Isaia

51

Na salvassion ch’a dura për sèmper

¹Steme bin a sente, vojàutri ch’i spere d’esse salvà e ch’i serche mi, ël Signor. Consideré da che ròca i seve stàit tajà, da che perosa i seve stàit ciapà. ²Pròpi parèj! Pensé mach a Abraham, vòst pare, e a Sara, ch’a l’ha butave al mond. Abraham a l’era mach n’òm sol, quand ch’i l’hai ciamalo, ma quand ch’i l’hai benedilo, a l’ha avù tanti dissendent da formé na nassion^[1].

³Ël Signor a l’ha pietà ‘d Sion, a l’ha pietà ‘d tute soe rovin-e. Chiel a convertirà cost desert ant un paradis^[2], costa vàuda an sò vërzé. A lo ‘mpinirà ‘d crij ‘d gòj e d’alegrìa, d’assion ëd grassie, mùsiche e cant. ⁴Mè pòpol! Steme a sente: i son ël Signor! Nassion mia! Fà ‘tension a lòn ch’i diso! Bin tòst i proclamerai un decret, e mia giustissia a vnirà ‘n ciàir për tùit ij pòpoj. ⁵A l’é vzinasse ‘l dì ch’i farai giustissia; mia salvassion già a l’é butasse an marcia. Mi brass poderos a porterà la giustissia a le nassion. Fin-a le gent ch’a vivo an le tère pì lontan-e, dë dlà dël mar, a më speteran e a butran soa speransa ‘d lor an mè brass vajant. ⁶Aussé j’euj e vardé ‘l cél e peuj beiché lòn ch’a càpita giù an sla tèra: ij céj a dëspariran tanme ‘d fum e la tèra as consumerà tanme ‘n vestì frust. La gent ëd la tèra a meuirerà tanme ‘d mosche, ma mia salvassion a dura për sèmper, mia giustissia a falirà pa!

⁷Steme a sente, pòpol, it lo sas bin che mi it salverai përchè ti ‘t l’has a cheur mia lej. Gnun-e tëmme dle ingiùrie ch’at diso contra, sbaruvte nen dl’ofèise ch’at fan. ⁸Përchè le càmole a-j divoraran coma ch’as divoro ij vestì. Ij verm a-j mangeran coma ch’as mangio la lan-a. Mia giustissia, contut, a dura për sèmper, mia salvassion për ij sécoj dij sécoj.

Nosgnor a libererà torna Israel

⁹Nosgnor! Dësvijte, dësvijte! Brass ëd Nosgnor: vestite ‘d potensa! Dësvijte com anans, com ant ij temp antich. Er-lo pa ti ch’it t’avìe squartairà ‘l monstro Rahab^[3], e ch’it l’has massà ‘l dragon dël Nil? ¹⁰Er-lo pa ti ch’it l’has sëccà ‘l mar, j’aque ancreuse dl’ocean, e che ant ël fond dël mar it l’has dovertà na stra përchè a-i passèisso coj ch’it l’avìe liberà? ¹¹Ij riscatà ‘d Nosgnor a ‘rtoneran, a intraran an Sion crijand ëd gòj, coronà da n’argioissansa sensa fin. A vëdran la felicità e l’alegrìa, e ij pior e la tristëssa a dësparira. ¹²A l’é mi, ël Signor, ch’iv consòlo. Përchè has-to tëmma d’òm mortaj, ëd coj ch’a son mach uman che, tanme l’erba, a ‘rsecco e a dësparisso? ¹³Pura, it l’has dësmentiate ‘l Signor, tò Creator, col ch’a l’ha dësdobià ij céj e a l’ha posà le fondassion ëd la tèra. Ti’t tërmole ‘d pau tut ël dì dëdnans a la furia dël craseur, coma s’a fussa bon a dëstruvite. Andova ch’a l’é, adess, soa furia?

¹⁴Bin tòst tùit ij përzoné a saran lassà andé lìber! La përzon, la famin-a e la mòrt a saran pa tò destin! ¹⁵Përchè mi i son ël Signor, tò Dé, col ch’a fà agité ‘l mar e breugé j’onde. Mè nòm a l’é “ël Signor ëd l’univers”. ¹⁶It l’hai butate an sij làver mie paròle, it l’has stërmate a l’ombra ‘d mia man. I l’hai dësdobià ij céj tanme na vòlta e posà le fondassion dla tèra. A l’é mi ch’i diso a Sion: “It ses ti mè pòpol”.

Gerusalem a patirà pì nen

¹⁷Dësvijte, dësvijte, àuss-te, Gerusalem! Ti ch’it l’has beivù da le man ëd Nosgnor la copa ‘d soa ira. It l’has beivù dal càles dlë sparm, it l’has beivune fin-a a l’ùltima stissa da la copa ch’a ‘ncioca. ¹⁸Gnanca un dij tò fieuj a l’é restà viv për pijete për man e fete da guida. ¹⁹At son tombate adòss doe dësgrassie: desolassion e dëstrussion, famin-a e guèra. Chi ch’a l’é restate për compatite? ²⁰Ij tò fieuj a l’han avù dij sveniment e adess a son dëstèis per le stra tanme d’antilope ciapà da la rèj. Nosgnor a l’ha ‘rversà soa ira; Dé a l’ha castigaje.

²¹Ora, contut, scotme, Gerusalem, sagrinà coma ti ‘t ses, ch’it ses lì astà coma s’it fusse cioca, ma ‘t l’has pa beivù ‘d vin. ²²Ël Signor, tò Dé, ël difensor ed la càusa ‘d sò pòpol, at fà savèj sossì: ‘I l’hai pijame andré da toe man la copa ch’a ‘ncioca, ël càles ëd mia ira, e it la beivras pì nen. ²³I l’hai passala a coj ch’at tormentavo, a coj ch’a disìo: ‘It scarpiseroma ant la póer e i marceroma dzora toe schin-e.

Nòte

1. O “a l’é moltiplicasse”.

2. O “a lo farà dësbandì tanme l’Eden”.

3. Rahab a l’é ‘l nòm ëd un mònstro mitich dël mar ch’a ‘rpresenta ‘l càos ant la leteratura antica. Ambelessì a l’é dovrà coma ‘n nòm poetich ëd l’Egit.