Isaia

35

Artorn a Sìon

¹Ch’as arlegra ‘l desert e che la tèra a argiojissa, che la vàuda a spricia ‘d gòj e a fiorissa! ²Ch’as ampinissa ‘d fior printanié, ch’a sàuta e crija ‘d gòj e d’argioissansa! A-j son dàite la glòria dël Liban, lë splendrior dël Carmel e ‘d Saron. Tuti a vëddran la glòria ‘d Nosgnor, la majestà ‘d nòst Dé. ³Deje fòrsa, con costa neuva, a coj ch’a l’han le man ëstrache, ancoragé coj ch’a l’han ij ginoj ch’a tërmolo. ⁴Dì a coj ch’a l’han ël cheur tëmros: “Sìe vajant, àbie gnun-a tëmma! Vòst Dé a l’é an camin ch’a riva për fé giustissia, për deje, ai vòstri nemis, la paga ch’a mérito. Chiel medésim a ven për salveve!”. ⁵Quand ch’a vnirà, chiel a dovertrà j’euj dij bòrgno, a dëstoprà j’orije dij sord. ⁶Ël sopin a sauterà tanme ‘n cerv, e coj ch’a peudo nen parlé a canteran ëd gòj! Ëd sorgiss a spriceran ant ël desert, e dij torent a seivran la stepa. ⁷Ël teren arsëccà a vnirà ‘n lagh, e ‘d surgiss d’eva a pasieran la sèit dla tèra. J’erbe dla paluda, le can-e e le gavabore a dësbandiran anté ch’a stasìo prima ij siacal. ⁸Ansilà a sarà dovertà na strà ch’a la ciamran: “La vìa santa”, na vìa che gnun ch’a sìa antamnà a la scarpisërà mai. A sarà mach për coj ch’a vivo conform al volèj ëd Nosgnor; ij fabiòch a-j passeran nen për là. ⁹As vëddran nen là ëd leon ch’a stan a l’avàit, gnanca d’àutre bestie ferose. A-i sarà gnun perìcol ëd marcé ansilà: mach ij riscatà a-i marceran. ¹⁰Coj ch’a son ëstàit riscatà da Nosgnor a artonëran. A intraran an Gerusalem an cantanda, coronà da na gòj eterna. A rivrà la felicità e l’alegrìa, e a-i sarà pa pì ëd pior e ‘d tristëssa.