Osèa

11

L’amor ëd Nosgnor për sò pòpol

¹Nosgnor a dis: Quand Israel a l’era na masnà, i-j vorìa bin, e i l’hai ciamà mè fieul ch’a seurtissa fòra da l’Egit. ²Contut, pì i lo ciamava, pì chila a së slontanava da mi, e a smonìa ‘d sacrifissi a le mistà ‘d Baal e a brusava d’ancens a d’ìdoj. ³Mi medésim i mostrava a Israel a marcé e a la tnisìa për man, ma chila a sa nen o gnanca a-j n’anfà gnente ch’a l’era mi ch’i-j stava dapress. ⁴I tirava Israel anvers ëd mi për ël mojen ëd langasse d’afession e d’amor. I l’hai gavaje da còl ël giogh, e mi medesim i l’hai bassame për deje da mangé.

⁵Ma dàit che mè pòpol a s’arfusa d’artorné a mi, lor a artornran an Egit e a saran forsà a serve l’Assìria. ⁶La guèra a vërtojerà për soe sità; ij sò nemis a chërperan tota soa fòrsa ‘d lor contra ‘d soe pòrte. A le dëstruvran parèj ch’a saran angarbiolà dai sò medésim disègn gram, ⁷përchè mè pòpol a l’ha la determinassion ëd chiteme. Lor am ciamo ël Pì-Àut, ma a l’é nen vera ch’am rendo onor.

⁸Coma podrìa-ne mai chitete, ò Israel? Coma podrìa-ne mai lassete andé? Coma podrìa-ne mai dëstruvte tanme Admà, o dësblete tanme Zebolim? Lolì am briseria ‘l cheur përchè mia compassion a dësborda.

⁹Nò, i darai nen ësfògh a mia zara. I dëstruverai nen Israel dël tut, përchè ch’i son Dé e nen nòm mortal. Mi i son an tra ‘d voi ël Sant e i vnirai pa për dëstruve. ¹⁰Un bel dì mé pòpol am vnirà dré. Antlora mi, ël Signor, breugg-rai tanme ‘n leon, e quand i lo farai, ij mè fieuj a artorneran tërmoland da l’orient. ¹¹A vniran da l’Egit tanme ‘n vòl d’osèj. Tërmoland tanme ‘d colombe, lor a artorneran da l’Assiria.