Giòb

10

Prim dëscors ëd Zofar a Giòb

¹Antlora Zofar ël Namatita a vl'ha vorsù rëspondje a Giòb e a l’ha dije: ²“Podrìa-la resté sensa rësposta na tal caterva ‘d paròle^[1]? Podrìa-lo n’òm esse diciarà nossent^[2] mach përché a sà parlé bin^[3] a soa difèisa? ³Dovrìa-ne mi sté ciuto dëdnans a toa bertavela? E quand che ti ‘t ësbefie^[4] Nosgnor, dovrìa-lo nen queidun arprocete?

⁴Ti ‘t fortisse: “Lòn ch’i diso^[5] mi a peul nen arprocesse e dëdnans a Nosgnor mi i son net”. ⁵Nopà, se Dé a dovèissa parlé^[6], se mach a dovertèissa la boca për rasonete; ⁶se chiel at arvelèissa ij segret ëd la sapiensa - e la sapiensa a l’é pa na còsa sèmpia^[7], antlora it comprendrìe che sensa dubi chiel a l’ha castigate motobin da meno ‘d lòn ch’it méritrìe^[8].

⁷Peudes-to ti comprende^[9] le pianà 'd Dé? Peudes-to rivé a le borne dla perfession dël Tutpotent? ⁸Përchè la përfession ëd Nosgnor a l’é pì àuta dël cel: còs podrìes-to fé? Chila a l’é pì ancreusa che l’infern. Còs veus-to savèine? ⁹Soa mzura a l’é pì longa dla tèra e pì larga dël mar. ¹⁰Se Nosgnor a vnèissa^[10] da ti, at butèissa an reclusion e at portèissa al giudissi ‘d na cort, chi podrìa-lo dije contra?

¹¹Nosgnor a conòss bin le busiardarìe ch’a diso j’uman^[11] e a deuv nen ësforsesse për vëdde j’ingiustissie. ¹²Ël fòl ësvantà a butrà giudissi ‘l dì che ‘n burichèt selvatich as lasserà domestié.

¹³D’àutra part, s’it butras a pòst tò cheur e të slongheras anvers a Nosgnor toe man, ¹⁴S’it dësbarasseras dla përversità ch’it l’has an man, e it lasseras pa che ‘l mal a peuda abité sota toa tenda, ¹⁵antlora it podras aussé tò visagi sensa macia e it saras frem, sicur e sensa tëmma. ¹⁶Antlora ti ‘t podras dësmentiete ‘d minca toa misèria e arcordetne mach coma l’eva ch’a l’é passà vìa. ¹⁷Toa vità a sbërlusrà pì che 'l mesdì; lë scurità a sarà parèj dla matin. ¹⁸Ti 't na staras al sicur, përchè dë speransa a-i na j’é bin; t'andras pasi a cogete.¹⁹It podras andé a ‘rposete sensa che gnun a vada a dësrangete, e vàire a sercheran tò favor. ²⁰Nopà j'euj dij gram as consumran^[12]: a l'avran pa pì 'd sosta, soa sola speransa ‘d lor a sarà rende l’ànima.

Nòte

1. Ël verb Nifal יֵעָנֶה (ieʿaneh, “chiel a l'ha rëspondù”) a vorerìa 'd nòrma ciamé un sogèt personal, ma “bondosità” a foson-a parèj d'un sogèt an costa sentensa. La nuansa dl'imperfet a l'é obligatòria.

2. O “giust”, “esse giustificà”.

3. O “përchè a l’é ‘n ciaciaron?”. La construssion “òm ëd làver”(שָׂפָה שֶׂפֶת ‎ śâphâh śepheth) a vorerìa dì ''ciaramlon, sagneur, blagheur'' or “borenfi, supérbi, pien ëd babìa” (attributiv genitiv). Zofar a dis che Giòb a spantia na gran caterva 'd paròle, ma sensa dëmostré d'avèj rason.

4. La forma מַכְלִם (maclim, “Umiliant, sbefios” ) a l'é partissipi dla coniugassion causativa Hifil. Ël verb כָּלַם (calam) a l'avrìa tanme significà: “quaté d'onta, ansulté” (Giòb 20:3).

5. O “lòn che mi i chërdo”, “mia dotrin-a”.

6. L'anvìa'' formulà con: מִי־יִתֵּן (mi jitten, “ch'a darà ”) ambelessì a l'é voltà con un condissional seghità da l'infinì.

7. O “a peul avèj doe face”.

8. O “it savrìe che Dé a dësmentia part dij tò pëcà”.

9. "dëscheurve l'essensa ‘d Dé”. Ël verb a l'é מָצָא (matsaʾ, “trové; dëscheuvre”). Ambelessì a dovrìa deje la nuansa potensial ëd n'imperfet. Ant la domanda retòrica a ven afermà che Giòb a podrà mai dëscheuvre la vera essensa 'd Dé.

10. Ël verb יַחֲלֹף (iacalof) a sarìa a la létera “passé da/travers” (NIV “a riva” ant ël sens ëd:'' se a dovèissa ancapité parèj”).

11. L'espression a sarìa a la létera “òm ëd veuid” (vëdde Salm 26:4). A sarìa n'òm ipòcrita për mojen ëd שָׁוְא (shavʾ) ch'a veul dì: “van, veuid, o fàuss, ch'ambreuja.”

12. Ël verb כָּלָה (calah) a vorerìa dì: "Fé falita, chité dësvanì. ". Ël dësbiajì dj'euj, visadì la pérdita dla vista, dla vitalità dla vita, valadì la mòrt dzorëstanta.