Ucho - narząd słuchu i równowagi

Ucho zewnętrzne

Uchem zewnętrznym nazywamy małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny, położony w kości skroniowej i zamknięty błoną bębenkową.

Ucho środkowe

Uchem środkowym nazywamy jamę bębenkową, położona w kości skroniowej. Jama bębenkowa jest to przestrzeń powietrzna połączona z gardłem trąbką słuchową. Połączenie to zapewnia utrzymanie jednakowego ciśnienia po obu stronach błony bębenkowej.

W jamie bębenkowej znajdują się trzy kosteczki słuchowe: młoteczek kowadełko i strzemiączko.

Tworzą one łańcuch kostny, łęczący błonę bębenkową z okienkiem owalnym. Młoteczek jest zrośnięty z błoną bębenkową, strzemiączko łączy się z okienkiem owalnym.

Ucho wewnętrzne

Ucho wewnętrzne zawiera receptory narządu słuchu i równowagi. Składa się ono z błędnika kostnego i leżącego w nim błędnika błoniastego.

Ucho ludzkie odbiera dźwięki o częstotliwości 20-20000 Hz, rozpoznaje także częstotliwość, to znaczy wysokość dźwięku. Inne wrażenia towarzyszące odbiorowi dźwięku to: natężenie, czyli głośność, mierzona w decybelach, zależna od amplitudy fali dźwiękowej, oraz barwa, zależna od wzajemnego stosunku częstotliwości i natężenia składowych dźwięku.

Mechanizm utrzymywania równowagi

Nabłonek receptorowy narządu równowagi znajduje się w łagiewce, woreczku oraz bańkach błonistych kanałów półkolistych. Pod wpływem przyspieszenia komórki receptorowe ulegają odkształceniu. W bańkach bezpośrednim bodźcem jest przemieszczanie się śródchłonki.

Odkształcenie komórek receptorowych prowadzi do powstania potencjałów czynnościowych, przekazywanych następnie przez część przedsionkową nerwu przedsionkowo - ślimakowego do jąder przedsionkowych, położonych w rdzeniu przedłużonym. W ośrodkowym układzie nerwowym następuje integracja bodźców napływających z błędników z impulsami biegnącymi do mięśni galkoruchowych oraz mięśni szyi, tułowia i kończyn.