Osèa

13

La fin dël pòpol ch’a l’é nen fedel a Nosgnor

¹Ant ël moment che Efraim a parlava tuti a tërmolavo da lë sparm; chiel a l'era grand an Israel, ma ora a l’é mòrt përché a l'é fasse colpéivol d’adoré Bal. ²Ora, coj d’Efraim a séguito a pëcché; con sò argent e soe art a l’han fasse d’idoj fondù, ch’a son mach l’euvra d’un artisan. Ëd lor as peul dì: “Coj ch’a smon-o ‘d sacrifissi a son d’òm, ma a dan ëd basin a ‘d vailèt!”. ³A l’é për lòn che lor a saran tanme la nebia dla matin, parèj dla rosà che tòst a spariss, parèj dla paja portà lontan dal vent, tanme dël fum che a scapa da la fnestra.

⁴Nosgnor a dis: “Mi, ël Signor, i son vòstr Dé da quand ch’it j’ere an Egit. Ti ‘t conòsse pa d’àutri dé gavà ‘d mi; a-i é gnun d’àutri salvator fòra che ‘d mi. ⁵Mi i l'hai conossute ant ël desert, ant ël pais ëd la suitin-a.

⁶Quand ch’i l’hai daje da mangé a l’han bin gavasse la fam, ma coma ch’a na son ëstàit sodisfàit, a son montà slë scagn^[1] e a l’han dësmentiame. ⁷A l’é për lòn che për lor i son dventà tanme ‘n leon, parèj 'd na pantera ch’as ten a l'avàit davzin a la stra; ⁸i son ëstàit ëdzora 'd lor parèj 'd n'orsa che a l'han gavaje ij cit. I l'hai s-ciancà la scòrsa 'd sò cheur; ambelelà i l'hai divoraje parèj 'd na lionëssa, la bestia servaja a l'ha faje a tòch.

⁹A l’é stàit lolì ch’a l’ha perdute, Israel. Ti ‘t ses arvirate contra ‘d mi, ch’i j’ero tò agiùt. ¹⁰Dova l'é-lo ora tò re ch’a l’avìa da salvé ti e toa gent? Dov é-lo ch’a son ij tò giùdes, coj ch’it jë disìe: “Dame ‘n rè e na cort”? ¹¹Mi medésim, dzamorà, i vado a dete un rè, e ora, con indignassion im lo torno a pijé.

¹²Ël castigh d’Efraim a l’é stàit decretà, soa punission a l’é tnùa ant un pòst sicur. ¹³Quand ch’a ven-o ij dolor dël part chiel a l’é tanme ‘n fieul ësvantà che, rivà ch’a l’é l’ora, a veul nen seurte dal vènter ëd soa mare. ¹⁴E mi l’avrìa-ne da libereje dal pais dij mòrt^[2]? Dësangagerai-ne lor da la mòrt? Nò, i lo farai pa. Ti, la mòrt, ven pura anans con la pestilensa! Ti, lë Sheòl, ven pura a dësblé tut! La compassion as në va dai mè euj.

¹⁵Efraim a l'ha bel fé a porté frut an tra ij sò frej, ël vent as në vnirà: ël sofi 'd Nosgnor a montrà dal desert e soa sorgiss a sarà sëccà, sò bornel sùit, a l'é chiel che a marodrà 'l tesòr ëd tuta la ròba pressiosa.

¹⁶Samarìa a sarà considerà colpèivola përchè ch’a l’ha arvirasse contra sò Dé. Ij sò abitant a tomberan vìtima dle spa, ij sò cit a saran crasà, le soe fomne ansente a saran ësventrà.

Nòte

1. O “ansuperbisse”.

2. O “dal podèj dlë Sheòl”.