2 Rè

5

Varision ëd Naaman

¹Naaman, ël general ch’a comandava l’armada dël rè d’Aram, a l’era na përsonalità che chiel a lo tnìa an granda considerassion, përchè, për sò mojen, Nosgnor a l’avìa acordà la vitòria a l’armada aramèa. A l’era un bon guerié, ma a l’avìa la lebra^[1].

²J’aramé, ant na incursion, a l’avìo ciapà përzonera, dal territori d’Israel, na giovnëtta, che peuj a l’avìo dàita a la fomna ‘d Naaman coma soa serventa. ³Costa giovnëtta, na vòta, a l’avìa dije a soa padron-a: “A sarìa bel che mè padron a andèissa a trové ‘l profeta ch’a sta an Samarìa. Chiel a podrìa varilo da soa lebra”.

⁴Naaman a l’ha fàit savèj al rè lòn che la giovnëtta d’Israel a l’avìa dije. ⁵Antlora ‘l rè d’Aram a l’ha dije a Naaman: “Và a trové col profeta. It prontrai mi medèsim na litra ‘d presentassion ch’it portras al rè d’Israel”. Parèj Naaman a l’é butasse an marcia. A l’ha portà con chiel trenta mila tòch d’argent, ses mila tòch d’òr e des série ‘d vestiari. ⁶La litra adressà al rè d’Israel a disìa: “Con ësta litra it presento mè sërvent Naaman. I voirìa che ti i lo varisse da soa lebra”.

⁷Quand ël rè d’Israel a l’ha lesù cola litra, a l’ha s-ciancasse la vestimenta për segn ëd costernassion e a l’ha sclamà: “Col-lì a pensa fòrsi che mi i sia ‘n dio ch’i peussa dé e gavé la vita? Përchè ch’a l’ha mandame cost òm e am dis ch’i lo varissa da la lebra? Sta-sì a l’é mach na provocassion: I peudo bin vëdde ch’a serca na scusa për ciacoté!”.

⁸Elisé, l’òm ëd Nosgnor, a l’ha sentì che ‘l rè d’Israel a l’avìa s-ciancasse le vestimenta për segn ëd costernassion, e a l’ha mandà a dije: “Përché has-to s-ciancate le vestimenta? Che col òm a ven-a pure a vëdde e a savrà che an Israel a-i é ‘n profeta!”.

⁹Naaman a l’é rivà con ij sò cavaj e ij sò cher e a l’é butasse a speté a l’intrada dla ca d’Elisé. ¹⁰Elisé, contut, a la mandaje ‘n mëssagé përchè a-i disèissa: “Và a lavete për des vòte ant ël fium Giordan. Parèj toa carn a sarà netià da la lebra”. ¹¹Ma Naaman a l’é anrabiasse e a l’é tornass-ne andarera. A disìa: “I pensava ch’ël profeta a fussa ‘d sicur seurtì fòra ‘d përson-a për vnime a l’incontr. I chërdìa che chiel a l’avèissa invocà ‘l nòm dël Signor sò Dé, ch’a l’avèissa agità la man dzura mia pel malàvia e che la lebra a fussa dësparìa. ¹²É-lo nen vera che le rivere ‘d Damasch, l’Amanà e ‘l Parpàr, a l’han pì ‘d valor che tute le aque d’Israel? I l’avrìa bin podù lavene ambelelà e d’esse varì!”. A l’é parèj che Naaman a l’é andass-ne tut anrabià.

¹³Tutun, ij sò sërvent a son avzinassje a chiel e a l’han dije: “Signor^[2], se ‘l profeta a t’avèissa dit ëd fé quajcosa ‘d difìcil, avrìes-to nen fala? Parèj ti ‘t dovries ëd sicur fé l’òn ch’a l’ha dite, quand ch’a l’ha mandate a lavete ant ël fium Giordan e toa pel a sarìa stàita netià da la lebra”.

¹⁴Antlora Naaman a l’é calà ant ël fium Giordan, a l’ha baniasse për set vire, coma l’òm ëd Nosgnor a l’avìa dije, e soa pel a l’é tornà a d’esse tanme cola ‘d na masnà pen-a nassùa; a l’era stàit netià da soa lebra. ¹⁵Apress ëd lòn a l’é torna a la ca dl’òm ëd Nosgnor con tuta la gent ch’a l’era vnùa con chiel, a l’é intraje, e drit dëdnans a chiel a l’ha proclamà: “Adess i sai për sicur che an tota la tèra a-i é gnun d’autri dio che ‘l Dé d’Israel. Fame la grassia d’aceté un present da cost tò sërvent”. ¹⁶Elisé, contut, a l’ha rësponduje: “Coma ch’a l’é vera che Nosgnor a viv, i acetrà gnun present”. Naaman ansistìa përchè l’acetèissa, ma Elisé a l’ha dije che ‘d nò.

¹⁷17 Antlora Naaman a l’ha dije: “Antlora a va bin. Permëtt-me mach ch’i fassa carié doi muj con ëd tèra ‘d sto paìs-sì, e mi i la porterai a mia ca con mi, përchè cost tò sërvent a smonrà mai pì dj’olocàust o ‘d sacrifissi a d’autri dio, ma mach a Nosgnor. ¹⁸Contut, che Nosgnor a veuja përdoné cost tò sërvent na còsa sola: quand che mè rè va al templ ëd sò dio Rimmon për rendje l’adorassion e as pogia a mè bras, mi i l’avrìa ‘dcò da prostërneme con chiel an col templ. Quand ch’i l’avrai da prostërneme ant ël templ ëd Rimmon, che Nosgnor a veuja përdoné col gest a tò sërvent”. ¹⁹Elisé a l’ha dije a Naaman: “Vatne an pas!”. E a l’é andass-ne.

Contut, quand ch’a l’era già a na quaj distansa, ²⁰Gehazi, ël sërvent d’Elisé, l’òm ëd Nosgnor, a l’ha disse: “Mè Signor a l’avìa nen da lassé andé sto Aramé sensa aceté ij present ch’a portava. Coma ch’a l’é vera che Nosgnor a viv, s’i-j coro dré i podrai ancora ciapé quajcòsa da chiel. ²¹Parèj Gehazi a l’é butasse a corje dré. Quand che Naaman a l’ha vëddù ch’a-j corìa dré, a l’é calà giù da sò cher, a l’é andaje ancontra e a l’ha daje ‘l salut: “Tut a va bin?”. ²²Gehazi a l’ha rësponduje: “Tut a va bin. Mè Signor a l’ha mandame mach a ite ch’a son rivame an ca doi giovo d’un grup ëd profeta ch’a stan ant le montagne d’Efraim. A l’avrìa donca piasì ch’it jë dèisse tre mila tòch d’argent e doi série ‘d vestiari”.

²⁴Antlora Naaman a l’ha dije: “Compiaste d’aceté ses mila tòch!”. Naaman a ansistìa e a l’ha daje soi série ‘d vestiari, a l’ha butà l’argent dintra doi sach e a l’ha mandà doi ëd sò sërvitor per porté ij present a Gehazi. ²⁴Quand ch’a son rivà a la sitadela d’Ofel, Gehazi a l’ha ciapà ij present dai servitor a l’ha mandaje andré. Peuj a l’é andass-ne e a l’ha stërmà ij present ant soa ca.

²⁵Quand che Gehazi a l’é presentasse a sò signor, Elisé a l’ha ciamaje: “D’andoa ch’it ven-es?, Gehazi?”. Chiel a l’ha replicà: “I son andàit da minca banda”. ²⁶Ma Elisé a l’ha dije: “Penses-to che mi i j’era nen là an ëspirit quand che Naaman a l’é calà giù da sò cher e a l’é vnute ancontra? Fòrse che a l’é sto-sì ‘l moment d’arsèive d’arzan e ‘d vestimenta, e ‘d caparé dj’olivé, ëd feje e ‘d bestie, ëd sërvent e ‘d servitriss? ²⁷Përchè ti ‘t l’has fàit lòn, ti e ij tò dissendent i patireve për sèmper ëd la lebra ch’a la patìa Naaman. Parèj, quand che Gehazi a l’ha chità la stansia, a l’é restà tut quatà ‘d lebra, e soa pel a l’é dventà bianca tanme ‘d fiòca.

Nòte

1. O “na maladìa contagiosa dla pel”.

2. Lét. “pare”.