Ij Salm

31. Nosgnor, i l’hai trovà na sosta an ti!]

Ël poeta, pien ëd fiusa, a sùplica Nosgnor ch’a lo goerna. A-i-é dj’inimis ch’a lo mnasso e fin-a ij sò amis a l’han bandonalo. Chiel, nopà, a dis che l’arvangia a l’é mach ant le man ëd Nosgnor. Ant ij vers 19-24, ch’a son forse stàit ëscrit pì tard, quand che Nosgnor a l’ha an efet rëspondùje, ël poeta a ringrassia Nosgnor ch’a l’ha delivralo.

¹Pr’ ël magìster dla mùsica. Salm ëd David. Nosgnor, i l’hai trovà na sosta an ti! Lassme maj confonde! Delivr-me: cola-lì a sarà mia arvangia! ²Scotme! Delivr-me an pressa! Sie ti mè protegitor e arpàr, na fortëssa andoa ch’i peuda sté sicur! ³Ti’t ses mia rocafòrt e fortëssa! Delivr-me e compagn-me: toa reputassion a l’é an discussion^[1]! ⁴Tirme fòra da la rèj ch’a l’avìo stërmà për ciapeme, përché ti’t ses mia fòrsa.

⁵An toe man i dago an goerna mia vita. Ti ‘t ‘m delivrëras, o Nosgnor, përché ti ‘t ses un Dé fidel! ⁶I l’haj an ghignon coj ch’as buto an gënojon dëdnans a dij buracio^[2] veuid e busios; da mia part, i l’hai fiusa mach an Nosgnor. ⁷Anlora mi i saraj content e im argiojiraj ëd toa fidelità përché ti ‘t ses nen indiferent ai mè sagrin: ti’t conosse mia aflission. ⁸Ti t’ëm consignëras nen ant le man dij mè nemis, ma it ‘m faras sté ferm con ij pé bin piantà an sla pian-a.

⁹Àbie pietà ‘d mi, përchè i son sagrinà! Ij mè euj a son dventà gonfi për ij patiment. I l’hai perdù mia fòrsa. ⁰Mia vita a va a la fin ant ël dolor e i mè agn ant ij lament. ¹¹Për motiv ëd tùit ij nemis ch’i l’haj, la gent am dëspressia; ij mè vzin a son dësconcertà dij mè patiment; coj ch’am conòsso a l’han ësgiaj ëd mia condission; coj ch’am vëddo për la stra a giro ‘l canton e a fan finta ‘d gnente.

¹²Tùit a l’han dësmentiame coma ch’as dësmentia coj ch’a son mòrt. Mi i son dventà dësùtil coma ‘n vas rot. ¹³I l’hai bin sentù lòn che fin-a tròpi a diso, le neuve afrose ch’a ven-o da tute le part. A fan dij complòt contra mi, a studio mach coma feme fòra.

¹⁴Malgré tut, i l’hai fiusa an ti, Nosgnor! I fortìsso: Ti t’ses mi De! ¹⁵It ses ti ch’it fisse ij termo ‘d mè destin. Delivr-me da la potensa dij mè nemis e da coj ch’am dan adòss^[3]. ¹⁶Sorid a^[4] tò sërvent! Delivr-me për motiv ëd toa fidelità!

¹⁷Nosgnor! Ch’i sia nen umilià, përchè it anvòco! Ch’a sia umilià la gent grama! Che a s’ancamino chet a la tomba! ¹⁸Ch’ ij sò làver busios a stago mach ciuto, coj làver ch’a sbefio la përson-a onèsta con arogansa e dëspressi.

¹⁹Vàira bondosità ch’a-i-é an toe benedission, cole ch’it goerne për coj ch’at séguito con fidelità^[5]. A coj ch’as arfugio an ti, it ij na daghe bondos dëdnans a tùit, ²⁰Ti it stërme ij tò fidèj ansema ti, andoa che lor a son protegiù da j’atach dj’òm. Ti t’jë scondes ant n’arpar da j’atach dla maldicensa.

²¹Nosgnor a mérita minca na làuda, përché chiel a l’ha dàme ciàira evidensa ‘d soa maravijosa fidelità quand ch’i j’ero sircondà^[6] daj mè nemis. ²²I l’avìa dit tròp an pressa: “A son stàit tajà fòra da toa presensa”, ma ti ‘t l’has scotà mia anvocassion ëd misericòrdia, quand ch’i l’avìa bramà tò agiùt.

²³Vorèj bin a Nosgnor, vojàutri ch’i lo sèguite con fidelità! Chiel a goerna coj ch’a son onest e giust^[7], ma a col ch’a agiss con arogansa, Chiel a dà tuta la paga ch’as mérita^[8].

²⁴Sìe fòrt e pien ëd fiusa, vojàutri ch’i spete l’antervension ëd Nosgnor.

Nòte

1. O “për amor ëd tò nom”.

2. O “ìdol”.

3. O “apress”, “persèguito”.

4. O “Fa lusé tò visagi”.

   1. O “Coj ch’a l’han tëmma ‘d ti”.

5. O “Ch’a sìa benedì Nosgnor”.

6. O “ch’a l’han antëgrità”. (a l’é segnà ant ij dissionari ëdcò integrità, ma intero as dis “antregh”, integrale as dis “antëgral” e donch la version pì alinià con j’àutre a sarìa “antëgrità”)

7. O “a lo castiga con severità”.