1 Rè

19

Elìa a scapa al Mont Sinai

¹Acab a l’ha dëspiegà a Iesebel tut lòn che Elìa a l’avìa fàit e coma ch’a l’avìa massà tùit ij profeta. ²Parèj Iesebel a l’ha mandà un coré për dije a Elìa: “Che ij dio im colpisso e fin-a ch’im masso se doman a costa ora-sì i l’avrai nen fàit che ti’t meuire dl’istessa manera che ti it l’has massà loràutri”.

³Sù lòn a Elìa a l’ha ciapaje tëmma e a l’é scapà për salvesse la vita. A l’é rivà a Berseba, ch’a l’é an Giudea, e lì a l’ha lassàij sò sërvent. ⁴Peuj a l’é andass-ne daspërchiel ant ël desert për un dì ‘d marcia. A la fin a l’é setasse sota na ginestra solitaria e a pregava che chiel a podèissa meuire: “Nosgnor! I n’hai pro! Pijete mia vita, ch’i son nen tant mej che ij mè antich”.

⁵Parèj Elìa a l’é cogiasse sota cola ginestra e a l’é andormisse. Contut, damentre ch’a durmìa, n’àngel a l’ha tocalo e a l’ha dije: “Àuss-te e mangia!”. ⁶Elìa a l’é vardasse dantorn e a l’ha vëddù che aranda a doa ch’a l’avìa pogià la testa a-i era ‘d pan cheuit an sla pera e un picé d’eva. Antlora a l’ha mangiane e beivune e a l’é torna butasse a cogé. ⁷Antlora l’àngel ëd Nosgnor a l’é tornà, a l’ha tocalo e a l’ha dije: “Àuss-te e mangia, che la stra ch’it l’has da fé a sarà për ti motobin longa“.

⁸Parèj Elìa a l’é aussasse, a l’ha mangià e beivù e peuj, con la fòrsa ch’a l’avìa ciapane, a l’ha marcià për quaranta dì e quaranta neuit fin-a al Sinai^[1], ël mont ëd Nosgnor. ⁹Lì a l’ha trovà na balma për passeje la neuit. A l’é lì che Nosgnor a l’ha parlaje e a l’ha dije: “Elìa, còsa ch’it fase ambelessì?”. ¹⁰Elìa a ‘ha rësponduje: “Nosgnor! I l’hai servite con fidelità e diligensa, ma ‘l popol d’Israel a l’ha brisà soa aleansa con ti, a l’ha dësblà ij tò autar e a l’ha massà ij tò profeta. I son restaje mach pì mi, e adess a serco ‘d feme fòra ‘dcò mi”.

¹¹Nosgnor a l’ha dije: “Seurt e sta drit dnans a mi an sla montagna che pròpi mi, ël Signor, i son an camin ëd passete dnans. Antlora un vent fòrt, n’oragan, a l’é aussasse da dnans a Nosgnor. A l’era tant violent ch’a sbrisava ij ròch e chërpava la montagna, ma ant col vent Nosgnor a-i era pa. Apress ëd lòn a l’é vnuje ‘n taramòt, ma Nosgnor a l’era gnanca ant ël taramòt. ¹² Apress dël taramòt a l’é vnuje ‘d feu, ma Nosgnor a l’era gnanca an col feu. Apress dël feu a l’é ausasse ‘l ciosion d’un ariëtta fin-a. ¹³Quand ch’a l’ha sentila, Elìa a l’é quatasse la facia con ël mantel, a l’é sortì da la balma e a l’é restane drit a l’intrada. Antlora na vos a l’ha dije: “Elìa, còsa ch’it fase ambelessì?”. ¹⁴Elìa a l’ha torna rësponduje: “Nosgnor! I l’hai servite con fidelità e diligensa, ma ‘l popol d’Israel a l’ha brisà soa aleansa con ti, a l’ha dësblà ij tò autar e a l’ha massà ij tò profeta. I son restaje mach pì mi, e adess a serco ‘d feme fòra ‘dcò mi”.

¹⁵Nosgnor a l’ha dije: “Torna andarera për la stra dël desert ch’it l’has fàit anans e va fin-a a Damasch. Quand ch’it-i rives, consacra^[2] Asael për rè dj’Aramita. ¹⁶Apress ëd lòn, consacra Iecu, fieul ëd Nimsi për rè d’Israel. Consacra ‘dcò Elisé, fieul ëd Siafat, d’Abel-Mecolà com ël profeta ch’a pijerà tò pòst. ¹⁷Col ch’a scaprà da la spa d’Asael, a lo farà meuire Iecu; e col ch’a scaprà da la spa ‘d Iecu a lo farà meuire Elisé. ¹⁸Contut, mi i goernrà a Israel un rest ëd setmila dj’àutri ch’a l’han mai prosternasse dëdnans ëd Bal e ch’a l’han mai basalo!”.

Elìa a ciama a Elisé ‘d seguitelo

¹⁹Parèj Elìa a l’é andass-ne a trové Elisé, fieul ëd Siafat. A-i era dódes cobie ‘d beu ant ël camp e Elìa a laurava con la cobia ch’a fasìa dódes. Elìa a l’é passaje davzin, a l’ha campaje sò mantel an sle spale e peuj a l’é andass-ne vìa. ²⁰Elisé a l’ha chità ij beu, a l’é coruje dapress a Elìa e a l’ha dije: “Lassa mach che mi i vada a deje un basin d’adieu a mè pare e a mia mare e peuj it vnirai dapress”. Elìa a l’ha rësponduje: “Va e torna sì, ma pensa bin a lòn ch’it l’hai fate”.

²¹Elisé a l’é tornass-ne peuj dai sò beu e a l’ha massaje. A l’ha dovrà ‘l bòsch dla slòira për fesse ‘n feu, dij beu a l’ha rostine la carn e a l’ha anvità tuta la gent dla borgià a mangiene. Apress ëd lòn a l’é andaje dapress a Elìa e a l’é butasse a sò servissi.

Nòte

1. O “l’Horeb”.

2. Let. “Onz con d’euli”.