Isaia

49

Ël sërvent ëd Nosgnor

¹Sté a sente, vojàutri ch’i vive an tère lontan-e! Sté bin atent, vojàutri pòpoj ch’i seve da leugn! A l’é anans ch’i nassèissa che Nosgnor a l’ha ciamame. Chiel a l’ha prononsià mè nòm quand ch’i j’era ancora ant ël vènter ëd mia mare. ²Mie paròle ‘d giudissi^[1] a l’ha renduje filà tanme na spa, a l’ha stërmame a l’ombra ‘d soa man. I son tanme na flecia aùssa bin guernà ant sò stucc. ³A l’ha dime: “Ti ‘t ses mè sërvent. An ti, Israel, i farai splende mia glòria”.

⁴I pensava: “A më smija d’avèj travajà për gnente, d’avèj consumà mie fòrse a noneus”. Pura, i lassrà tut ant le man ëd Nosgnor, i lo pijerai an paròla: chiel am darà l’arcompensa a sò temp..

⁵E ora Nosgnor a parla - col ch’a l’ha dame forma ant ël vènter ëd mia mare përchè i fussa sò sërvent, col ch’a l’ha comissioname për fé torné a chiel ël pòpol ëd Giacòb. Nosgnor a l’ha onorame e a l’ha dame fòrsa: ai sò euj i son bin pressios. ⁶A l’ha dime: “Ti ‘t faras da pì che ristabilì ‘l pòpol d’Israel, da pì che fé artorné a mi ij dzurvivù d’Israel. I l’hai fate ‘l ciàir ëd tute le nassion, përch’ it pòrte mia salvassion fin-a ai confin dla tèra”.

Artorn dij deportà

⁷Parèj a dis ël Signor, ël Redentor e ‘l Sant d’Israel a col ch’a l’é meprisà, a col che le nassion a l’han an ghignon, al sërvent dij craseur: ‘Ij rè, quand ch’at vëddran, as leveran an pé, ij governator as prosternëran dëdnans a ti për rispet a Nosgnor, ch’a l’é fedel, al Sant d’Israel, ch’a l’ha sernute’”.

⁸Parèj a dis ël Signor: “Quand ch’a vnirà ‘l moment pì adat, it rëspondrai. Ant ël dì dla salvassion it giutrai. It guernrai e it darai a mè pòpol për esse mia aleansa con lor. Për tò mojen i ristablirai la tèra d’Israel e a l’assegnerai torna a sò pòpol. ⁹I dirai ai përzoné: “Seurte fòra an libertà”, e a chi ch’a viv ant lë scur: “Seurte a la lus”. Lor a saran mie feje e a pastureran an s’ëd pra verd e ans ëd colin-e ch’a j’ero anans dëspojà. ¹⁰A patiran pì nen la fam e la sèit, ël sol a-j farà pì nen ëd mal nì ‘l sol nì la calura, përchè ‘l Signor an soa misericòrdia a-j guidrà; chiel a-j mnerà aranda d’aque fresche. ¹¹ Për lor i cambierai mie montagne an dij senté pian. Mie stra a saran aussà dzura le vaj.

¹²Vardé mach coma ch’a rivo da lontan! A ven-o dal setentrion, dal ponent: d’àutri a ven-o dai confin dl’Etiòpia. ¹³Cél, canta da la gòj! Arlegrëte, ò tèra! Montagne, s-cionfé an crij ëd gòj, përché ‘l Signor a consola sò pòpol e a l’ha compassion ëd coj ch’a son sagrinà.

Nosgnor a l’é tanme na mare për sò pòpol

¹⁴Con tut lòn, Siòn a disìa: “Nosgnor a l’ha bandomame; mè Dé a l’é dësmentiasse ‘d mi”. ¹⁵Ël Signor a-j rëspond: “Podria-la na mare dësmentiesse ‘d soa masnà? Podria-la nen avèj car col ch’a l’é sortì da sò vènter? Fin-a se lòn a capitèissa për quajdun, mi it dësmentierai mai! ¹⁶Varda, i l’hai gravà tò nòm ant ël piat ëd mia man. I peudo nen gavemla da la ment l’imàgine dle muraje ‘d Gerusalem an ruin-a. ¹⁷Bin tòst ij tò dissendent a torneran e tuti coj ch’a veurìo dësblete dël tut as n’andran vìa. ¹⁸Àussa j’euj e varda tut d’antorn a ti, përchè tùit ij tò fieuj a artornran a ti. Mi, ël Signor, a lo fortisso: sossì a l’é tant sicur coma mia vita medésima: lor a saran l’ornament ëd toa vesta e ti at na archincras tanme na sposa. ¹⁹Ti tj’eres tuta na ruin-a e na desolassion, un pais devastà, ma bin tost toa gent a s’anmuggërà torna. Ij tò nemis, coj ch’it l’avio fate në s-ciav, a saran giumai bin da leugn. ²⁰Le generassion ëd tò pòpol ch’a son nassùe an esili, a artornran e a diran: ‘I l’oma da manca ‘d pì dë spassi: a-i son nen pro ‘d ca për tuti ambelessì. ²¹Antlora it penseras drinta ‘d ti: ‘Da ‘ndoa ch’a son seurtì tuti sti fieuj? Përchè la pì part ëd mia gent a l’é stàita massà e coj ch’a son restaje a son ëstàit portà vìa an esili. I son restà sì tuta daspërmì. Da ‘ndoa ch’a son seurtije tuti sti-sì? Chi é-lo ch’a l’ha dàit vita a tuti sti cit? Chi é-lo ch’a l’ha faje chërse për mi?’. ²²Parèj a dis ël Signor Dé: “Vardé, i farai segn a le nassion, i ausserà mè drapò dëdnans a j’euj ëd tùit ij pòpoj. A saran lor a porté an brass ambelessì ij tò fieuj; a saran lor a porté sì toe fije a spala.

²³Rè e regin-e at serviran e a l’avran soen ëd toe esigense. As prosterneran dëdnans a ti e a bërlicheran la póer dai tò pé. Antlora it savras che mi i son ël Signor e ch’i deludo mai coj ch’as fido an mi. ²⁴Chi é-lo ch’a peul s-cianché ìl botin ëd guèra da le man d’un guerié? Chi é-lo ch’a peul pretende che un tirann a lassa andé ij sò përzoné? ²⁵Donca, parèj a dis ël Signor: “Ij përzoné dij gueriè a saran liberà e ‘l botin ëd guèra dij tirann a sarà arcuperà. Përchè a sarà mi chi combatrà contra coj ch’at faso la guèra, e a sarà mi col ch’a salverà ij tò fieuj. ²⁶I obligherai ij tò creaseur a mangesse an tra ‘d lor e a vnì cioch ëd sò sangh ëd lor medésim: a sarà coma chi ch’as ancioca ‘d vin neuv. Antlora tuti a savran che mi, ël Signor, i son tò salvator; a savran che col ch’at lìbera a l’é ‘l Fòrt d’Israel.

Nòte

• 1. Andé↑ O “ij mè làver”.