1Dije ai vòstri frej: “Mè pòpol”, e a vòstre seur: “Compassionà”.
2“Acusé vòstra mare, acusela! Përchè ch’a l’é nen mia mojé, nì mi, ël Signor, i son sò marì. Ch’as gava da la facia cole marche da bagassa ch’a l’ha, e dal pét ij segn dij sò adulteri! 3S’a lo fà nen, i la dëspatanuerai, i la lasserai com ant ël dì ch’a l’é nà. I la lasserai com ël desert, coma na tèra arsëcchìa e i la farai meuire ‘d sèit. 4I l’avrai gnun-a compassion dij sò fieuj, përchè ch’a son fieuj ëd na bagassa. 5Soa mare ‘d lor a l’é prostituisse. A l’ha quatà d’onta coj ch’a l’ha generà. Chila a l’ha dit: “I andrai dapress ai mè moros, coj ch’am dan da mangé e da bèive, ëd lan-a e ‘d lin, d’euli e ‘d vin.
6Ora, donca, bin tòst mi i jë sbarrerai con ëd ronze, i-j cinterai con na muraja, e chila mai pì a troverà soa stra. 7A corera dré ai sò moros, ma a podrà nen arciapeje; a-j sercherà, ma a-j troverà pì nen. Antlora a dirà: ‘I veuj tornem-ne da mè prim marì, për ch’i stasìa mej con chiel che coma ch’i stago adess’.
8Chila a capiss nen ch’a l’era mi ch’a-j dava ‘l forment, ël vin e l’euli, ch’a l’anrichiva con d’argent e con d’òr, j’istess che chila a dovrava për adoré Baal. 9Për lòn i rivrai mi a arpijeme mè gran al temp dl’arcòlt e mè vin al temp dla vendumia. Im arpijarai andré mia lan-a e mè lin, coj ch’a-j fasìa le veste për quaté sò còrp patanù. 10Bin tòst i la svergognerai dëdnans ai sò moros, e a vnirà gnun a salvela da mia man. 11I butarai fin a soe canson alegre, a soe feste religiose, cole ch’a fasia minca n’ann, a soe selebrassion dla lun-a neuva minca ‘n mèis, a soe festività dël Saba minca na sman-a, e a tute soe feste grande. 12I rendrai na devastassion ëd tute soe vigne e fié, cole che chila a disìa ch’a j’ero la paga ch’a-j davo ij sò moros. Soe vigne e ij sò fié a dventeran ëd rovij pì nen coltivà, përchè le bestie ferose a na faso soa abitassion. 13I-j ciamerai cont dle feste che chila a dedicava ai Baal, quand ch’a-j smoneva d’oferte. As guarnìa con d’anèj e ‘d colan-e për andeje dapress ai sò moros, damentre ch’as dësmentiava ‘d mi. I lo diso mi, ël Signor”.
14Malgré tut lòn mi i la anciarmerai, i la menrai torna ant ël desert e i parlerai a sò cheur. 15A l’é da là che mi i-j darai andré soe vigne, e i cambierai la “Val dij Sagrin[1]” an “Ocasion dë speransa”. A l’è là che chila a tornerà a canté com a fasìa quand ch’a j’era giovo, quand ch’a l’era giusta seurtìa dal pais d’Egit. 16An col dì-lì, chila am dirà: ‘Mè car marì’, e a dirà pì nen: ‘Mè Baal’. I lo diso mi, ël Signor. 17Përchè mi i gaverai dai sò làver ël nòm ëd Baal: a prononsierà mai pì col nòm. 18An col dì-lì, an sò favor, i farai n’aleansa con le bestie sarvaje, con j’osej dël cél, e con le creature ch’a rabasto për tèra; mi i s-ciaperai j’arch e le spa e a-i saran mai pì ‘d guère ant ël pais. I farai che tuti as na stago pacifich e an sicurëssa. 19It pijerai coma sposa për sèmper; im angagerai për ch’it l’abie dritura e giustissia, amor e misericòrdia. 20It pijerai coma sposa an paganda ‘l pressi dla fidelità. A l’é parèj ch’it arconosseras chi ch’a l’é ‘l Signor”.
21An col dì-lì - a dis ël Signor - it darai volenté na rëspòsta. I rëspondrai al cél, e ‘l cél a rëspondrà a la tèra. 22Antlora la tèra a rëspondrà al forment, al vin neuv e a l’euli d’uliva, e lor a porteran lòn ch’a spera Jisrel[2]. 23Antlora i sëmnerai Jisreel për tut ël pais; i l’avrai compassion ëd “Gnun-a compassion”, e a chi ch’as ciamava “Pa nen mè pòpol”, a-j dirai: “Ti ‘t ses mè pòpol”, e chiel am dirà: “Ti ‘t ses mè Dé”.
O “Val d’Acor”.
“Nosgnor a pianta”.