Isaia

15

Contra d‘ Mòab

¹Presagi riguard a Moab. Ar ëd Moab a l’é stàita butà a sach, a l’han vastala ant na neuit sola. Chir ëd Moab a l’é stàita butà a sach, a l’han vastala ant na neuit sola. ²La gent ëd Dibon a son montà a sò templ, a son montà an sij leugh sacrà dle colin-e për fé ‘d plente. Tuti a son fasse plé la testa an segn ëd deul, tute le barbe as le son tajà. ³Për le stra la gent a son vestisse ‘d sach an segn ëd deul; a gëmm an sle trasse e an sle piasse; tuti a son dësfàit për ij pior ch’a fan. ⁴La gent ëd Esbon e ‘d Elealé a fan ëd plente, soa vos ëd lor a peul sentisse fin-a da Jaas. A l’é për lòn che ij soldà ‘d Moab a crijo da la disperassion, a l’han perdù ‘l corage.

⁵Am ven da pioré mach a pensé a la sòrt ëd Moab: për soa gent ch’a l’é scapà fin-a a Soar, a Eglat-Selisija. A pioro mentre ch’as anandio për la còsta ‘d Luit; për ël senté d’Oronaim as sento ij sò crij ëd disperassion. ⁶Përchè j’aque ‘d Nimrim a son sëccasse, la vegetassion a l’é sparìa, gnanca na pianta a l’é restà an pé. ⁷A l’é për lòn ch’as pòrto vìa tute le proviste; tùit ij beni ch’a resto a-j porto lontan, fin-a a l torent dij Sàles. ⁸Vera, tùit ij sò crij d’angòssa a ‘rbombo për tut ël teritòri ëd Moab; soe plente ‘d lor as peudo sente in Eglaim e Beer Elim. ⁹Le aque dël Dimon a son rosse ‘d sangh. Mi, ël Signor, contut, i-j darai ancora ‘d pì ‘d tribulassion a Dimon. Un leon a atacherà ij so fugitiv, coj ch’a son ëscapà dal pais.