Isaia

42

Ël sërvent ëd Nosgnor

¹Vardé sì mè sërvent, ch’i l’hai daje fòrsa^[1], col ch’i l’hai sernù e che tant am arlegra^[2]. Mè Spirit a l’é posasse an sù chiel. Chiel a porterà la giustissia a le nassion. ²A crijerà pa, a ausserà nen soa vos an pùblich^[3]. ³A s-ciaperà nen la cana scrussìa, nì a dëstissrà na candèila ch’a tërmola. A farà giustissia con fermëssa an favor ëd tuti coj ch’a son crasà. ⁴Mè sërvent a l’avrà gnun-a esitassion o as perdrà ‘d coragi, fin-a ch’a l’avrà trionfà për tuta la tèra. Fin-a coj ch’a vivo da leugn al dëdlà del mar, a speteran soe istrussion^[4].

⁵Sossì at fà savèj Dé, ël Signor, col ch’a l’ha creà ij céj e a l’ha dësdobiaje; ch’a l’ha spianà la tèra përchè i gichèisso j’erbo; ch’a dà ‘l fià a tuti coj ch’a-i vivo, e vita^[5] a tuti coj ch’a marcio për la tèra. ⁶Mi, ël Signor, i l’hai ciamate për manifesté mia giustissia. I l’hai pijate për man e it guerno. It darai a mè pòpol, Israel, përch’ i sìe ‘l simbol ëd mia aleansa con lor. Ti ‘t saras un ciàir për guidé le nassion. ⁷Ti ‘t dovertras j’euj dij bòrgno; ti ‘t rendras la libertà ai përzoné, it faras seurte coj ch’a son ëstàit campà ant lë scur ëd cele sot-tèra.

⁸Mi i son ël Signor, sto-sì a l’é mè nòm. I l’hai gnun-a intension ëd cede a d’àutri mia glòria; ëd cede mè onor a dj’idoj. ⁹Tut lòn ch’i l’hai profetisà a l’é compisse e adess i lo nunsio torna, iv lo faso savèj anans ch’a riva.

Imn a Nosgnor vitorios

¹⁰Canté a Nosgnor un càntich neuv. Laudelo da un cap a l’àutr dla tèra. Canté, vojàutri ch’i sorghe ‘l mar e tut lòn ch’a-i viv, j’isole con tùit ij sò abitant. ¹¹Gionteve al còro, vojàutre borgià dël desert, ch’as arlègro ij vilagi ‘d Chedar! Che la gent ëd Sela a canta ‘d gòj; che ‘d crij ëd gòj arson-o da la sima dle colin-e, ¹²ch’a dago ‘d glòria a Nosgnor! Ch’a faso sente da leugn a j’isole soa làude ‘d lor! ¹³Nosgnor a seurt a combate tanme ‘n guerié fòrt, ardì tanme n’eroe invincibil. A lansa fòrt sò crij ëd guèra e a afronta con vajantisa ‘l nemis.

¹⁴Chiel a dirà: “I son ëstàit chiet për assè ‘d temp, éh, i son frename. Adéss, contut, tanme na fomna ch’a l’ha da buté al mond na masnà, i crijo, i gëmmo e i l’hai ël tranfièt. ¹⁵Dle montagne e dle colin-e i farai na spianada. I farai vnì sech i fium e i suverai tùit i lagh. ¹⁶I mnerai Israel, ch’a l’é bòrgno, për dij senté ch’a conòsso nen, a-j guiderai për dij violèt dësconossù. I farài vnì ciàir ël top ch’a-i é dëdnans a lor e i rendrai pian-a la strà ch’a jë stà dëdnans. Costa-sì a l’é mia promëssa, i la mantnirai e la compirai. ¹⁷I-j farai torné andré, quatà d’onta, coj ch’as fasìo d’ìdoj e a disìo a dë statue: “Vojàutre i seve nòstre divinità”.

Un pòpol ciòrgn e bòrgno

¹⁸Sté a sente, vojàutri ch’i seve ciòrgn! Vardé sì, vojàutri ch’i seve bòrgno! ¹⁹Chi ch’a l’é tant bòrgno coma mè pòpol medésim, mè sërvent? Chi ch’a podrìa mai esse autërtant ciòrgn che mè mëssagé? Chi ch’a podrìa esse autërtant bòrgno che mè pòpol sernù, ël servent ëd Nosgnor? ²⁰Ti tl’has vëddù tante còse ma it j’arcorde nen; it l’has bin sentì ma tl’has pa scotà. ²¹Ël Signor, ch’a l’é bon, a l’era compiasusse ‘d fé grand e glorios sò dissègn^[6], ²²ma sò pòpol medésim a l’é stàit caturà e a l’é dventà na ladrarìa ‘d guèra. Tùit a son ëstàit s-ciavisà, ampërzonà e butà a sach. A son dventà ‘n botin che gnun a reclama^[7]. ²³Chi ‘d vojàutri a veul sentilo? Chi ch’a veul comprende lòn ch’i l’avìa profetà? ²⁴Chi é-lo ch’a l’ha dàit l’autorisassion che Israel a fussa caturà e guastà? A l’é stàit Nosgnor, ch’i l’oma ofendù con nòstri pëccà; përché ‘l pòpol a vorìa nen marcé an sël senté ch’a l’avìa mostraje e a l’ha fàit nen cas a sò volèj. ²⁵A l’é për lòn che Nosgnor a l’ha arvërsà dzora sò pòpol soa furia afoà e a l’ha faje destruve an guèra. A son ëstàit anvlupà dal feugh, ma, malgré lòn, ancora a son arfudasse ‘d comprende - a l’han nen amprendù la lession.

Nòte

1. O “che mi i sosten”.

2. O “che tant am fà piasì”.

3. O “për le strà”.

4. O “decision”.

5. O “respirassion”.

6. O “lej”.

7. O “na piàita ch’a l’é belfé da ciapela e gnun a-j guerna, gnun a-j arpòrta a ca”.