Surtìa]

13

Dedicassion dij prim-génit

¹Nosgnor a l’ha parlà a Mosè. A l’ha dije: ³“Consacra a mi tùit ij prim-génit ëd j’israelita; ël prim ch’a nass, tant dj’òm coma dle bestie, a l’é ‘l mè.

³Mosè a l’ha dit al pòpol: “Arcordeve dël dì ch’i seve surtì da l’Egit, la tèra anté ch’i j’ere dë s-ciav; Nosgnor a l’ha fane seurte con man fòrta. An ësto dì-sì i l’eve nen da mangé ‘d pan fërmentà. ⁴An ësto dì sì, ch’a l’era ‘d prima, ant ël mèis d’Abib, i seve stàit liberà. ⁵I l’eve da selebré cost’aveniment an cost mèis-sì an minca n’ann apress che Nosgnor av pòrta ant la tèra dij cananita, dij hitita, dj’amorita, dj’hivita e dij jebusita, ël pais ch’a l’ha promëttù aj tò antich, un pais ch’a cola ‘d làit e d’amel. ⁶Durant set dì mangia ‘d pan sens’ alvà, e ‘l dì ch’a fà set sélebra na festa an onor ëd Nosgnor. ⁷Mangia ‘d pan sens’ alvà durant costi set dì. An efet, a dovrà nen trovesse pan alvà e gnanca na frisa d’alvà an tra dij confin ëd tò teritori durant ës temp-sì.

⁸Ant ël dì ch’a fà set it l’has da dé ai tò fieuj costa spiegassion: “Sossì a arciama a la ment lòn che Nosgnor a l’ha fàit për mi quand ch’i l’hai chità l’Egit”. ⁹Costa festa ‘d minca n’ann a sarà për vojàutri un segn visìbil, tanme na marca an sla man o an sla front. Ch’av fasa arcordé sèmper ëd declamé lòn che Nosgnor a l’ha mostrane^[1]: “Con man fòrta Nosgnor ha l’ha tirave fòra da l’Egit”. ¹⁰Për ësto motiv osservé an minca n’ann costa istitussion^[2] ant ël dì fissà.

¹¹Quand che Nosgnor a l’avrà fate intré ant ël pais dij cananita, coma ch’a l’ha bin fane giurament ai tò antich, e at l’avrà fane don, ¹²i t l’avras da presenté tùit ij prim-génit, tant dj’òm coma dle bestie: s’a son ëd mas-cc a son ëd Nosgnor. ¹³Ma riscata minca prim part ëd la sòma con n’agnel, ma s’it lo veule nen riscaté, s-ciapje l’oss dël còl. Ma it l’has da riscaté minca fieul prim-génit.

¹⁴Quand che an avnì tò fieuj at domanderan: “Lòn ch’a veul dì tut sossì?”, antlora ti jë rëspondras: “Nosgnor, con man fòrta, a l’ha fane seurte d’Egit, ël leugh anté ch’i j’ero dë s-ciav. ¹⁵Dàit che ‘l Faraon a l’era antestasse a nen lassesse seurte, Nosgnor a l’ha fàit meuire tùit ij prim-génit dël pais d’Egit, tant dj’òm coma dle bestie. A l’é për lòn che adess mi i sacrifico a Nosgnor tùit ij prim-génit mas-cc dle bestie e i riscato ij mè fieuj prim-génit. ¹⁶Costa sirimònia a sarà tanme na marca an toa man o an toa front. A l’é na manera për arciamé a la memòria che Nosgnor, con man fòrta, a l’ha fane seurte da l’Egit”.

Nosgnor a fa viré Israel për la vìa dël desert

¹⁷Quand che Faraon, a l’ha fin, a l’ha lassà seurte ‘l pòpol, Nosgnor a l’ha nen mnalo për la via ch’a passa pr’ ël pais dij Filisté, combin ch’a fussa la pì curta. Nosgnor a l’ha dit: “Se ‘l pòpol as rend cont ch’a j’é l’arzigh ëd na guèra, a podrìa cambié d’idèja e torness-ne an Egit”. ¹⁸Për lòn Nosgnor a l’ha faje viré për n’àutra vìa, cola dël desert anvers ël Mar Ross. J’israelita a son sortì dal pais d’Egit tanme n’armada pronta për la bataja.

¹⁹Mosè a l’ha portà con chiel j’òss ëd Giusèp, përchè Giusèp a l’avìia fàit che ij dissendent d’Israel a giurèisso parèj: “Quand che Nosgnor a vnirà për giuteve, porté via con vojàutri ij mè òss” .

²⁰J’israelita a l’han chità Sucòt e a l’han drissà l’acampament a Etam, an sla broa dël desert. ²¹Nosgnor a marciava dëdnans a lor, ant ël dì ant na colòna ‘d nivole për mostreje la strà, e ‘d neuit ant na colòna ‘d feu pr’ anlumineje. ²²La colòna ‘d nivole durant ël dì e la colòna ‘d feu durant la neuit, a chitava mai ‘d feje da guida al pòpol.

Nòte

• 1. Andé↑ O “la lej ëd Nosgnor”.

1. AndéO “decret”.