haar opnieuw en wist genoeg.
“Nog even goed persen want de baby komt eraan”, zei de huisarts.
Lily begon te persen en schonk even later het leven aan een dochter.
“Ze is kerngezond”, zei de huisarts.
“We noemen haar Amber”, zei Lily moe maar dolgelukkig.
Hoss wist van geluk niets te zeggen.
“Jullie hebben een dochter. Gefeliciteerd”, zei Paul glimlachend.
Hoss kuste zijn vrouw en ze kreeg de baby bij zich. Het jonge stel genoot van de baby.
“Ze is een echt kerstengeltje”, zei Lily moe maar dolgelukkig met haar nieuwe gezin.
Misschien kwam het door de geboorte van Amber maar toen Ben zijn tweede kleindochter vasthield verscheen er een heldere ster precies boven de Ponderosa. Adam, Mitch en Candy waren buiten met Cody toen Mitch de ster als eerste zag.
“Papa, Candy, kijk een ster. Is die voor Amber, Lisa en mij?”, vroeg de jongen.
Adam nam zijn zoon in zijn armen en zei:“Ja, die ster schijnt voor jullie. Omdat jullie ons leven zo opvrolijken.”
Nu was kerst op de Ponderosa écht een kerst op de ranch geworden.