Salm 137

137

Arlòngh le riviere ‘d Babilònia

J’esilià ‘d Babilònia a fan ëd plente për soa condission ëd lor, a fan vòt ëd resté fedej a Gerusalem e a ciamo a Nosgnor ch’as pija soa arvangia contra ij sò nemis.

137:1 Arlongh le riviere ‘d Babilònia i j’ero setà e i pioravo për la nostalgìa ch’i j’avìo ëd Gerusalem¹. 137:2 I l’avìo butà da banda nòstre arpe e tacaje a le branche dij sàles dla sità. 137:3 Coj ch’a l’avìo deportane an ciamavo soens ëd canté për lor, an ciamavo ‘d canté ‘d canson alégre ‘d festa, pròpi lor ch’a l’avìo gavane tute le rason për felo. An disìo: “Canté për nojàutri un-a dle canson ëd Gerusalem!”. 137:4 Ma coma podrìo-ne mai canté le canson ëd Nosgnor ant na tera forëstera?

137:5 Se mai it dësmentièissa, ò Gerusalem, che mia man drita as dësmentia ‘d coma soné l’arpa. 137:6 Che mia lenga as taca a la vòlta dla boca, s’i manchèissa d’arciamete a la ment, s’i faso nen ëd Gerusalem la sorgiss ëd mia gòj la pì granda.

137:7 Nosgnor! Arciama a la ment lòn ch’a l’avìo fàit j’Edomita quand che j’armade ‘d Babilònia a son pijasse Gerusalem. “Spianela tuta, dësblela!” a crijavo. 137:8 Ò Babilònia, it saras ti a d’esse dësblà! Beà col ch’at farà lòn che ti ‘t l’has fàit a nojàutri! 137:9 Beà col ch’a ciaprà toe masnà e a-j farà meuire sbatue contra ‘d ròca [coma ti ‘t l’has fàit con le nòstre].

Nòte

1 O “Sion”.

À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë