Giosuè

7

La derota dj'Israelita a Ai

¹J’Israelita, contut, a l’han pa rispetà la proibission che Nosgnor a l’avìa faje ‘d pijesse ‘d ladrarìa ‘d guèra ma ‘d consacré tut a lë stermini^[1]. An efet Acan, fieul ëd Zabdi, a l’avìa ampadronisse ‘d ròba sogetà a l’interdission. A l’é për lòn che l’ira ‘d Nosgnor a l’é viscasse contra j’Israelita.

²Ant ël mentre, da Gérico, Giosuè a l’avìa mandà d’òm anvers Ai, aranda ‘d Bet-Aven, a levant ëd Betel, con l’órdin ëd fé l’esplorassion ëd col teritòri. J’esplorator a son donca andaje. ³Quand ch’a son tornà, a l’han dije a Giosuè: “A serv nen ch’a-i vada tuta l’armèja^[2]. A-i na sarìa pro dij doi o tremila òm për ataché Ai. La gent ëd col pais a l’é nen tanta: a val pa la pen-a ‘d fatighé nòstre trupe”. ⁴Antlora a son montà për ataché Ai apopré tremila òm, ma a la fòrta controfensiva dij sò abitant a l’ha faje bate l’artreta, ⁵e dj’Israelita a son ëstane massà trentases. Dòp d’avèje butà an derota, coj d’Ai l’han coruje dapress da la pòrta dla sità fin-a a Sebarim, e mentre ch’a calavo a l'han ancora batuje. Quand ch’a l’ha vëddù lolì, ël pòpol a l’é përdusse ‘d corage.

⁶Dëdnans a cola situassion-lì, Giosuè e j’ansian d’Israel a son s-ciancasse le vestimente^[3], a son campasse con la facia për tèra dëdnans a l’érca ‘d Nosgnor sbardàndze 'd poer an sla testa, e a son restà parèj fin-a sèira. ⁷Giosuè a l’ha pregà parèj: “Nosgnor, për che motiv has-to fàit travërsé 'l Giordan a sta gent, për peui dene an man a jAmorita e d’ess-ne stërminà? I fusso mach contentane dë sté chiet da l'àutra part dël Giordan! ⁸Aidemì, Nosgnor! L'avrài-ne da dì che Israel a l'é scapà an facia ai sò nemis? ⁹Quand ch’a lo savran ij Canané e tuta la gent dë sto pais, as vireran contra ‘d nojàutri e a faran dësparì da la tèra nòst nòm. Còs faras-to, antlora ti për tò grand nòm?”.

¹⁰Nosgnor a l’ha rësponduje: “Àuste! Përchè staghes-to ambòss, a pansa mòla për tèra? ¹¹J’Israelita a l’han pëccà. A l’han violà ël pat che mi i l'avìa fàit con lor: l’órdin ch’i l’avìa daje. A son ampadronisse 'd lòn ch'a l’era sogetà a l’interdission an butàndlo an tra soa ròba; a l'han robà, a l'han busiardà. ¹²A l’é për lòn ch’a podran pa arziste ai sò nemis; a scaperan mach a vëddje^[4] përchè për mi adess a son lor medésim ch’a son condanà a lë stermini. Mi i sarai pì nen con vojàutri fin-a ch’i l’abie gavà da ‘n mes a vojàutri lòn ch’av antamna. ¹³Sah! Dije al pòpol ch’as purifica për doman, përchè ‘l Signor, Dé d’Israel, a dis sossì a j’Israelita: ‘An tò acampament, Israel, a-i ‘d ròba ch’a l’era stàita consacrà a lë stermini. Fin-a che ti ‘t l’avras campala fòra, i podreve pa ‘rzistje ai vòstri nemis. ¹⁴Doman matin, presenteve për tribù. La tribù che mi, ël Signor, a designerà, ch’as avzin-a për famije. A la fin, ch’as avzin-o un për un j’òm ëd la famija designà. ¹⁵L’òm ch’a sarà trovà colpèivol d’avèj un quai ogèt ch’a l’era stàit consacrà a lë stërmini, a l’avrà da esse brusà al rol, chiel e tùit ij sò beni, përchè ch’a l’ha violà l’Aleansa dël Signor e al’ha comëttù n’abominassion an Israel’”.

¹⁶Aussasse ‘d prima matin, Giosuè a l’ha convoca tuti j’Israelita, tribù për tribù, e la sòrt a l’é cascaje^[5] an sla tribù ‘d Giuda. ¹⁷A l’ha fàit acosté ij clan ëd la tribù ‘d Giuda, e la sòrt a l’é cascaje an sël clan ëd Zare. A l’ha fàit acosté le famije dël clan ëd Zare, e la sòrt a l’é cascaje ans cola ‘d Zabdi. ¹⁸A l’ha fàit acosté j’òm ëd la famija ‘d Zabdi, e la sòrt a l’é cascaje dzura Acan, fieul ëd Carmi, fieul ëd Zabdi, fieul ëd Zerach, dla tribù ‘d Giuda. ¹⁹Antlora Giosuè a l’ha dije a Acan: ”Car ël mè fieul, it na prego, daje glòria a Nosgnor, Dé d’Israel, e arconòssje l’onor ch’it jë deuves. Dime lòn ch’it l’has fàit sensa stërmeme gnente”. ²⁰Acan a l’ha rësponduje: ”A l’é vera: a l’é mi ch’i l’hai pëccà contra ‘l Signor, Dé d’Israel. ²¹I l'avìa vëdù an tra la pijàita un bel mantel ëd Babilònia, dosent sicl d'argent e un lingòt ëd sinquanta sicl d'òr; i l'hai avù anvìa 'd tut lòn, e i l'hai pijàje, varda-sì a son ëstërmà sot-tèra ant ël mes ëd mia tenda; e l'argent a l'é sota 'l mantel”. ²²Antlora Giosué a l'ha mandà d'òm che a son andàit an pressa a la tenda, e varda-lì: ël mantel e l'argent a l'ero stërmà sota. ²³Lor a l'han pijàje d'an mes ëd la tenda, e a l'han portaje a Giosué, e a tùit j'Israelita, e a l'han posaje dëdnans ëd Nosgnor. ²⁴Antlora Giosuè, compagnà da tut Israel, a l’han ciapà Acan, fieul ëd Zerach, l’argent, ël mantel, ël lingòt d’òr, ij sò fieuj e sue fije, ij sò beu, ij sò borich, soe feje, soa tenda e tut lòn ch’a l’era sò e a l’han faje porté fin-a a la val d’Acor^[6]. ²⁵E Giosuè a l’ha dije a Acan: ”Përchè has-to portà la dësgrassia dzora 'd nojàutri? Ancheuj Nosgnor at darà ‘d maleur. E tùit ij fieuj d'Israel a l'han massaje a prassà, brusaje al ròl e ambaronaje 'd ròch ansima. ²⁶Col gran baron ëd pere as peul ancora vëdse al di d'ancheuj. Për lòn col pòst as ciama fin-a al di d'ancheuj: Val d’Acor, visadì la val dël Disastr. A l’é parèj che l’ira ‘d Nosgnor a l’é pasiasse.

Nòte

1. O “Ma ij fieuj d'Israel a l'ha comëtù na violassion gròssa d'antërdèt”.

2. O “tut ël pòpol”.

3. Na marca d’estrema aflission, cfr. Génesi 37:34; 44:13.

4. O”A-i vireran le “spale”.

5. O ”a l’é stàita sernùa”.

6. O “comba dël Disastr”.