Isaia

7

Un mëssagi për ël rè Acaz

¹Ant ël temp d’Acaz, rè ‘d Giuda, ch’a l’era fieul ëd Jotam e novod d’Ozìa, Ressin, ré dj’aramè, e Peca, rè d’Israel, fieul ëd Remalìa, a l’han marcià anvers Gerusalem për atachela, ma a son nen ëstàit bon ëd conquistela.

²Quand ch’a l’é rivà al palass ëd David la neuva che j’Aramé a j’ero acampasse a Efraim, ël cheur dël rè e ‘d sò pòpol a l’ha pijà a tërmolé ‘d tëmma coma ch’a tërmolo j’erbo dël bòsch quand ch’a bufa ‘l vent.

³Antlora Nosgnor a l’ha dije a Isaìa: “Ansema a tò fieul Sèar-Jàsub (ch’a veul dì “na resta a tornërà”) va a trové Acaz. It lo trovras a la fin dël aquedot ch’a pòrta l’aqua a la vasca ‘d dzura, davzin a la strà ch’a men-a al camp andoa ch’as lavo le vestimente^[1]. ⁴Dije ‘d chité ‘d sagrinesse. Dije ch’a l’ha nen da manca ‘d tëmme la furia dj’Aramé ‘d Ressin e la furia dël fieul ëd Remaliahu: a son mach tanme ‘d brasa ch’a meuir ant un feu giumai dëstiss^[2]. ⁵Vera, ij rè dla Siria e d’Israel a complòto ‘d ruinete. A l’han dit: ⁶“Atacoma Giuda, fomje tëmma! Pijomla për nojàutri, peuj i-i butroma për rè ël fieul ëd Tabal”. Contut, Nosgnor Dé at fà savèj che sti pian-lì as compiran nen, nì ora nì mai. ⁷Ma sossì a l’é lòn ch’a dis Nosgnor, ch’a l’é sovran: “Cola invasion-lì a vnirà mai; a rivran mai a fela; ⁸Përché la Siria a l’é nen pì fòrta che soa capital, Damasch, e Damasch a l’é nen pì fòrta che sò rè, Resin. Për lòn ch’a riguarda Efraim^[3], da sì a sessanta-sinch agn, a esisterà pì nen. ⁹Efraim a l’é nen pì fòrta che soa capital, Samarìa, e Samarìa a l’é nen pì fòrta che sò rè, Pecah, fieul ëd Remaliah. Se vòstra fej a l’ha nen ëd fermëssa, i peudo nen feve sté ferm.

Ël segn dl’Emanuel

¹⁰Pì tard, Nosgnor a l’ha mandà n’àutr mëssagi al rè Acaz. A disìa: ¹¹“Ciamje a Nosgnor, tò Dè, un segn ëd conferrma, Acaz. Rendlo tant malfé ch’a sia possibil - bin alt ant ël cél o magara al fond dël pais dij mòrt!”. ¹²Ma ‘l rè a l’ha arfudasse ‘d ciamèjlo. A l’ha dije:”Nò, i butrai nen Nosgnor a la preuva!”. ¹³Antlora Isaia a l’ha dit: “Scotme bin, dissendent ëd David, at t’é nen pro dë sfinì la passiensa uman-a? Tl’has-to da sfinì ‘dcò la passiensa ‘d mè Dé? ¹⁴Donch ora Nosgnor medésim at darà ‘n segn: na vergin^[4] a concepirà ‘n cit! Chila a butrà al mond un fieul e a-j darà ‘l nòm d’Emanuel, ch’a veul dì “Nosgnor a l’é con nojàutri”. ¹⁵Chiel a mangerà d’amel e ‘d butir fin tant ch’a sapia arfudé ‘l mal e d’aceté ‘l bin, ¹⁶përchè, anans che chiel a sia bon ëd fé la distinsion tra ‘l bin e l’ mal, le tère dij doi rè ch’it n’has tëmma, a saran bandonà tut ‘e doe. ¹⁷Peui, dzura ‘d ti e ‘d tò pòpol, dzora ‘d toa famija, Nosgnor a farà vnì ëd dì coma ch’as s’avìo mai vëddune ‘d parìja dai temp che Efraim a l’é separasse da Giuda: Nosgnor at farà rivé adòss ël rè d’Assiria.

¹⁸An coj dì-lì Nosgnor a subierà a le armade dla bassa dl’Egit e a j’armade dl’Assiria për feje rivé. A të staran dantorn tanme në scòp d’avije o ‘d mosche. ¹⁹A vniran coma na granda burià ‘d gentaja për ëstabilisse nen mach an dij teriròri dru, ma ‘dcò an ëd val dzabità, balme, e ‘d rochere. ²⁰An coj dì-lì Nosgnor as farà ampromé un rasor dal rè d’Assiria, da l’àutra banda dl’Eufrate, e a lo dovrerà për rasé vìa tut lòn ch’a-i sìa: toa tèra, toa amson, e toa gent. ²¹An coj dì-lì a sarà fortunà col ch’a-j sarà lassà na vaca e dontré feje o crave. ²²Malgré lòn, a-i sarà pro ‘d làit për tuti përchè bin pòca gent a sarà lassà ant ël pais. A l’avran tut l’amel e ‘l butir ch’a voreran. ²³An col dì-lì le vigne ‘d qualità ch’a l’avìo ‘l valor ëd mila pes d’argent, a saran bandonà a le spin-e e a le ronze. ²⁴Ël pais antregh a vnirà na vàuda dë spin-e e ‘d ronze, un teren ëd cassa ocupà da ‘d bestie sarvaje. ²⁶A-i sarà pì gnun ch’a vada an sle colin-e drue andova ch’a chërsìo ‘d giardin, përché dë spin-e e ‘d ronze a le quateran. Ëd bestie, ëd feje e ‘d crave a-i pastureran.

Nòte

1. O “dij lavandé”.

2. O “doi brandon anvisch”.

   1. O “Israel”.

   2. O “na giovnëtta”.