Ij nùmer

14

Arvira dj’Israelita

¹Antlora tuta la comunità a l’é butasse a crijé e a l’ha passà tuta la neuit a pioré. ²Tuti j’Israelita a mërmoravo contra 'd Mosè e Aron, e la comunità tuta antrega a l'ha dije: “A sarìa stàit mèj che nojàutri i fusso mòrt an Egìt pitòst che ven-e sì a meuire an ësto desert! ³Përchè Nosgnor an men-lo drinta a 's pais për fene meuire dë spa e për fé ciapé tanme piàita nòstre fomne e nòstre masnà? Saria-lo nen mej torné an Egit?”. ⁴E as disìo un con l'àutr: “Domse un cap e tornoma an Egit”.

⁵Antlora Mosè e Aron a son prostërnasse con la front a tèra an presensa ‘d tuta la comunità riunìa. ⁶Giosué, fieul ëd Nun, e Caleb, fieul ëd Jefune, che a l'ero stàit an tra j'esplorator dël pais, a son s-ciancasse le vestimente, ⁷e a l'han crijà a tuta l’adunansa dj'Israelita: “Ël pais ch’ i l'oma dëstraversà a l'é dru, un pais belissim. ⁸Se Nosgnor a sarà da la nòstra part, an farà intré an cola tèra e a la darà a nojàutri: a l'é un pais andova ch’a scor.ëd làit e d'amel. ⁹Mach, arvireve pa a Nosgnor, gnun-e tëmme dla gent ëd cola tèra, përchè nojàutri lor i-j mangeroma ant un sol bocon. Lor a son restà sensa difèise. Antramente che Nosgnor a l'é con nojàutri; gnun-a tëmma 'd lor”. ¹⁰Malgré lòn che Giosuè a-j disìa, tuta la comunità a vorìa mach masselo a prassà, ma tut an un moment la glòria 'd Nosgnor a l’ha fàit n'aparission an sla Tenda dël Rëscontr dëdnans a tùti j’Israelita.

Mosè a interced an favor dël pòpol

¹¹Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Fin-a che mira sta gent am farà dëspresi? Fin-a che mira avran-ne pa fiusa an mi, dòp tùit ij miràcoj che i l'hai fàit an mes a lor? ¹²I-j farai meure ‘d pestilensa e i-j farai perde l’ardità ch’i vorìa deje. Nopà da ti a seurtirà na nassion pì potenta e gròssa ancora”.

¹³Mosè a l'ha rësponduje a Nosgnor: “Ma j'Egissian a son a conossensa che con toa potensa ti 't l'has fàje seurte, costa gent, d’an mes a lor, ¹⁴e a l'han dijlo a la gent ëd cost pais. A l'han capì che ti 't ses an mes a cost pòpol, e ch’at peulo vëdde facia a facia; che toa nìvola as ferma dzora 'd lor; che ti 't marce 'd di dëdnans a lor drinta na colòna 'd nìvola, e 'd neuit ant na colòna 'd feu. ¹⁵Se ti, adess, it fas meure d’un colp sol sto pòpol, le nassion che a l'avìo sentì parlé 'd ti a andran a dì: ¹⁶‘Ël Signor a l’é nen bon ëd fé intré sto pòpol ant ël pais ch’a l’avìa promëttuje për giurament; për lòn a l’ha faje meuire ant ël desert’. ¹⁷Ora, donca, it sùplico, Signor, che toa potensa, an cost moment, Nosgnor, a sia manifestà! Ti ‘t l’has dit: ¹⁸‘Mi i son ël Signor, meusi a castighé e rich d’amor. I përdon-o le colpe e ij pëccà, ma i ten-o nen ël colpèivol për nossent: i ciamo cont ai fieuj dle colpe dij pare fin-a a la tersa e la quarta generassion’. ¹⁹Donca, dagià che tò amor a l’é tant grand, it prego ‘d përdoneje le colpe a sto pòpol, pròpi coma ch’it l’has fàit da l’Egit fin-a sì”.

²⁰Nosgnor a l'ha rësponduje: “Mi i-j përdon-o coma che ti 't l'has ciamame. ²¹Ma com a l'é vera ch'i son viv, la glòria dël Signor a ampinirà tuta la tèra! ²²Adess i fortisso che tuta sta gent ch’a l’ha bin vëddù mia glòria e ij segn miracolos ch’i l’hai fàit an Egit e che adess am buto a la preuva dzubidiend-me për la vira ch’a fà des, ²³e bin, loràutri a vëdran pa 'l pais che i l'hai promëttù për giurament ai sò grand. Gnun ëd lor ch’a l'avìo dëspresiame a lo vëdrà. ²⁴A sarà pitòst mè servent Caleb, che a l'é animà da n'àutr spìrit e che a l'ha ubidime 'd pianta, col ch’i farai intré ant la tèra andova che a l'era andàit an esplorassion, e soa dëssendensa a na sarà la padron-a. ²⁵Antratant j’Amalechita e ij Canané a seguiteran a sté ant le val dë sta region. Parèj, parte, fé un mes gir e torné ant ël desert, an diression dël Mar Ross.

Ël castigh dla prima generassion

²⁶Nosgnor a l’ha ancora parlaje a Mosè e a Aron. A l’ha dije: ²⁷Fin-a a che mira l’avrai-ne da soporté costa comunità përvèrsa ch’a barbòta contra 'd mi? I l'hai bin sentù le plente ch’a mormoro contra 'd mi j’Israelita. ²⁸Ti dije: ‘Mi, ël Signor, i fortisso - e sossì a l’é tant sicur che mia vita medésima - che mi iv traterai precis com i l’hai sentì che voi i dise. ²⁹Tuti coj ch’a son ëstàit censì, dai vint agn an sù, e ch’a l’han mormorà contra ‘d mi, a meuireran an ësto desert e ambelessì a-i lasseran ij sò còrp. ³⁰I giuro ch’a intreran pa ant ël pais ch’i l’avìa promëttù ch’a l’avrìe abità. A-i intreran mach Caleb, fieul ëd Jefune, e Giosuè, fieul ëd Nun; ³¹Vojàutri i disìe che ij vòstri fieuj a sarìo stàit caturà, ma a saran lor che mi i-i farai intré; a saran lor ch’a conosseran ël pais che vojàutri i dëspresie. ³²Damentre che ij vòst còrp a tomberan an ësto desert, ³³i vòstri fieuj a faran na vita da bërgé ramingh ant ël desert për quarant’ agn; a l’avran da soporté ‘l pèis ëd vòstre infidelità fin-a che l’ùltim ëd vojàutri a meuira an ësto desert. ³⁴Vojàutri i l'eve esplorà 'l pais për quaranta di. Minca di a val n'ann: për quarant' agn vojàutri i portreve 'l pèis ëd vòstre colpe, e i savreve lòn ch'a veul dì butesse contra ‘d mi. ³⁵I son mi, ël Signor, ch’i lo diso. I giuro ch’i traterai pròpi parèj tuta costa comunità përvèrsa ch’a l’ha complotà contra ‘d mi. Tuti a meuireran an ësto desert. A l’é pròpi sì ch’a ‘ndran a meuire.

³⁶Për lòn ch’a riguarda j’òm che Mosè a l'avia mandà an esplorassion dël pais e che, tornà ch’a j’ero, a l’avìo cissà la comunità a mormoré contra ‘d chiel, an fasend core ‘d parlanse dësfavorevole riguard a cola tèra, ³⁷costi òm che con gramissia a l'avìo spantià 'd mal an sël pais, a saran frapà da la mòrt dëdnans a Nosgnor. ³⁸Dla gent ch’a l’era andàita an esplorassion dël pais, a dzurvivran mach Giosuè, fieul ëd Nun, e Caleb, fieul ëd Jefuné.

Dësfàita dj’Israelita

³⁹Quand che Mosê a l’ha dije tut sossì a j’Israelita, ël pòpol a l’é tombà an na fòrta prostrassion^[1]. ⁴⁰A son peui levasse bonora e a son ancaminasse për andé an sël pont pì àut dlj mont ëd cola region e a disìo: “I l’oma pëccà. Varda, adess i soma butasse an marcia anvers ël leugh che Nosgnor a l’ha promettune”. ⁴¹Ma Mosè a l’ha replicaje: “Përchè contravnive ‘l comand ëd Nosgnor? Sòn av riesserà pa! ⁴²Adess Nosgnor a l'é pa con vojàutri; Andeje nen, e i sareve nen batù dai vòstri nemis. ⁴³Ambelelà j’Amalechita e ij Canané av ëspeto a l’avàit. Soe spa ‘d lor av masseran. I l’eve chità Nosgnor e për lòn chiel adess a l’é pa con vojàutri”.

⁴⁴Malgré lòn, lor a son ostinasse a andé an diression dle sime ‘d col pais montagnos, mentre che l’Érca dl’Aleansa ‘d Nosgnor e Mosè a son nen bogiasse ‘d pianta dal campament. ⁴Antlora, j’Amalechita e ij Canané, ch’a stasìo an tra ij mont, a son calane giù e a l’han batuje, dësbergiairandje fin-a a Corma.

Nòte

1. Ël tèrmin ebràich dovrà ambelessì a l’é אָבַל (ʾaval) a l’é l’istess che “fé deul” për la mòrt ëd quaidun o dòp d’avèj arseivù ‘d neuve grame.