Giosuè

24

Arneuv dl’Aleansa a Sichem

¹A la fin Giosué a l'ha ciamà ansema tute le tribù d'Israel an Sichem, e a l'ha convocà 'dcò j'ansian, ij cap, ij giùdess e j'ufissiaj, che parèj a son presentasse dëdnans ëd Nosgnor. ²Antlora chiel a l'ha dit a tut ël pòpol:

“Sossì a dis ël Signor, Dé d'Israel: Vòstri cè, parèj ëd Tera, pare d'Abraham e 'd Nacor, a stasìo d'antan dë 'd là dël fium e a servìo d'àutri dio. ³Quandi ch’i l'hai fàit seurte vòst pare Abraham da la Mesopotàmia e i l'hai guidalo për tuta la tèra 'd Canaan; i l'hai moltiplicà soa dissendensa e i l'hai donaje Isach. ⁴Peui, a Isach, l'hai daje Giacòb e Esaù: e a Esaù i l'hai daje la proprietà dle montagne 'd Seir, nopà Giacòb e sò fieuj a son calà n'Egit. ⁵Pì anans, an cola nassion i l'avìa mandà Mosè e Aron, e dòp d'avèj castigà l'Egit con ëd portent che i l'hai fàit an mes a lor, i l'hai tirave fòra da là. ⁶Surtije ch’a j’ero ij vòstri cè da l'Egit, a l'ero rivà pen-a tacà 'l mar, che j'Egissian a son pressasse a steje dapress con ëd chèr e sivalié fin-a al Mar Ross. ⁷Ma ij fieuj d'Israel a l'han levà ij sò crij a Nosgnor e chiel a l'ha antërponù ëd top an tra vojàutri e j'Egissian; peui, a l'ha fàit debordé j'eve dël mar contra j'Egissian, ch’a son stane fongà. Ij vòstri euj a l'han vdù lòn che mi i l'hai faje a l'Egit! Apress ëd lòn voi i seve stàit vàire agn ant ël desert. ⁸fin-a che mi i l'hai fave intré ant la tèra dl'Amorita, ch’a stasìa a ponent dël Giordan. Lor a l'han combatuve, ma mi i l'hai daje an vòstre man e vojàutri i seve vnùit esse padron dël pais, dòp che mi i l'hai faje dësparì^[1] dëdnans ëd vojàutri. ⁹Ëdcò Balach, fieul ëd Zifor, rè 'd Moab, a l'avìa pijà j’arme për combate Israel, e për lòn, a l'avìa mandà a ciamé Balam, fieul ëd Beor, për maledive. ¹⁰Ma mi i l'hai pa vorsù scoté Balam: chiel a l'ha benedive espress, e mi i l'hai liberave da la man ëd Balach. ¹¹I l'eve peui passà 'l Giordan, e i seve rivà fin-a Gérico, e la gent ëd Gérico, j'Amorita, ij Perissita, ij Canané, J'Hitita, ij Ghirgasé, j'Evé e ij Ghebusé a l'han combatù contra 'd vojàutri, e mi i l'hai daje tuti an vòstre man. ¹²Dëdnans ëd vojàutri, i l'hai mandà dë scòp ëd calabron, ch’a l'han faje scapé an facia a voi com a l'era capità dij doi rè Amorita: a l'é pa stàit për toa spa o tò arch ch’a l’ha butaje an derota. ¹³I l'hai dave parèj na tèra che voi i l'avìe pa travajà, ëd sità ch'i l'avìe pa fabricaje; vojàutri i steve ambelelì e i mange ël frut ëd le vigne e dij ulivé ch'i l'eve pa piantà vojàutri.

¹⁴Ora donca, tëmme Nosgnor, e servije an antëgrità e an vrità. Dëspresié le divinità che ij vòstri grand a l'han servì dë'd là dël fium, an Egit: rende servissi mach a Nosgnor. ¹⁵E s’i seve pa sodisfàit ëd serve Nosgnor, serne d'ancheuj ëd chi esse servitor: a le divinità che ij vòstri cè a servìo dë 'd là dël fium, o a le divinità amorita, ant ël pais andova che i àbite: e bin, për lòn ch’am riguarda, mi e mia casà, i serviroma Nosgnor”.

¹⁶Antlora ‘l pòpol a l'ha rëspondù: “Ch'a sia mai che i chitoma Nosgnor për andé a serve d'àutre divinità! ¹⁷Përchè Nosgnor, nòst Dé, a l'é chiel col ch’a l'ha fane monté con ij nòstri pare, fòra dal pais d'Egit, da la ca dë s-ciavensa, ch'a l'ha fàit ësti gran miràcoj dëdnans a nòstri euj, e a l'ha goernane për tut 'l viage ch'i l'oma fàit, e an mes a tùit ij pòpoj che i l'oma passà. ¹⁸Nosgnor a l'ha taparà via dëdnans ëd nojàutri tuta costa gent, e j'Amorita che a stasìo ant ël pais. Për lon noi i serviroma ël Signor, përchè chiel a l'é nòst Dé”.

¹⁹Giosué a l'ha replicà: “Voi i sareve nen pro bon ëd serve Nosgnor, përchè chiel a l'é un Dé sant^[2], un Dé gelos; chiel a perdonerà pa vòstre trasgression e vòstri pecà. ²⁰Ant ël moment ch'i chitereve ‘l Signor e i servireve a ‘d divinità forëstere, chiel as virerà contra 'd voi, av farà dël mal e 'v consumerà, dòp d'avèj fàit a vojàutri tant bin”.

²¹E 'l pòpol a l'ha respondù: “Nò! Nò^[3]! Nojàutri i serviroma Nosgnor!”.

²²Antlora Giosué a l'ha ‘nsistù: “Voi i seve testimòni contra 'd vojàutri midem, che i l'eve sernù ël Signor për servilo!” E lor a l'han rësponduje: “I soma testimòni!”.

²³Giosué, antlora, a l’ha dit: “Donca, ora gaveve dal cheur le divinità forestere ch'a son an mes a voi, e viré vòstre ànime^[4] a Nosgnor, ch'a l'é Dé d'Israel! ²⁴Ël pòpol a l'ha rëspondùje a Giosué: “Nosgnor, nòst Dé, a l'é col ch'i serviroma, e mach a soa vos obidiroma!”.

²⁵An col dì-lì an Sichem Giosué a l'ha angagià ‘l pòpol ant n’aleansa con ël Signor, e a l'ha daje 'd lej e 'd prëscrission. ²⁶Peui Giosué a l'ha scrivù tut ant ël lìber dla lege 'd Dé e ciapà na pera gròssa, a l'ha drissala sota na rol che a l'era aranda dël pòst sacrà a Nosgnor.

²⁷Giosué a l'ha dije a tut ël pòpol: “Vardé, cost priòch a sarà testimoniansa contra 'd nojàutri; përchè a l'ha sentù tute le paròle che 'l Signor a l'ha dine: donch a sarà tant 'me testimoniansa contra 'd voi, përchè i vade nen arneghé vòst Dé”. ²⁸Peui Giosué a l’é congedasse da tut ël pòpol e mincadun a l’é tornass-ne a soa ardità.

Mòrt ëd Giosuè

²⁹Apress ëd costi fàit, a l'é rivaie che Giosué, fieul ëd Nun, servent ëd Nosgnor, a l'é mòrt a l'età 'd sentedes agn. ³⁰A l'han sotralo drinta le borne 'd soa ardità, a Timnat-Sera, ch'a l'é an sla montagna d'Efraim, da la banda 'd tramontan-a dël mont ëd Gacas.

³¹J’Israelita a j’ero stàit fedej^[5] a Nosgnor fin-a a la mòrt ëd Giosuè e dj’ansian ch’a son dzurvivuje, e ch’a l'avìo conossù tute j'euvre dël Signor, cole ch’a l'avìa fàit për Israel. ³²A Sichem, a l'han ëdcò sotrà j'òss ëd Giusep, che ij fieuj d'Israel a l'ero portasse da l'Egit, ant na part dël camp che Giacòb a l'avìa catà për sent piësse d'argent^[6] dai fieuj d'Emor, pare 'd Sichem; e ch'a l'era ardità dij fieuj ëd Giusep. ³³A l'é 'dcò mòrtie Eleasar, fieul d'Aron, e a l'é stàit sotrà da para 'd sò fieul Pineas, a Ghibea an sla montagna d'Efraim.

Nòte[modifiché]

1. O “anientaje”, “stërminaje”.

2. Ant ël test ebràich sia il nòm divin (אֱלֹהִים,'elohim) che l'atribù (קְדֹשִׁים, chëdossim, "sant") a son pluraj.

3. La tradussion a presupon che כִּי (ki), visadì ''ma'' ''përchè, a sia enfàtich. N'àutra manera a sarìa ciapela tant 'me esplicativa, "Nò, përchè i lo faroma ..."

4. Ebràich: "piega tò cheur vers". Ël termo לֵבָב (levav, "cheur") a s'arferirìa a la volontà dël sìngol o dla gent.

5. O “a l’han servì”.

6. Ebràich: "sent chesita". La paròla ebràica קְשִׂיטָה (chesita) a l'é generalment antèisa com arferija a n'unità dë dné, ma 'l valor e 'l pèis a son sconossù. La paròla 's verìfica mach ambelessì e an Génesi 33:19 e Giòb 42:11.