Salm 5

Ij Salm

5. Scota, Nosgnor, mie paròle

Apelandse a la giustissia ‘d Nosgnor e a soe promësse an favor dij sò, l’autor a ciama a Nosgnor d’anterven-e për libereje dai malfasent.

¹Për ël magìster dël còro: un Salm ëd David, pr’ esse compagnà dla fluta. Scota, Nosgnor, mie paròle, arsèiv mia anvìa. ²Dà da ment ai mè crij d’agiùt, mè Rè e mè Dé, përchè a l’é a ti ch’a s’àussa mia vos. ³Scota mia vos a la matin, Nosgnor. Minca matin i pòrto mie arceste dnans a ti e i speto con ësperansa.

⁴Nosgnor,! It pijess gnun piasì ant la malissia; it peudes nen toleré ij pecà dij malfasent. ⁵A l’é për lòn che j’arogant a peudo nen sté an toa presensa; it l’has an òdio tùti coj ch’a fan ël mal. ⁶It faras dësparì tùit ij busiard. J’asasin e j’ambrojon a stan an slë stòmi a Nosgnor.

⁷Mi, contut, a intro an toa ca për toa gran misericòrdia e im prostërno pien ëd reverensa dëdnans al santuari. ⁸Menme për ël giust senté, ò Nosgnor, sëdësnò ij mè nemis a podrìo ciapeme. Fà che ‘l tò senté a sìa nen trop fatigos për mi da seguité.

⁹A-i é gnun-a vrità ant le paròle ch’a diso ij mè nemis. A l’han d’anvìa mach ëd fé ‘d mal. Soe paròle ‘d lor a son tanme la fiàira ch’a seurt fòra da na tomba doverta. Soe lenghe a son pien-e ‘d fàusse lusinghe.

¹⁰Proclama toa sentensa ‘d condan-a contra ‘d lor; fà ch’a sio lor medésim a tombé ant ij trabucet ch’a l’han piassà. Taparajë vìa për motiv dij tanti pecà ch’a l’han fàit, përchè a son arvirasse contra ‘d ti. ¹¹A l’opòst, ch’a s’arlegro tuti coj ch’a l’han trovà an ti soa sosta ‘d lor. Slarga dzura ‘d lor ël mantel ëd toa protession, parèj che tuti coj ch’at veulo bin a peudo esse ampinì ‘d gòj. ¹²Ti, ò Nosgnor it benedisse coj ch’a son giust, a j’ansercie con tò scu d’amor.