1 Rè

17

Ël profeta Elìa

¹Elìa, ch’a l’era da Tisbe ‘d Gilead, a l’ha dit al rè Acab: “Për la vita ‘d Nosgnor, Dé d’Israel, ch’i na son ël sërvent, it giuro che ant j’agn ch’a vniran a-i sarà pì nen nì rosà nì pieuva fin-a a tant ch’i lo diso mi!”.

²Peuj Nosgnor a l’ha dije a Elìa: ³“Vatne da si anvers l’orient e paira da stërmete press dël torent Cherit, da l’àutra banda dël Giordan. ⁴Bèiv dal torent e mangia lòn ch’ij croass at porteran, përchè i l’hai comandaje ‘d portete da mangé”. ⁵Antlora Elìa a l’ha fàit lòn che Nosgnor a l’avìa dije, e a l’ha drissà na tenda aranda ‘l torent Cherit, da l’àutra banda dël Giordan. ⁶Matin e sèira ij croass a-j portavo ‘d pan e ‘d carn, e a beivìa d’eva dal torent. ⁷Contut, a l’é nen passaje tant che ‘l torent a l’é sëccasse, përchè an tut ël pais a pieuvìa pì nen.

La vidua ‘d Sarepta

⁸Peuj Nosgnor a l’ha dije a Elìa: ⁹“Và a vive ant la borgià ‘d Sarepta, press dla sità ‘d Sidon. I l’hai rangià che na vidua dël leugh a provëdda për ti”. ¹⁰Parèj Elìa a l’é andass-ne a Sarepta. Damentre ch’a rivava a le pòrte dla borgià, a l’ha vëddù na vidoa ch’a cheuìa ‘d ramaja da brusé. A l’ha ciamala e a l’ha dije: “Për piasì, pòrtme un pò d’eva ant un vas ch’i veuj bèive”. ¹¹Quand ch’a l’é partiss-ne për andèjla a pijé, Elìa a l’ha ‘ncora ciamala për dije: “Pòrt-me ‘dcò, për piasì, un tòch ëd pan!”. ¹²Ma chila a l’ha rësponduje: “It giuro për la vita dël Signor, tò Dé, ch’i l’hai antëcà gnanca na frisa ‘d pan. Am resta mach na pugnà ‘d farin-a ant un vas e ‘n pòch d’euli ant ël fond d’un tupin. I j’era pròpi an camin ëd cheuje ‘d ramaja për cusineje për mi e mè fieul, e apress ëd lòn i l’avroma mach da meuire ‘d fam”.

¹³Antlora Elìa a l’ha dije: “Abie nen tëmma. Va a fé com it l’has dit, ma con la farin-a ch’it l’has, fame prima ‘n panèt e pòrtmlo; peuj, con la farin-a ch’a l’é vansate, prontëtte da mangé për ti e tò fieul. ¹⁴Përchè parèj a dis Nosgnor, ël Dé d’Israel: “A-i sarà sèmper ant ij tò vas ëd farin-a e d’euli, fin-a al dì che Nosgnor a mandrà torna ‘d pieuva an sla tèra”. ¹⁵Parèj la fomna a l’é andasne a fé lòn che Elìa a l’avìa dije, e chila, soa famija e Elìa a l’han seguità a mangé për motobin ëd dì. ¹⁶Né ‘l vas ëd la farin-a nì ‘l tupin dl’euli a së sveuidavo mai, pròpi coma Nosgnor a l’avìa nunsià për boca d’Elìa.

Arsurression dël fieul ëd la vidua]

¹⁷Da lòn a l’é passaje ‘n pò ‘d temp, e a l’é rivà che ‘l fieul ëd cola fomna a l’é vnùit malavi, e la maladìa a l’era tant greva che col fiolin a l’é mòrt. ¹⁸Chila a l’ha dije a Elìa: “Lass-me sté, òm ëd Dé! É-lo ch’it ses vnùit an mia ca për arciamé a la ment ëd Nosgnor ij mè pecà e për fé meuire mè fieul?” ¹⁹Elìa a l’ha rësponduje: “Dame tò fieul!”. Elìa antlora a l’ha arsèivù col fiolin dai bras ëd cola fomna, a l’ha portalo ant la stansia ‘d dzora, andoa chiel a logiava, e a l’ha butalo giù an sël let. ²⁰Peui a l’ha invocà Nosgnor con ëste paròle: “Nosgnor! Mè Dé! Përché has-to fàit ven-e na tal tragedia a costa vidua ch’a l’ha arseivume an soa ca e tl’has fàit meuire sò fieul?”

²¹Peui a l’é dëstendusse për tre vire dzora col fieul e a l’ha ancora invocà Nosgnor con ëste paròle: “Nosgnor! Mè Dé! Fà artorné la vita drinta a costa masnà!”. ²²Nosgnor a l’ha scotà la preghiera d’Elìa e la vita ‘d cola masnà a l’é artornaje, e a l’é arvivù! ²³Peuj Elìa a l’ha portalo giù da la stansia ‘d dzora andova ch’a j’ero e a l’ha dajlo a soa mare. A l’ha dije: “Varda! Tò fieul a viv!”.

²⁴Antlora la fomna a l’ha dije a Elìa: “Adess i vëddo ch’it ses pròpi n’òm ëd Dé e che Nosgnor a parla përdabon për tò mojen”.