1Bildad ël Suchita a l'ha torna ciapà a dì: 2“Fin-a a che mira andras-to ancora anans con ëd dëscors coma coj ch’i l’oma sentì[1]? Ti’t dovrìe prima dì còse ch’a l’àbio ‘d sens, se ti ‘t veule che nojàutri i disa la nòstra. 3Chërdes-to che nojàutri i sia ‘d bestie sensa sust[2]? Penses-to che nojàutri i sia ‘d beté? 4An toa flin-a ti 't piores a còl. Pënses-to che la tèra a sia chità[3] për salvete ti? O che ròch e priòche a sio dësbogià da sò pòst për fete piasì a ti?
5A l’é sicur che la lampia dij gram a sarà dëstissà e che la giòla ‘d sò feu a splendrà pì nen. 6La lus ch’as vëd drinta soa tenda ‘d lor a vnirà sèmper pì fiapa e ‘l lum ch’a-i é dzora ‘d lor as dëstiss-rà. 7Ij sò pass vigoros a së scurseran[4] e ij sò progèt a-j faran andé an ruin-a[5], 8përchè a ‘ndran a ‘ngambalesse con ij pe ant na rej e a marceran dzora d'un trabucèt[6]. 9Na liassa[7] a-j ciaprà për ël garèt, un neu scorsor a lo strensrà. 10A l'han stërmaje sot tèra un soastr e na trapola a l'é tendùa an sël vieul ch’a passo.
11A saran sbaruvà da tute le bande e a-j seguitran[8] a le còste. 12La fam[9] a consumrà soe fòrse ‘d lor e ‘l maleur a speta mach ch’as antrapo. 13Na malandra a dvorerà soa pel[10], ël contacc dla mòrt a rusierà ij sò còrp. 14A saran gavà da la tenda andova a j’ero sicur për esse rabastà[11] al rëscontr dël rè djë sbuj. 15La ca dij gram a pijerà feu; na pieuva ‘d sorf afoà a tomberà dzora ‘d soe ca. 16As sëccheran sota soe rèis e a saran copà dzora ij sò branch. 17An sla tèra, as perdrà fin-a la memòria ‘d soa esistensa, e pì gnun as arcorderà dij sò nòm. 18Da la lus a saran campà ant ël top e a saran bandì dal mond. 19Lor a l’avran nì ‘d fieuj nì ‘d novod[12], e pì gnun a starà ant la ca andova ch’a stasìo[13]. 20Ël pòpol dl'ossident[14] a restrà ambajà da sò destin ëd lor; la gent dël levant a na sarà sburdìa. 21A diran: “Vardé lòn ch’a l’é capitaje a ‘d gent grama; vardé coma ch’a l’é finì ‘l leu ëd coj ch’a vivìo coma se Nosgnor a esistèissa pa.
Ebràich: קִנְצֵי לְמִלִּין (qintse lëmillin); valadì “fin ëd le paròle,” da קֵץ (qets, “fin”).
Ebràich: נִטְמִינוּ (nitminu); a podrìa 'dcò esse volta an: ''esse spòrch o stùpid''.
A podrìa 'dcò esse dla rèis עָזַב (ʿazav): “rangesse”.
Ël verb צָרַר (tsarar) a vorerìa dì: “esse strèit, curt, sacrificà; esse riondà o sircondà.
Jë LXX a l'han: “a lo fà antrapé (falì, sbalié: σφάλαι).” Ël verb ebràich a l'é שָׁלַךְ (shalach, “campé”).
La paròla שְׂבָכָה (svacah) a l'é dovrà ant la scritura për la grija o fnestra reticolar. (2 Rè 1:2). ËI corispondent àrab a veul dì “da antërsé. ” Për conseguensa: ''rej slongà dzora 'd na tampa''.
Ël vocàbol פָּח (pach) al singular e ant lë specìfich a s'arferiss a la liassa për ciapé volaja —tanme na tràpola da osèj, un ''bers''. Ma sò plural a s'arferiss an general a le rej. (vëdde Giòb 22:10).
Ebràich פּוּץ (puts): “seghité (ij sò pe)” e “spantié.”
Ebràich: אֹנוֹ (ʾono). Ëdcò “vigor”: a la létera “soa fòrsa a l'ha fam.”
Ebràich: בַּדֵּי (badde, “mèmber ëd, pel”) prima part ëd בִּדְוָי (bidvay, “da na maladìa”).
Ebràich: צָעַד (tsaʿad, “portà, taparà via”).
A son doi vocàboj נִין (nin, “pròla”) e נֶכֶד (neched, “posterità”) e a son sempe ansema a formé n'aliterassion.
Ël verb גּוּר (gur) a veul dì. “avèj residensa; sogiorné, sté” për pòch temp.
La paròla אַחֲרֹנִים (ʾacaronim) a vorerìa dì: “coj-lì [òmo] ch'a rivo apress, valadì da òvest, dal Mar Mediteràni.” E la paròla ch'a ven apress, קַדְמֹנִים (qadmonim), a veul dì: “coj-lì, [òmo] vnend anans, visadì da est, dal Mar Salà (Mòrt)”.