Salm

62. Mìa ànima a treuva sò arpòs mach an Nosgnor

Ël salmista a manifesta soa fiusa ant la giustissia ‘d Nosgnor e an la fòrsa e determinassion ch’a l’ha ‘d goerné sò pòpol. Da costa përsuasion ël salmista a l’ha gnun’ intension ëd bugess-ne.

¹Për ël diretor dël còro: da cantesse con la melodìa ‘d “Jedutun”. Salm ëd David. Mìa ànima a treuva sò arpòs mach an Nosgnor; a l’é chiel ch’am salva. ²A l’é chiel e gnun d’àutri col ch’am goerna e am libera, ël castel anté ch’i peudo stene sicur a la sosta: gnun a podrà mai rablem-ne fòra. ³Fin-a a quand vojàutri, tùit ansema, i seguitereve a taché n’òm për campelo giù? I seve mach na mània ‘d sassin. Për lor mi i smijo a na muraja lì lì për croé o a na cinta ch’a stà pì nen drita, ma a l’é nen parèj! ⁴Lor a passo tut ël temp mach a studié com a podrìo buteme an dirota. A lor a-j pias fé ‘d trabucèt: mentre ch’a benedisso con la boca, drinta ‘d lor a maledisso. [Pàusa].

⁵Ànima mia! Treuva tò arpòs mach an Nosgnor! Da chiel am ven la speransa. ⁶Mach chiel a l’é la rocafòrt ch’am salva, ël castel anté ch’i treuvo mia sosta: gnun-e tëmme! ⁷An Nosgnor i l’hai mia salvëssa e la glòria; a l’é chiel mia rocafòrt che gnun a la peul conquisté; mi i treuvo an Nosgnor mia sosta. ⁸Vojàutri ch’i seve sò pòpol, fideve sèmper ëd chiel! Doverté dënans a chiel vòst cheur: Nosgnor a l’é nòstra sosta. [Pàusa].

⁹J’òm a son mach ëd fum, ij mortaj a ‘mbrojo mach. Quand ch’a son peisà an la balansa, tuti ansema a son pì linger che l’ària. ¹⁰Buté pa vòstra fiùsa an lòn ch’i peude vanié con la violensa, fideve nen dij beni robà. S’a chërso le richësse, vòst cheur ch’as na taca pa! ¹¹Nosgnor a l’ha parlà na vira e mi i l’hai capì doi ròbe: che chiel a l’é fòrt, ¹²e che l’amor a l’é ‘d Nosgnor, përchè ti arpaghe mincadun scond lòn ch’a fà.