Ij Salm

7. Signor, mè Dé! An ti i treuvo mia sosta

Ël salmista a ciama a Nosgnor ch’a ‘nterven-a a liberelo dai sò nemis. A protesta soa nossensa e a diciara soa fiusa ant la giustissia ‘d Nosgnor

¹Complenta. Na composission an mùsica ‘d David, che chiel a l’ha cantà quand ch’a l’ha sentì le paròle d’un beniaminita për nòm Cus. Signor, mè Dé! An ti i treuvo mia sosta: salvme da coj ch’am përséguito, liberame. ²Dësnò lor am angorgionrìo coma ‘d leon, am farìo a tòch sensa che gnun a podèissa salveme. ³Signor, mè Dé! S’i l’avèissa fàit lòn che lor a diso o s’i fussa colpèivol përdabon d’assion ingiuste; ⁴s’i l’avèissa tradì n’amis o butà a sach sensa rason la tèra dij mè nemis, ⁵lassa pura che lor, ij mè nemis, am caturo e ch’a rabasto mè onor ant la póer. Interludi.

⁶Nosgnor! Auss-te e dà sfògh a toa ira! Slans-te con fùria contra ij mè nemis! Dësvijte e seurt an mia difèisa, dà esecussion al giudissi ch’it l’has decretà për lor! ⁷Che le nassion as assamblo tute dantorn ëd ti, pija toa posission an àut e butje tute a pòst com a mérito! ⁸Nosgnor Dé ch’a giùdica le nassion. Nosgnor! Fame vendeta, për ch’i son nossent, përchè ch’i son sensa colpa, Autìssim! ⁹Ch’a ven-o a la fin j’assion maléfiche dij gram, e guerna ij giust, ti che vëddes ant ël pì ancreus dël cheur e dij pensé.

¹⁰Nosgnor a l’é lë scu ch’am dà protession: chiel a salva coj ch’a l’han ël cheur net e giust. ¹¹Dé a l’é ‘n giudes giust, a l’é ‘n Dé ch’a dà minca dì ‘d giuste sentense.

¹²A l’é sicur che se un as pentiss pa, Dé a fila soa spa per frapelo e a-j tira soe flece sensa sbajé ‘l colp! ¹³Varda col ch’a l’é ansent ëd gramissia, ch’a l’é sèmpe lì ch’a studia la manera ‘d fé dël mal; Ch’a parturiss ëd busiardarìe dësgrassià. ¹⁴A scava ‘d tampe, ma a sarà chiel a cascheje ‘ndrinta. ¹⁵A l’é chiel medésim ch’a dventerà la vìtima ‘d sò pian ëd dëstrussion, e la violensa ch’a l’é studiasse ‘d fé sù d’àutri a sarà dzura soa testa ch’a cascherà!

¹⁶I rendo grassie a Nosgnor përchè chiel a l’é giust; i canto al nòm dël Signor Altissim.