Salm 59

Ij Salm

59. Liberame, Dé mè, dai mè nemis

Ël Salmista a prega che Nosgnor a fasa tombé sò giudissi ‘d condan-a dzora dij sò nemis foresté ch’a smijo a ‘d can servaj famolent.

¹Pr’ ël diretor dël còro. Un Salm ëd David riguard al temp che Saul a l’avìa mandà ‘d soldà ch’a stèisso a l’avàit dacant a la ca ‘d David pront a masselo. Da cantesse conform al ton “Dëstruv pa”. Liberame, Dé mè, dai mè nemis. Guername da coj ch’a son ëvnù për masseme. ²Ranch-me vìa da le man dë sti criminaj, salv-me da sti sassin. ³A son ëvnù për ciapeme ‘d sorprèisa. Nosgnor! Ëd gent sanghinaria a l’é là fòra ch’a më speta per masseme, ma a lor i l’hai faje gnente e mai i l’hai pëccà. ⁴I l’hai fàit gnun mal, pura lor a son lì ch’a veulo ciapeme. Deurm pa! Varda lòn ch’am càpita e giutme!

⁵Signor ëd l’univers, Dé d’Israel! Dësvijte e castiga tute cole nassion nemise. Abie gnun-a pietà për coj traditor maléfich! Pàusa

⁶Lor a seurto minca neuit, a grogno tanme ‘d can famolent ch’a girolo për la sità. ⁷Soa bòca ‘d lor a gùmita violensa, ij sò làver a son ëd pugnard e a diso svergnos: “Chi peude-lo sentine?”. ⁸Ma ti, Nosgnor, it na ride ‘d lor, it jë pije ‘n gir, tuti sti pagan.

⁹It ses ti mia fòrsa, i speto ch’it ven-e a libereme, përchè ti, ò Dé, it ses mia fortëssa.

¹⁰Dé, ch’am veul bin, a marcia ‘dnans ëd mi, e am fà vëdde la derota dij mè nemis.

¹¹Massje nen, che ‘l mè pòpol as na dësmentierìa. Dësbërgje, faje tombé sota tò podej, butje an ginojon, ò Signor, nòst ëscu.

¹²Për motiv ëd le còse che lor a diso, ch’a son ëd pëccà; për motiv dël mal ch’a j’é an sij sò làver, che lor a casco ant la tràpola ‘d sò orgheuj, ëd soe maledission e ‘d soe busiarderìe. ¹³Dëstruvje an toa ira! Ramassje vìa dël tut! Antlora ‘l mond antregh a savrà che Dé a regna an Israel, ël pais ëd Giacòb. Pàusa.

¹⁴Ij mè nemis a seurto minca neuit, a grogno tanme ‘d can rabios ch’a girolo për la sità. ¹⁵A van da ‘n leugh a l’àutr an serca ‘d mangé, a-i passo la neuit, ma a son mai pacià.

¹⁶Për lòn ch’am riguarda, mi i canterai ëd toa potensa. Minca na matin i canterai con gòj ëd tò amor ch’a vnirà mai a manché. Ti it ses ëstàit mia sosta, un leugh anté ch’i peudo stemne al sicur quand ch’i son sagrinà. ¹⁷Mìa fòrsa, a ti i canto mie làude; per ti, ò Dé, ch’it ses mia sosta, ël Dé ch’am fà ogèt ëd n’amor ch’a vnirà mai a manch.