Salm 90

Ij Salm

90. Nosgnor: ti 't ses stàit për nojàutri n'arfugi da generassion a generassion[modifiché]

An costa plenta comunitaria, ël diretor dla liturgia a fortiss che 'l Dé sempitern e Creator dël mond a l'é sèmper stàit ël protetor d'Israel. Nosgnor, nopà, a l'é col ch'a càusa la mòrt ëd j'òm, ch'a l'é transitòri tanme l'erba. L'ira furiosa 'd Nosgnor a décima pròpi la comunità ch'a l'é gropà a Chiel con un pat: la vita curta 'd coj ch'a na son mèmber a l'é pien-a 'd sagrin e a finiss ant la dëbolëssa. La comunità a prega che Nosgnor a-j dìa 'd saviëssa, ch' a peussa 'rtorné an grassia 'd Dé, ch'a peussa torna fé l'esperiensa dla potensa 'd Dé e Soa benedission an sù soe fatighe.

¹Orassion ëd Mosè, l'òm ëd Nosgnor. Nosgnor: ti 't ses stàit për nojàutri n'arfugi da generassion a generassion. ²Prima che le montagne a fusso spontà e che ti 't l'avèisse creà 'l mond, da eternità a eternità ti 't ses Dé. ³It fas artorné l'òm ant la póer e 't dise: "Fieuj d'Adam: artorné". ⁴Vera, a tò euj mila agn a son tanme 'l dì 'd ier, ch'a l'é passà^[1], o tanme le ore^[2] dla neuit. ⁵Ti 't porte soa vita a la fin e lor as andormisso. A la matin a son tanme d'erba ch'a 'rgica; ⁶a la matin a bërlosa e argica, a la sèira a 'nflapiss e arsëcca.

⁷Vera, a l'é Toa ira ch' an manda a la fin^[3]; Toa ira an spaventa. ⁸I podoma nen stërmé da Ti nòstri pecà, Ti 't conosse fin-a nòstri pecà pì segret^[4]. ⁹Vera, për tut ël temp^[5] dla nòstra vita i fasoma l'esperiensa 'd toa ira furiosa; j'agn ëd nòstra vita a passo an pressa tanme 'n sospir. ¹⁰J'agn ëd nòstra vita a rivo fin-a a setanta, o otanta se un a l'é pròpi fòrt, ma 'dcò nòstri agn pi bon a son vastà da sagrin e d'aflission. Dabon a van an pressa e nojàutri i voloma via. ¹¹Chi ch'a podrìa comprende la fòrsa 'd toa ira? Toa ira furiosa a càusa la tëmma che la gent a l'ha 'd Ti.

¹²Për lòn, mostranea bin conté nòstri dì^[6], parèj da vive con saviëssa. ¹³Virete e artorna da nojàutri, Nosgnor! Costa nòstra soferensa dovria-ne seguité 'ncora tant? Abie pietà dij tò servidor! ¹⁴Fa-ne esse content a la matin ëd toa bontà! Antlora i cantroma 'd goj e i saroma 'rgiojissant për tùit ij nòstri dì. ¹⁵Rend-ne content in proporsion ai dì ch' it l'has fane patì, in proporsion a j'agn ch'i soma stàit sagrinà!

¹⁶Che ij Tò servitor a peusso vëdde Toa euvra! Che ij sò fieuj a peusso vëdde Toa majestà! ¹⁷Che nòst Dé sovran a slonga anvers a noi sò favor! Che nòstri sfòrs a l'àbio 'n bon ésit! Vera, ch'a l'abio na bon-a riussìa!

Nòte

1. O "ch'a l'é prest passà".

2. O "le vijà". J'israelita a dividìo la neuit an "vijà".

3. O "an consuma"

4. O "lòn ch'i l'oma stërmà da la lus dla toa facia".

5. O "tùit ij di".

6. O "a bin peisé nòstra mortalità", visadì, "fane rendne cont ëd quant ch'a sia curta nòstra vita".