Coelet 1

1

Titol e soget

1:1 Paròle 'd Coèlet, fieul ëd David, rè 'd Gerusalem. 1:2 Buf ëd vent¹ dij buf ëd vent, a dis Coèlet, buf ëd vent dij buf ëd vent, tut a l'é vanità.

Pròlogh: tut a l’é mach futilità

1:3 Còs che a-j në ven a l'òm da tut ël desse da fé sota 'l sol²? 1:4 Na generassion a va, na generassion a ven, ma la tèra a dura për sèmper. 1:5 Ël sol as leva e 'l sol a cala, as dësgagia vers ël pòst dova che a tornerà a nasse. 1:6 Ël vent a sofia da mesdì peui a vira a tramontan-a, a vira, a vira 'l vent, e dzora ij sò gir a torna. 1:7 Tùit ij fium a van al mar, pura 'l mar a l'é mai pien: rivà andova ch'a l'han da andé ij fium a arpijo soa marcia. 1:8 Tut a tribula, e gnun a peul ciairine 'l motiv. L'eui a n'ha mai pro 'd vardé, ni l'orija a n'ha basta dë scoté.

1:9 Lòn ch'a l'é stàit a sarà, e lòn ch'a l'é fasse as farà torna. A-i é gnente ‘d neuv sota ‘l sol³. 1:10 " Varda: é-lo na novità costa?". Pròpi sòn a l'é già stàit ant ël passà! 1:11 A-i resta pì nen memòria dij grand, ma gnanca 'd coj ch'a-i saràn as goernërà l'arcòrd për coj-lì ch'a vniran peui.

Tanti travaj për gnente

1:12 Mi, Coèlet, i son stàit rè a Gerusalem. 1:13 I son proponume d'arsërché e anvestighé con saviëssa tut lòn ch'as fà sota 'l cel. E costa a l'é n'ocupassion greva⁴ che Dé a l'ha amponù a j'òm përchè a-i fatigo. 1:14 I l'hai vedù tut lòn ch'as fà sota 'l sol e varda-lì: tut a l'é vanità e seguitament ëd vent. 1:15 "Lòn ch'a l'é stòrt as peul pa drissesse e lòn ch'a-i é nen as peul pa contesse"⁵. 1:16 I pensava an tra 'd mi e im disìa: " Varda, i l'hai avù na saviessa pì àuta e pì ancreusa 'd cola ch'a l'han avù tùit coj ch'a l'han regnà prima 'd mi a Gerusalem⁶. Mia testa a l'ha soagnà motobin la sapiensa e la siensa". 1:17 Antlora i son decidume 'd conòsse la sapiensa e la siensa coma la folarìa e la matarìa, e i l'hai capì che 'dcò sòn a l'é seguité un buf ëd vent, 1:18 përché con tanta sapiensa a-i é tanti sagrin; col ch'a chërs sò savèj a chërs sò dolor.

Nòte

1 Lòn ch'a l'é voltà an nòstra version coma "buf ëd vent", a ven dal tèrmin ebràich "habal" e a pòrta l'idèja ëd quejcòsa ch'a l'é inùtil, van, veuid, vanità, ch'a l'ha nen ëd sostansa, ch'a l'ha bin pòch o gnun valor, ch'a val pròpi nen la pen-a, ch'a l'é na delusion, un gnente, ch'a l'é frìvol, fùtil, coma 'd vapor, ch'a sodisfa nen, ch'a dura pòch, ch'a passa prest, transitori.

2 L’espression poética “sota ‘l sol” o “sota ‘l cél” a veul dì “an sla tèra”.

3 Miraco ch'a-i sìa queicòsa ch'as peussa dì: "Varda, costa-sì a l'é na novità"? Pròpi costa a l’é già stàita ant ij sécoj cha son ëvnù anans.

4 L’esistensa uman-a a l’é ‘dcò fàita ‘d coj fardej che Dé a l’ha amponù (Genesi 3:16:19; Roman 8:22-23). A l’é ‘l Salvator Gesù Crist ch’a-j rend soportàbij.

5 Sto-sì a l’é l’arzultà nen mach dël mal ch’a ven da l’òm, ma ‘dcò da da maledission divin-a (7:13; Genesi 3:16-19).

6 Da la prospetiva ‘d Salomon, sti-sì a son ij rè ch’a-i ero prima ch’a-i fusso j’israelita (Genesi 14:18; Giosuè 10:1).