Càntich

6

Amor përdù e artrovà

[Fijëtte a chila:] ¹Dov é-lo andàit tò amor, ò fomna ‘d ràira blëssa? Podes-to dine la diression ch'a l'ha pijàit, parèj da podèj serchelo con ti^[1]?”.

[Chila a lë fiëtte:] ²“Mè amor a l'é vnùit giù a gòdse sò giardin^[2] a cheuje 'd liri^[3] an tra preus dë spéssie balsàmiche^[4]”.

Arfren poétich: comunion djë spos

[Chila a chiel:] ³“Mi i son ëd chiel e 'l mè amà a l'é mè; chiel a s'amusa an tra ij liri”.

Arnovament ëd l’amor

[Chiel a chila:] ⁴Mia bela, ti 't ses bela parèj ëd la sità ‘d Tirsa, bela parija 'd Gerusalem, afrosa come n'armeja schierà con ij drapò al vent. ⁵Dëstorna ij tò euj da mi, përchè am conturbo^[5]! J'ariss dij tò cavèj a son strop ëd crave che a bàutio da j'erse dël Galad. ⁶Ij tò dent a son parèj ëd n'ëstrop ëd feje che a ven-o fòra da esse borà a la gòja: mincadun-a a l'ha doi bësson e gnun-a a l'é sensa cit. ⁷Toa ciafërla a l'é na un tòch ëd pomgranà drinta sò vel. ⁸Sessanta a son j'argin-e, otanta le concubin-e e 'l nùmer dle fije^[6] a l'é sensa fin, ⁹ma mia colomba a l'é ùnica^[7], la mia përfeta! Chila a l'é la fija preferìa^[8] 'd soa mare; a l'è la favorìa^[9] 'd cola ch'a l'ha daje vita. J'àutre fije a l'han vëddula e diciarala pròpi beà: a l'é stàita laudà da concubin-e e argin-e: ¹⁰“Chi podra-lo esse costa-sì che a ven anans tanme l'aurora? Bela parèj dla lun-a^[10], spledrienta tanme 'l sol, afrosa parèj ëd n'armejà con ij drapò al vent?”.

Artorn a la vigna

[Chiel a chila:] ¹¹Mi i j'era calà ant ël nosé^[11], për vëdde ij gich dla valada, për vëdde ij but ëd le vis e se a fùisso fiorì ij pomgranà. ¹²I son gnanca ‘ncorzume che mia anvìa fòrta am fasìa esse tanme ‘l prinsi ‘d mè pòpol an soa quadrìga^[12].

Canson d’amor e dansa

[Chiel achila:] ¹³[7:1] “Virte, virte^[13], ò Sulamita^[14]! Virte, virte, che i veui vëdte!”.

[Chila a chiel:] Përchè serches-to la Përféta tanmn ‘m danseur ch’am gira antorn?”

Nòte

1. Ël termo a l'é שׁוֹשַׁנָּה (shoshannah, “liri”) e שׁוֹשַׁנִים (shoshanim, “liri al plural”).

2. Ebràich: «E nojàutri i podoma serchelo con ti.» La congiunsion ''vav'' dzora 'd וּנְבַקְשֶׁנּוּנְבַקְשֶׁנּ (unvaqshennu) a mostra 'l but d'arserché l'ëspos con la sposa.

3. Ël verb לִרְעוֹת (lirʿot, “për navighé”; a ven da la rèis רָעָה (raʿah, “nurì,sigrì, ciadlé, pasturé”) a ven dovrà set vire ant ël Cantich.

4. La frase כַּעֲרוּגַת הַבֹּשֶׂם (caʿarugat habbosem, “Let ëd fior e bàlsam / përfum”) a l'é mach dovrà, tanme arfren, an 5:13, andova che a paragon-a soe ciafërle a spessie balsàmiche.

5. Ël verb רָהַב (rahav) a podrìa 'dcò esse "crasé" o "s-ciòde, arviscolé" oltre che ''sbaluché, conturbé, bolversé''.

6. Ël termo עַלְמָה (ʿalmah, “fomna giovo”) a s'arferiss a na fija da marié o na sposa anans ëd caté sò prim cit.

7. As podrìa 'dcò disse: “A l'é da sola mia colomba, la mia perféta. אַחַת (ʾacat) a l'é 'dcò dovrà tanme atribù ëd qualità: "ùnica, solénga".

8. Ebràich: “l'ùnica fija 'd soa mare:” אַחַת לְאִמָּה (ʾacat lʾimmah), valadì la pì speciala.

9. Ël termo בָּרָה (barah) a peul ëdcò avèj la nuansa 'd “pura” përché la rèis ברר a veul ëdcò dì "purifiché, eliminé".

10. Ël termo לְבָנָה (lvanah) a la létera a veul dì ''la bianca'' a l'é dovrà sovens për la lun-a.

11. Ël termo אֱגוֹז (ʾegoz, “nos”) a l'é fàcil ch'as arferissa a la nosera. La forma singolar a s'arferirìa a 'n nosé o boschèt ëd nosere.

12. Ël TM a les מַרְכְּבוֹת (marcvòt, “chèr al plural”).

13. An alternativa, “Torna…Torna…!” L'imperativ שׁוּבִי (shuvi, “virte, torna!”) A ven dovrà quat vire për enfatisé.

14. L'artìcol dzora 'd הַשּׁוּלַמִּית (hashulammit, ''la pàsia'') a foson-a tanme vocativ,