Provèrbi

3

Fiusa an Nosgnor

¹Car ël mè fieul! Dësmentia mai lòn ch’it mostro; guerna ij mè precèt ant tò cheur. ²S’it fas parèj, ti ‘t godras ëd na vita longa, dì e d’agn ëd foson e ‘d pas. ³Përde nen l’amor e la fidelità^[1], groptje al còl, gravje an tò cheur. ⁴a l’é parèj ch’it vanieras ël favor e la stima tant ëd Nosgnor che dla gent. ⁵Fidte a Nosgnor con tut tò cheur e pa nen a lòn ch’it chërde ‘d savèj fé. ⁶Se ti ‘t ten-e present Nosgnor an tut lòn ch’it intraprende, chiel at farà da guida sicura, at mnerà an sla stra drita. ⁷Chërdte nen d’esse bon a fé tut daspërtì: abie ‘n sant timor ëd Dio e stà lontan dal mal. ⁸At farà mach dël bin a tò còrp e ij tò oss a restran giovo. ⁹Smon-a a Nosgnor ij tò beni, le primissie ‘d tò arcòlt, ¹⁰e ij tò grané as ampiniran ëd foson; ël mòst a dësbordrà da toe tin-e.

¹¹Car ël mè fieul, arfuda nen la coression ëd Nosgnor e dëspressia pa ij sò rimprocc. ¹²Nosgnor a rimpròcia coj ch’a-j veul bin, coma ch’a fà ‘n pare con sò fieul preferì.

La saviëssa a sicura ‘d boneur e ‘d pas

¹³Che ‘d boneur ch’a l’ha col ch’a treuva la saviëssa e l’òm ch’a vania d’antendiment. ¹⁴La saviëssa a l’é pì lucrosa che l’argent, it na faras seurte pì ‘d profit che da l’òr. ¹⁵A l’é pì pressiosa che le giòje; a trapassa tut lòn ch’t podrie avèjne anvìa. ¹⁶Con na man a sporz na vita longa e con l’àutra richëssa e onor. ¹⁷Soe vie a son agreàbil da marceje; ij sò senté a son pacifich. ¹⁸La saviëssa a l’é n’erbo dla vita për tuti coj ch’a-j stan dacant; bonoros a son tuti coj ch’as na ten-o strèit.

¹⁹Nosgnor a l’ha fondà la tèra an sla saviëssa; con l’antendiment chiel a l’ha rendù stabij ij céj. ²⁰Con soa siensa chiel a l’ha fàit ësgorghé le sorgiss dle aque, e da le nivole a fà calé la pieuva.

²¹Car ël mè fieul! Guerna la discression e la prudensa e përdje mai ëd vista! ²²At arneuveran la vita; at faran l’aspèt fin-a pì bel! ²³It marceras sicur e gnun a podrà fete trapëtta. ²⁴Quand ch’it cogeras për deurme it l’avras gnun-a tëmma, it l’avras un seugn pacifich. ²⁵It l’avras pa d’avèj tëmma dle sajëtte ni dj’atach ch’a ven-o da le canaje, quand ch’a rivo, ²⁶përchè Nosgnor at ëstarà dacant e a impedirà che ti ‘t casche an tràpola.

Na condòta onesta

²⁷Neghje nen ëd fé dël bin a chi ch’a n’ha ‘l dirit, s’a l’é an tò podèj ëd felo. ²⁸S’it lo peude fé sùbit, dije nen a quaidun: “Adess vatne, lòn ch’im ciame i lo farai doman”. ²⁹Màchina mai ‘d fé ‘l mal contra tò amis, col ch’a viv con ti e ch’a l’ha fiusa ‘d ti. ³⁰Rusa nen sensa rason, se quaidun a l’ha pa fate ‘d mal. ³¹Abie gnun’ anvìa dl’òm violent, sta bin lontan da soe vìe, ³²përchè Nosgnor a l’ha an òdio la gent përvërsa, ma la gent onorà a l’ha për amis. ³³Nosgnor a malediss la ca dle canaje e benediss l’abitassion dij giust. ³⁴Chiel as fà dë schergne ‘d coj ch’a fan ëd schergne, ma a la gent ch’a l’é ùmil a acòrda sò favor. ³⁵Ij savi a l’avran glòria për n’ardità, ma ij fòj la vërgògna

Nòte

1. O “vrità”.