Isaia

5

La canson dla vigna

¹Lasseme adess canté na canson a nòm ëd mè amis^[1]. A l’é la canson ëd mè amis e ‘d soa vigna. Mè amis a l’avìa na vigna ant un teren motobin dru. ²A l’ha laurane la tèra, a l’ha spëriala^[2] e a l’ha piantane le mej vis. Ant ël mes a l’ha fabricaje na torëtta ëd guardia e a l’ha scavà na streitura an sla ròca për pisté l’uva. Peuj a l’ha spetà ch’a murèisso ‘d rape d’uva dossa, ma a son sortije àgre.

³Ora, gent ëd Giuda e ‘d Gerusalem, fé da giudes an tra ‘d mi e mìa vigna. ⁴Avria-ne podù fé ‘d pì ‘d lòn ch’i l’hai fàit për mìa vigna? I më spetava d’uva bon-a: com é-lo ch’a l’é seurtìa brusca? ⁵Ora, donca, iv faso savèj lòn ch’i farai a mìa vigna. I na dësblerai le cioende e i lassrai che le bestie a n’i vado an pastura; i na drochërai la cinta e i lassërai ch’a sìa scarpisà. ⁶I la rendrai na tèra gèrbida, andoa che le vis a son nen poà e la tèra a l’é nen laurà. A na chërsran le ronze e ‘l gramon. I comandrai a le nivole ‘d nen deje la pieuva.

⁷La vigna dël Signor dl’univers i seve vojàutri, ò pòpol d’Israel. Vojàutri, ò gent ëd Giuda, i seve sò piantament preferì. Nosgnor a së spetava giustissia, e daspërtut chiel a l’ha vëddù mach d’ingiustissie; a l’avìa vorsù ‘d misericòrdia ma, al opòst, a l’ha sentì mach ëd crij ëd violensa.

Contra coj ch’a governo Giuda

⁸Maleur a vojàutri ch’i cate na ca apress a l’àutra e ‘n camp apress a n’àutr, fin-a a la mira ch’a-i sìa pì nen ëd pòst për la gent e, ant ël pais, it vivras mach daspërtì! ⁹I l’hai sentì, contut, che ‘l Signor dl’univers a l’ha fàit un giurament: “Tute coste ca, grande e bele coma ch’a son, a saran lassà casché an ruin-a, gnun a-i starà pì an ësti palass. ¹⁰Des giornà ‘d vigna a daran mach pì un botal ëd vin, e des sach dë smens a rendran mach na cavagna ‘d gran.

¹¹Maleur a coj ch’a s’àusso la matin bonora mach për andé a cimpé e ch’a fan tard la sèira për sveuidé ‘d bote ‘d vin fin-a d’esse cheuit. ¹²Damentre ch’a s’anciuco al son ëd l’àrpa, dla lìra, dël tambass e dla fluta, a penso nen a Nosgnor e as rendo cont ëd lòn che Chiel a fà. ¹³A l’é për lòn che Nosgnor a dis: “Mè pòpol, ch’a capiss bele che gnente, a sarà mandà an esili; ij sò governant a meuireran ëd fam, e la gent a meuirerà ‘d sèj. ¹⁴Le tombe as bërlico ij làver e a deurbo la boca përchè a vëddo nen l’ora d’arsèivje. Jë sgnor e ij póver, tuta la furfa ambriaca, a na sarà travondà. ¹⁵Tuti j’uman a saran anientà, tuta la gent a sarà campà giù. Fin-a j’arogant a sbasseran j’euj ant l’umiliassion. ¹⁶Ël Signor dl’univers a sarà esaltà da soa giustissia; chiel, ël Dé sant, a mostrarà soa santità ant ël ristabiliment dël drit. ¹⁷An col dì-lì j’agnej a trovran ëd bon-e pasture, feje a l’angrass e giovne crave a andran an pastura an tra le ruin-e.

¹⁸Maleur a coj ch’as tiro dré ij sò pecà con ëd còrde fàite ‘d busie, ch’as rabasto dapress soa cativeria tanme ‘n chèr! ¹⁹A s’ancalo fin-a a pijé ‘n gir Nosgnor e a-j diso: “Fà an pressa a fé quajcòsa. I vorsoma vëdde lòn ch’it sas fé. Che ‘l Dé sant a compissa ij sò progèt, përchè i vorsoma vëdde coj ch’a son!”.

²⁰Maleur a coj ch’a diso che ‘l mal a l’é bin e ‘l bin a l’é mal, che lë scur a l’é lus e che la lus a l’é ‘d scur, che ‘l doss a l’é mèr, e che ‘l mèr a l’é doss! ²¹Maleur a coj ch’a chërdo d’esse savi e ch’a penso d’esse furb!

²²Maleur a coj ch’a son vajant ant l’ora ‘d bèive ‘d vin e ch’as vanto ‘d savèj mës-cé d’alcol! ²³Për na bon-a bustarela lor a-j dan l’assolussion al colpèivol, e a arnego al giust sò drit. ²⁴A l’é për lòn che, coma ‘l feu a divora la paja e la fiama a consuma l’erba sëcca, parèj soe rèis a vniran marse e soe fior a passiran. A sarà parèj përchè a l’han arfudà la lej dël Signor dl’univers, përchè a l’han dëspresià la paròla dël sant d’Israel.

La zara ‘d Nosgnor

²⁵A l’é për lòn ch’a s’anvisca la zara d’ Nosgnor contra sò pòpol e ch’a-j patela con soa man. Le montagne a tërmolo e ij cadàver ëd sò pòpol a ambarasso le stra coma dë mniss ëspatarà. Contut, pense nen che la zara ‘d Nosgnor a sìa sodisfàita mach con lòn. Sò pugn a l’é ancora pront a taché! ²⁶Chiel a mandërà ‘n signal a ‘d nassion ch’a son bin da leugn e a ciamërà con un subi coj ch’a stan da l’àutra banda dël mond, e lor a rivran ëd corsa contra ‘d Gerusalem. ²⁷Lor a vniran nen strach e a s’antrapran pa. As fermëran nen për arposesse o për deurme. Gnanca un-a ‘d soe sinture a vnirà mòla, e gnanca na liassa ëd soe sàndole a së s-cianchërà. ²⁸Soe flecie a saran bin filà e ij sò arch a saran pront për la bataja. A voleran dë splùe dai sòco dij sò cavaj e le roe dij sò chèr a vireran coma n’orissi. ²⁹A breugëran tanme ‘d leon, tant coma ‘l pì fòrt dij leon. Brajant as camperan adòss a soe pijàite e a-j portëran vìa: gnun a sarà bon a salveje da soe grinfe. ³⁰An col dì ‘d distrussion, lor a breugëran dzura soe vìtime coma ‘l braj dël mar. Se quajdun a vëddrà ‘l pais, a l’avrà sota j’euj mach dë scur e ‘d disgrassie; fin-a la lus a sarà scurìa da le nivole.

Nòte

1. O “ëd col ch’i-j veuj bin”.

2. O “gavane le pere”.