Isaia

6

La vocassion d'Isaia

¹L'ann ëd la mòrt dël rè Ozìa, i l'hai vëddù Nosgnor ch'a stava setà an s'un tròno motobin àut. L'orlo 'd Sò mantel a ampinìa 'l santuari. ²Dij serafin a l'assistìo. Minca un ëd lor a l'avìo ses ale: doi për coatesse la facia; doi për coatesse ij pé e doi për volé. ³A criavo l'un a l'àutr: "Sant, sant, sant a l'é 'l Signor ëd l'univers, tuta la tèra a l'é pien-a 'd soa glòria". ⁴Ël son ëd coj crij a fasìa tërmolé jë stibi dle pòrte e 'l santuari as ampinìa 'd fum.

⁵I l'hai dit: "Pòvr òm ch'i son! I son përdù! Mi, ch'i l'hai 'd làver antamnà dal pecà e ch'i vivo 'n mes a 'n pòpol ch'a l'ha 'd làver antamnà dal pecà, i l'hai vëddù con ij mè euj ël Rè, ël Signor ëd l'univers!". ⁶Antlora un ëd ij serafin a l'é volà 'anvers a mi. Ant la man a l'avìa 'n tòch ëd brasa^[1] ch'a 'avìa ciapà con dle mòle da l'autar. ⁷Con lòn a la tocame la bòca e a l'ha dit: "Ora che sta brasa a l'ha tocate ij làver, toa colpa a l'é dësparìa e tò pecà a l'é stàit përdonà”.

⁸Peuj i l'hai sentù la vos ëd ël Signor ch'a disìa: "Chi podrìo-ne mandé coma mè mëssagè? Chi podrìa-lo andé a nòstr nòm?" I l'hai rësponduje: "Vardme sì: manda mi!". ⁹Chiel a l'ha dit: "Éh, va a dì a sto pòpol: 'I scotreve ma 'ntendreve nen: i vardreve, ma comprendreve nen'. ¹⁰Rend frèid e dur^[2] ël cheur ëd stò pòpol; rend ciòrgne soe orije e bòrgno ij sò euj. Ch' ij sò euj a vëddo nen, che soe orije a sento nen; che sò cheur a comprenda nen. Che gnun as convertissa pr' esse varì". ¹¹Antlora i l'hai ciamale: "Fin-a a quand, Signor?". E Chiel a l'ha rëspondume: 'Fin-a che tut a sia devastà, le sità dëspopolà, le ca sensa gnun andrinta e la tèra, na desolassion; ¹²fin-a che Nosgnor a l'àbia mandà tuti vìa e 'l pais a sia bandonà. ¹³Bele s'a-i resterà un décim ëd la popolassion - na remanensa - ël pais a sarà 'ncora sogetà a n'invasion e brusà. Ma tanme n'erbo 'd pistacc o 'n ro a lasso 'n mocc quand ch'a son tajà, parèj dal mocc d'Israel a na seurtirà na crëssùa santa.

Nòte

1. O "carbon anvìsch".

2. O "Insensibil".