Coelet 12

12.

L’arcòrd dël Creator e la vejëssa

12:1 Arcòrdte ‘d tò Creator ant le giornà ‘d toa gioventura prima ch’a rivo ij dì ‘d magon e j’agn andova ch’it dovras dì: “l’hai pì gnun-e sodisfassion”. 12:2 Prima ch’a tò euj së scuriran ël sol, la lus, la lun-a, e le stèile e a torno le nìvole dòp ëd la pieuva; 12:3 quand ch’ij vardian ëd la ca a tërmolëran e ij vajant a vniran curv e le fomne ch’a mulin-o ‘l gran a chitëran ëd travajé, përchè a son restà am pòche, e ‘l top a vada a vagné cole ch’a vardo da le fnestre, 12:4 e ch’as saro le pòrte an sla stra; quand che ‘l ciadel ëd la mòla a së sbassërà e ‘l gasojé dj’osej a sarà pì bass e tùit ij ton dël canté as sentiran pì nen; 12:5 quand ch’a-i sarà tëmma për j’autin e për le carcaveje dla stra; quand che la màndola a sarà fiorìa e l’aliòstra as rabastrà con pen-a, e ij tàpari a saran pa pì bon, përchè l’òm as na va ant la ca eterna, e ‘d gent ch’a piora a raminga për le stra. 12:6 Prima ch’a së s-ciapa ‘l cordon d’argent e la luserna d’òr a së sfrisa, e che a së s-ciapa la doja a la sorgiss e la pulìa a vada a tombé ant ël poss. 12:7 Antlora la póer a tornërà a la tèra, com a l’era anans, e lë spirit a tornërà a Nosgnor ch’a l’ha dalo.

12:8 Buf ëd vent dij buf ëd vent, a dis Coèlet, tut a l’é vanità.

Epìlog

12:9 Coèlet a l’era nen mach un savi, ma a l’ha ‘dcò mostrà a la gent ël savèj. Al’ha scotà, sërcà e componù vàire proverbi. 12:10 Coèlet a l’ha sërcà ‘d trové le manere pì piasose për ëscrive precis paròle ‘d vrità. 12:11 Le paròle dij savant a son parèj d’avujon; le sernìe dj'autor a son parèj ‘d ciò piantà: smonù da ‘n Bërgé sol.

12:12 As podrìa disse da pì ‘d sòn, ma, ël mè fieul, fà cont che dij lìber as na fan già fin-a tròp e che studié tant a straca ‘l còrp.

12:13 Conclusion dël dëscors: dòp ch’a l’é sentusse tut: Àbie timor ëd Dé e goerna ij sò comandament, përché sòn a l’é tut për l’òm¹. 12:14 An efet, Dé at ciamrà cont an giudissi² për tut lòn ch’it l’has fàit, fin-a le còse ch’a son ëstërmà, tant ëd bin che ‘d mal.

[Fin]

Nòte

1 O “sossì a veul dì l’esse n’òm”. La sogession fedel a le régole stabilìe da Dé a l’é l’amonissio la pì amportanta dla literatura sapiensial (5:7; Giòb 28:28; Proverbi 1:7,9,10).

2Nosgnor a giudicrà pensé e assion: stosì a l’é ‘l suget pì ‘d pèis ch’a ven fòra da tut cost lìber (3:17; 8:12-13; 11:9; 2 Corinti 5:10).

À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë