Michèa

7

Michea as lamenta dël pecà 'd Giuda

¹Che ‘d maleur! I son dventà tanme un che a mësson-a d'istà; coma un ch'a rapola dòp le vendùmie! Pì nen na rapa da mangé, pa pì 'n fì primiss, che mi i n'hai anvìa! ²Ij fedej a son ësparì dal pais: gnanca pì un ch’a sìa giust tra la gent! Tuti a stan a l'avàit për sbardlé ‘d sangh; mincadun a buta 'd trabucet dëdnans a sò frel. ³Soe man a san mach pì fé dël mal; ël prinsi a buta ‘d condission për bin euvré, ël giudes a fà sò travaj ëd giudissi mach s’a l’é bin pagà, ij potent a buto dëdnans a tuti cole ch’a son soe pretèise - l’anteresse privà a la fà da padron. ⁴An tra 'd lor, ël pì bon a l'é coma na ronza, ël pì giust coma na cioenda dë spin-e. Ël dì dël rendicont, contut, a rivrà bin tòst, ël dì che toe sentinele a nunsiavo. A l’é rivà l’ora ch’a-j butrà tuti an confusion!

⁵Fideve pa dël pròssim, avèj nen fiusa ant l'amis; pijeve varda 'd doverté la boca con cola ch'a divid tò let. ⁶Përché 'l fieul a angiuria 'l pare, la fija as arvira contra 'd soa mare, la nòra contra soa madòna, mincadun a l'ha për nemis la gent ëd soa ca. ⁷Ma mi i vardo vers ëd Nosgnor, i l'hai speransa ant ël Dé ch'am salverà: mè Dé a më scoterà.

⁸Argiojìss nen për mi, nassion ch’am m’é nemisa! Perché s'i son cascà, im tirerai bin su; s’i stago ant ël top, Nosgnor a l'é mia lus, e i contemplerai la giustissia 'd soe euvre. ⁹Venta che mi i sopòrta la flin-a 'd Nosgnor, përch’i l'hai pëccà contra 'd chiel, fin-a a tant che Chiel a giudica mia càusa e ch’am fasa giustissia; Chiel am farà seurte al ciàir, e i contemplerai la giustissia 'd soe euvre. ¹⁰Quand che mia nemìsa a lo vedrà, a sarà coatà d'onta. Chila ch'am disìa: "Andoa ch'a l'é tò Dé?" Ij mè euj a la beicheran fin-a a tant che chila a sarà scarpisà coma la pàuta dle stra.

¹¹Varda, a riva ‘l temp ëd fabriché torna ij tò rampar! An col dì-là, toe frontiere a së slargheran. ¹²An col dì-là a vniran fin-a a ti da l'Egit, da le fortësse 'd Tir e fin-a dal Fium Eufrat, dal mar al mar, da la montagna a la montagna. ¹³La tèra a vnirà esse un desert pr' ij sò abitant, sòn a sarà la paga ‘d soa condòta.

Preghiera final

¹⁴Pastura ‘l tò pòpol con tò baston da bërgé^[1], lë strop ch’a l’é toa ardità, ch’as na stà solengh an mes ai bòsch dël Carmel, ant ij pomé. Ch’a peusso pasturé an Basan e Galad coma ant ij temp antich. ¹⁵Nosgnor a dis: “Com ant ël dì ch’it ses seurtì dal pais d’Egit, i farai vëdde ‘d maravije a j’Egissian”. ¹⁶A lo vëdran le nassion e na resteran antërdoà che soa fòrsa ‘d lor a-j serv a nen. As butran la man ans la boca, soe orije a resteran ës-ciòrnie. ¹⁷Lor a bërlicheran la poer coma ch’a fà la serp, coma le bestie ch'as rabasto për tèra. A sortiran an trambland da soe soste, sbaruvà e tëmrose dë 'dnans al Signor, nòstr Dé, tute a l’avran tëmma ‘d ti!

¹⁸Col ch'a l'é 'l Dé ch’a podrìa comparisionesse a ti? It ses ti che përdones ij pëccà, che condòn-a l’arvira dla rimanensa ‘d tò pòpol. Ti reste nen anrabià për sèmper, ma it pies piasì a fé grassia^[2]. ¹⁹ Për na vòta ancora, abie pietà 'd nojàutri! Scarpisa nòstre colpe, campa ant ël fond dël mar tùit ij nòstri pecà! ²⁰Ti ‘t seras fedel a coj ëd Giacòb e misericordios con coj d’Abraam, pròpi coma ch’it l’has giurà ai nòstri pare dai temp antich ch’it l’avries fàit.

Nòte

1. O “cavija regal”.

2. O “a manifesté tà amor leal”.