Abacuch 3

3

Preghiera d'Abacuch e sò Salm ëd trionf

¹Preghiera dël profeta Abacuch, an ton ëd plenta.

²"Nosgnor, i l'hai scotà lòn ch' it l'has nunsiame, Nosgnor, i l'hai avù tëmma 'd toa euvra. Manifestla ant nòst temp. Antnòst temp fela conòsse. Quant ch'it lasse sfoghé toa ira, dësmentia nen toa misericòrdia.

³Nosgnor a ven da Teman, ël Sant da la montagna 'd Paran. Soa maestà a cheurv ij cej, la tèra a l'é pien-a 'd soe laude. ⁴Sò splendrior a l'é parèj dla lus, sluss ëd lòsna a seurto da le soe man: ambele-là a së sterma soa potensa. ⁵Dëdnans ëd chiel a ven anans ël contagg, frev afoà a séguita ij sò pass. ⁶As fërma e a fà tramblé la tèra, a varda e a fà tërmolé le gent; le montagne sempiterne a së sfriso, e le colin-e antiche a së sbasso: ij sò vieuj ant ij sécoj.

⁷I l'hai vëddù le tende 'd Cusan ciapà da lë sparm, ij pavajon ëd Madian a svantajo. ⁸Miraco contra ij fium, Nosgnor, contra dij fium a s'anvisca toa flin-a; opura, tò furor a l'é contra 'l mar, quand che ti it monte dzora dij tò cavaj, ansima ai cher ëd toa vitòria? ⁹Ti it tire fòra tò arch e it i-j gave l'anvìa 'd flece a la còrda. It fase s-ciòde la tèra an torent; ¹⁰le montagne at vëddo e a tramblo, na buria d'eva a dà 'l gir, ël balatron a fà sente soa vos.

An àut, ël sol a veul pì nen vnì fòra, ¹¹e la lun-a a resta andova ch' as treuva, a scapo a lë sluse 'd toe flece, a lë splendrior afoà 'd toa lansa. ¹²Pien ëd flin-a, ti it traverse la tèra, pien ëd fot ti it ëscarpise le gent. ¹³It ses surtì për salvé tò pòpol, për salvé tò consacrà. It l'has dësblà 'l tèit dla ca dël përvers, it l'has rancala da le fondamenta. ¹⁴Con toe flece ti it l'has passà la testa dij sò guerié da part a part, lor che a vnisìo anans sfrandà për dësperdme con la gòj ëd col che a fà a tòch ël pòver dë stërmà. ¹⁵It l'has niaje ant ël mar, ij sò cavaj, ant la nita dj'eve gròsse.

Conclusion: Tëmma e Fej an Nosgnor

¹⁶I l'hai sentù e mè cheur a l'ha frissonà, a sente sta vos, mè làver a l'é butasse a tërmolé, la camola a intra drinta mè òss e ij mè pass, sota 'd mi a strabuco. I sospiro al di dl'angossa che a vnirà contra dla gent ch' an crasa. ¹⁷An efet, ël fié a gicherà pa, le vis a daran gnente, l'uliv a chitrà 'd dé la cujìa, ij camp a daran pa pì da mangé, jë strop a spariran da jë stabi, e le stale a resteran sensa beu. ¹⁸Ma mi i argioirai an Nosgnor, i esulterai an Dé mè salvator. ¹⁹Nosgnor Dé a l'é mia fòrsa, chiel a fà esse ij mè pe tanme coj dle bëcce e an farà marcé an sj'auture.

(Sta canson a l'é për ël magìster dël còr. Da sonesse con dë strument a còrda).