1Antlora a l’ha pijà la paròla Bildad ël Suchita e a l’ha dije a Giòb:
2“Parleras-to ancora për vàire 'd tut sòn? Vëddes-to pa che le paròle 'd toa boca a son mach parèj d'un vent fogos[1]? 3Ha-lo Dé faussà[2] ël dirit[3]? O a l'é che 'l Tutpotent a përvërtis-lo[4] lòn ch'a l'é giust? 4A l’é sicur che ij tò fieuj a l’han pëccà contra Nosgnor, dësnò lor a l’avrìo nen arseivù ‘n castigh parèj[5]! 5Ma s’it arserche[6] Dé e fas toa sùplica[7] al Tutpotent, 6s’it ëdvente net e n’òm giust, ëd sicur chiel a s'alverà[8] për ti e at restaurerà[9] la goj ‘d na ca ‘d benedission. 7Antlora tò boneur d'anans a smijerà fin-a cit, përchè la fortun-a ch’it l’avras ant l'avnì a na sarà pì gròssa ‘ncora.
8An efet, preuva mach a ciameje a le generassion passà e daje da ment a l'esperiensa dij grand; 9përchè nojàutri i soma mach nà ier e i l’oma pa assé ‘d conossensa; ij nòsti di an sla tèra a son tanme n'ombra ch’a passa sùbit. 10Miraco lor at mostreran e 't parleran e da sò cheur a tireran fòra 'd paròle ch’a peulo fete capì sossì:
11'Podria-lo chërse fòra dal mojiss ël papir e 'l gavaboro giché andova che a-i é pa d'eva? 12Quand ch’a pen-a as ancamin-a a dësbandì e ch’a l’é ‘ncora nen madur për tajesse, chiel a ven fiap pì an pressa che d’àutre piante’. 13Parèj a l’é ‘l destin ëd tuti coj ch’a së dësméntio ‘d Dé: la speransa dla gent empia a va a finì mal. 14Tute le speranse ch’a l’han a l’é tanme tachesse a ‘n fil sutil ch’a-j peul nen tenje sù, e soa fiusa ‘d lor a l’é mincianta coma la tèila d’un ragn. 15Lor as pògio al mur ëd soa ca ‘d lor, e chiel a casca; a-j s'ambranco ma a ten nen sù. 16A son tanme na pianta bin bagnà sota ‘l sol; ij sò branch a së spantio bin pr’ ël giardin. 17Soe rèis a s'antërso an tra ij baron ëd ròch e a tiro la vita[10] an tra ij malòch ëd pere. 18Ma se[11] a vnèissa rancà da sò pòst, col leugh midem a lo arnega an crijand: ‘I l'hai mai vëdute ambelessì’!’ 19Cola-lì a l’é la gòj[12] ch’a l’ha la gent empia: dj’àutri a seurtiran a pijé sò pòst ëd lor!
20Vera, Dé a ‘rpossera mai via n’òm a pòst e sensa rimprocc, ma ‘d sicur a ‘mbranchera pa la man d’un malfator për salvelo. 21Nosgnor, contut, a ‘mpinirà[13] torna la boca dël giust ëd rije e ij sò làver ëd crij ‘d gòj. 22Ij sò nemis a saran arvestì d’onta e a podrà sté sicur che la tenda dla gent empia a stara ‘n pé bin pòch.
Ël mòt כַּבִּיר (cabbir, «grand») a ìmplica sia l'abondansa antèis tanme fòrsa che la grandëssa. Ambelessì a modìfica «vent»; l’analogia a l'é 'd fé vëdde 'l parlè 'd Giòb carent ëd contnù.
Ël verb יְעַוֵּת (iʿavvet) de Piel (intensiv attiv) a signìfica “pogesse; fé seurte da la nòrma; devié; përvërtì, faussé. "Jë LXX: Sara-lo pa giust Nosgnor cora che a giudicrà?".
La prima paròla a l'é מִשְׁפָּת (mishpat, "dirit, giustissia"). Sòn a peul vorèj dì n'at ëd giudissi, un leugh andova as fà giustissia o tut lòn che a peul esse giust, valadì ël risultà 'd na decision: la dritura. An essensa a descriv la decision ëd n'àrbiter. La paròla paralèla a l'é: tsedeq, «giustìssia» o «lòn ch'a l'é giust». L'ideja 'd base ambelessì a sarìa che lòn che a l'é conform a la nòrma a l'é giust.
Lë scond verb a deuv esse modificà për evité la ripetission dla midema paròla. יְעַוֵּה (iʿavveh) a vorerìa dì ''fé devié cheicadun'', përchè la rèis a l'é «pieghesse, gimbesse». Ël cambiament a l'é pa giustificà 'd pianta; jë LXX a l'è probàbil ch'a l'àbio sernù un vocàbol divers për rason stilìstiche.
O “Ij tò fieuj a l’han pëccà contra ‘d chiel, e për lòn a l’ha butaje ant le man dij sò crimen”.
Ël verb שִׁחַר (shicar) a significa “serché; serchè da bin»(voir 7:21). Con la proposition אֶל (ʾel), ël verb a peul porter la nuansa «adressé. Jë LXX l'han gropà etimologicament a la paròla «tòst» an lesend: «Esse lesto ant la preghiera al Signor Tutpotent».
Ël verb תִּתְחַנָּן (titkcannan) a veul dì “fé 'd plente ; serché 'l favor; serché binvolensa, favor, grassia»(da חָנַן, canan).
Ël verb יָעִיר (iaʿir, “dësvijé, dësplassé”) a l'é bonben n' antropomorfism.
Piel (antensiv ativ) ëd שָׁלַם (shalam) a significa “fé 'l bin; remborsé; restauré,rende cheicòsa a soa antegrità; për rëstabilila.
L'ideja a l'é che l'erbo a possa, an sercand un pòst për sgrandisse an tra le pere. A-i son ëd piante che a chërso motobin davzin a 'd ròch o pere ch'a riva a esse 'npossìbil dësreiseje. Jë LXX a son për na modificassion ëd supporte יְחֱזֶה (ichezeh, «as dirìa, smijerìa») א יִחְיֶה (icheieh, «a viv»).
A-i é chi a les אֵל (ʾel, “Dé”) al pòst ëd אִם (im, “se”): “Dé a-j dëstruv”. L'ideja a sarìa 'mplìcita ant ël contest.
Vërsèt irònich. A sarìa come dì che la gòj, visadì, tuta la sicurëssa e la prosperità, sò percors (soa vita) a l'é curt e fatigos: a sarìa parèj ch'a va soa argiojissansa. As podrìa cambiesse מְשׂוֹשׂ (msos, «gòj») en מְסוֹס (msos, «marsum, marseugna») an otnend ël tren ëd vita dël camin».
La paròla עַד (ʿad, “fin-a che”) a leserìa: “fin-a che 'v ampiniss la boca dal rije”. La pì part dij comentator e dle version moderne a modìfico עַד an עוֹד (òd, «ancora»), an daséndje na speransa për la benedission d'argiojissansa (gòj ch'a stà për rivé) 'd Giòb.