Het gebeurde in Virginia City. Op een mooie dag waren Mitch en Pam Cartwright op weg van school naar huis toen ze weduwe Clementine Hawkins tegenkwamen. Clementine had wel eens van de tweeling gehoord en ze kende het stel ook wel maar ze had écht nog nooit een gesprek met ze gehad.
“Jullie zijn toch de Cartwright tweeling?”, vroeg de weduwe.
“Ja, Adam Cartwright is onze vader en Ben onze opa. Waarom wilt u dat weten?”, vroeg Mitch.
Bij het horen van de naam Ben begon Clementine helemaal te stralen.
“Zomaar. Hebben jullie zin in een kopje thee?”, vroeg ze.
Mitch en Pam keken elkaar aan en ze knikten tegelijk.
“Volg mij dan maar”, zei de weduwe.
Dat deden de kinderen.
In het huis van Clementine keek de tweeling rond in de woonkamer.
“Best gezellig hier”, zei Pam.
“Dat is mijn mening ook. Het is wel alleen zielig dat ze alleen woont”, reageerde Mitch.
“Zij is alleen en opa ook”, merkte zijn zus op.
Mitch keek zijn zus aan en kreeg lachende ogen.
“Ik weet wel hoe we kunnen zorgen dat ze allebei niet meer alleen zijn”, zei hij.
Toen fluisterde hij zijn zus in het oor:“We gaan gewoon weduwe Hawkins aan opa koppelen. En wel op een véél betere manier dan oom Hoss en oom Joe probeerden bij Missy Ab.”
Pam knikte goedkeurend. Ze gingen vlug naast elkaar op de bank zitten want even later kwam Clementine binnen met de thee en koekjes.
“Mrs. Hawkins, waarom bent u nooit opnieuw getrouwd?”, vroeg Pam.
“Ik wilde wel maar de man die ik uitkoos niet”, was het antwoord.
“Jammer van hem”, reageerde Mitch.
“Dat vind ik ook maar ja, wat kan ik er aan doen als hij weigert?”, vroeg Clementine.
“Niets”, antwoordde Pam.
Ze dronken snel hun thee op en gingen daarna weg.
De tweeling dacht ongemerkt naar huis te kunnen rijden maar dat mislukte. Hun vader Adam Cartwright kwam ze achterna nadat sheriff Roy Coffee hem had verteld dat zijn kinderen bij weduwe Hawkins binnen waren gegaan.
“Waarom moesten jullie bij weduwe Hawkins zijn na schooltijd?”, vroeg Adam toen hij zijn kroost had ingehaald.
“Ze nodigde ons uit voor thee met koekjes. We vonden het onbeleefd om dat te weigeren”, antwoordde Mitch.
Adam zuchtte diep. Hij keek de twee langdurig aan zodat ze zenuwachtig werden.
“Wat zijn jullie van plan?”, vroeg hij uiteindelijk.
“Wel, weduwe Hawkins is alleen en opa ook. Dus om te zorgen dat ze allebei niet meer alleen zijn willen wij ze met elkaar koppelen. Dan hebben wij ook een oma”, legde Mitch uit.
“En een hele lieve ook”, voegde Pam toe.
Adam zuchtte opnieuw.
Hij zei glimlachend:“Ik begrijp best dat jullie een lieve oma willen en dat gun ik jullie ook. Maar ik weet zeker dat opa dit niet leuk zal vinden.”
“Waarom niet? Ze passen toch goed bij elkaar?”, vroeg Pam verbaasd.
“Ze heeft al jarenlang een oogje op opa”, zei Adam.
“Maar opa ziet het niet?”, vroeg Mitch voorzichtig.
Adam knikte en antwoordde:“We gaan naar huis en praten er niet meer over.”
Eenmaal thuis vroeg Ben Cartwright, eigenaar van de Ponderosa ranch, aan zijn kleinkinderen:“Wat zijn jullie laat. Moesten jullie weer nablijven van je vader?”
“Nee, hij moest nablijven van ons”, reageerde Mitch droog.
“We kwamen weduwe Hawkins tegen in de stad en ze nodigde ons uit voor thee”, zei Pam.
De rancher wist genoeg en vertrouwde het niet. Om te voorkomen dat ze verdere vragen moesten beantwoordden ging de tweeling snel hun huiswerk maken.
“Adam, weet jij wat weduwe Hawkins aan de tweeling heeft gevraagd?”, vroeg Ben ongerust aan zijn oudste zoon.
“Gewoon. Hoe het met ze gaat en dat soort dingen”, antwoordde Adam.
“Als ze maar niet mij gaan koppelen aan haar. Dan zullen ze nog heel wat beleven”, antwoordde Ben.
“Dat zouden ze nooit doen. En mochten ze daartoe een poging doen zal het toch nog altijd beter gaan dan wat Hoss en Joe ooit probeerden bij Abigail Jones”, merkte Adam op.
Hij ging naar buiten om de paarden te verzorgen. Bij de stal vond hij zijn twee jongere broers Hoss en Little Joe.
“Laat jij de kinderen tegenwoordig nablijven zodat wij jouw werk kunnen opknappen?”, vroeg Hoss.
“Nee, mijn lieve tweeling is sinds vanmiddag goed bevriend met weduwe Hawkins. Iets wat pa niet kan waarderen”, antwoordde Adam.
Zijn broers kwamen niet meer bij van het lachen.
“We hoeven toch geen trouwreceptie te regelen?”, vroeg Little Joe.
“Als het aan de tweeling ligt wel. Ze willen dolgraag een lieve oma hebben omdat ze die nooit hebben gehad. Ik kan dat begrijpen maar om nu pa aan de weduwe Hawkins te koppelen gaat mij wel wat ver”, antwoordde Adam.
“Ik weet niet. Ze is vriendelijk en stapelgek op pa”, zei Hoss.
Dat kon Adam ook niet ontkennen maar hij zat niet écht te wachten op een nieuwe moeder. Zijn broers ook niet.
Ondertussen besloot Clementine het heft zelf in handen te nemen.
“De Cartwright tweeling hebben me op het idee gebracht om mijn leven te gaan delen met mijn snoes. Ik zal de kinderen er eeuwig dankbaar voor zijn”, zei ze tegen zichzelf.
Ze ging naar boven en haalde uit de kast haar trouwjurk tevoorschijn.
Op de Ponderosa waren Mitch en Pam voor de schijn met hun huiswerk bezig maar in feite schreven ze de hele trouwceremonie voor hun opa en toekomstige oma op. Tegen etenstijd kwam Adam hun kamer binnen.
“Hoe ver zijn jullie met het huiswerk?”, vroeg hij.
“Nog niet erg ver want we zijn met een iets veel belangrijkere zaak bezig”, antwoordde Mitch.
Adam kwam op bed zitten en keek zijn kroost aan.
“Laat zien wat jullie gedaan hebben”, zei Adam.
Pam gaf hem het papier voor de bruiloft. Haar vader las het en kwam niet meer bij van het lachen. De tweeling keek elkaar verbaasd aan.
“Jullie denken toch niet écht dat opa hier intrapt?”, vroeg Adam.
De kinderen knikten tegelijk.
Buiten kreeg Ben de schrik van zijn leven.
Hij was op de veranda bezig toen hij een vrouwenstem hoorde roepen:“Snoes van mij!”
De rancher keek op en zag Clementine het erf oprennen in haar trouwjurk.
Toen Clementine bij hem was gekomen zei ze hijgend:“Snoes, ik heb alles al geregeld. De dominee is onderweg om ons voor eeuwig te verbinden.”
Ben was zo sprakeloos en verbaasd van dit onverwachte aanzoek dat zijn zoons en kleinkinderen meteen naar buiten kwamen om te zien wat er gaande was.
Mitch zei tegen zijn zus:“Zus, nu krijgen we toch nog een lieve oma.”
Ben werd wakker badend in het zweet. Hij keek verbaasd om zich heen en besefte toen dat hij alles had gedroomd.
“Wat een opluchting. Ik hoop dat de tweeling dit nooit echt zullen doen voor mij”, zei de rancher tegen zichzelf.
Om niemand op het idee te brengen hield Ben deze droom of nachtmerrie voor zich.