Isaia

12

Càntich ëd ringrassiament për la salvëssa arseivùa

¹Col dì-lì it cantras: “It diso grassie, ò Signor, përchè bele s’ it j’ere anrabiate contra ‘d mi, toa rabia a l’é pasiasse e ti ‘t l’has consolame. ²Vardé, Nosgnor a l’é vnùit a salveme. A l’é për lòn ch’i l’avrai fiusa e gnun-e tëmme. Ël Signor Dé a l’é mia fòrsa e col ch’a l’ha dame na rason për canté: a l’é Chiel ch’a l’ha salvame”. ³Cantand ëd gòj, i seurtireve a tiré d’eva da le sorgiss dla salvëssa. ⁴An col temp-là i direve: “Ringrassié Nosgnor! Laudé Sò Nòm! Fé conòsse an tra ij pòpoj Soe imprèise! Feje savèj che Nosgnor a l’é potent!”. ⁵Canté a Nosgnor, ch’a l’ha fàit ëd còse mararavijose, ch’a lo faso savèj për tuta la tèra! ⁶Che la gent ëd Gerusalem^[1] a s-ciopata le man ëd gòj, përchè a l’è grand ël Sant ch’a sta an mes a vojàutri!”.

Nòta

• 1. O “pòpol ëd Sìon”.