Salm 22

Ij Salm

22. Mè Dè, mè Dè, përchè has-to bandoname?

L’autor a invòca Nosgnor ch’a lìbera dai sò nemis mortaj ch’a l’han ansercialo e ch’a mnasso soa vita. A l’ha fiusa che Nosgnor a antërvnirà, a fà vòt ëd ringrassié Nosgnor an pùblich për sò agiùt e a l’ha na granda aspetatica dël temp che tuti a arconossran la grandëssa ‘d Nosgnor e a-j rendran l’adorassion.

¹Për ël magìster dël còro. Un Salm ëd David, da cantesse scond ël ton ëd “Cerva al calé dël sol”. Mè Dè, mè Dè, përchè has-to bandoname? Përchè stas-to tant da leugn da mi quand che mi i gëmmo e ciamo d’agiùt? ²Mè Dé, i crijo ëd dì, e ti ‘t rëspondes nen; i crijo ëd neuit e i trovo gnun arlass. ³Pura, ti ‘t ses sant e tl’has për tròno le làude d’Israel!

⁴Nòstri antich as confidavo an ti, e ti ‘t l’has liberaje. ⁵At invocavo e a j’ero salvà, an ti a confidavo e mai a son ëstane delus. ⁶Mi, contut, i son un verm, e pa n’òm. La gent am fà le sbefie e tuti am mepriso! ⁷Tùti coj ch’am vëddo am rijo dapress; am schergno e sopato la testa. A diso: ⁸“É-lo sto-sì col ch’as confidava a Nosgnor? Ch’a lo salva, antlora! Se Nosgnor a-j veul tant bin, ch’a lo libera, donca!”.

⁹Pura it ses tì ch’it l’has fame seurte sicur da la pansa ‘d mia mare e ch’a l’ha mname a d’avèj fiusa ‘d ti a le pupe ‘d mia mare. ¹⁰Quand che mi i son nà, i son ëstàit campà ant ij tò brass. Ti ‘t ses ëstàit mè Dé fin-a dal moment ch’i son nassù.

¹¹Slontante nen da mi, përchè ch’i son an perìcol e i l’hai gnun ch’am giuta. ¹²Ij mè nemis am ëstan tut d’antòrn tanme na màndria ‘d tòr; ëd tòr feros ëd Basan a l’han pijame an mes. ¹³Tanme ‘d leon, a l’han doertà soa gola contra ‘d mi, A breugio e a pianto ij dent ant soa piàita.

¹⁴Mia vita a së sversa tanme d’eva, e tùit ij mè oss a son dëslogà. Mè cheur a l’é tanme ‘d sira ch’a së slingua dintra mè pét. ¹⁵Mia boca a l’é sëccasse tanme ‘d crèja brusà dal sol. Mia lenga a l’é tacasse a la vòlta ‘d mia boca. It l’has fame cogé ant la póer e it l’has considerame coma mòrt. ¹⁶Ij mè nemis a l’han anserciame tanme ‘n trop ëd can; a l’ha circondame na màniga ‘d malfator. A l’han forame le man e ij pé. ¹⁷I peudo conté tùit ij mè oss. Ij mè nemis am bèico e a n’argiojìsso. ¹⁸A së spartisso mie vestimente e as gieugo ai dà mia ròba. ¹⁹Nosgnor! Slontante nen! Ti ‘t ses mia fòrsa. Ven an pressa a giuteme! ²⁰Libera mia vita da la spa, sparmia mia vita pressiosa da sti can. ²¹Salvame da la gola dël leon e dai còrn ëd ësti bovin servaj.

²²I nunsiarai tò nòm ai mè frej e seur, an mes a la radunansa ‘d tò pòpol it laudrai. ²³Fedej ëd Nosgnor: laudelo! Fieuj ëd Giacòb, glorifichelo! Fieuj d’Israel, reverensielo! ²⁴Përchè Nosgnor ha l’ha nen voltasse da l’àutra part dëdnans al bzognor, nì a l’ha o meprisà ij sò patiment. A l’ha nen voltaje le spale ma a l’ha bin scotà ij sò crij d’agiùt.

²⁵Dëdnans tuta la radunansa ‘d tò pòpol it laudrai. I compirai tùit ij mè vòt a la presensa ‘d coj ch’at rendo l’adorassion. ²⁶Ij pòver a l’avran da mangé e a na saran sodisfàit. Tuti coj ch’a serco Nosgnor a lo laudran. Ij sò cheur as arlegreran con na gòj sensa fin. ²⁷La tèra antrega a arconossrà Nosgnor e a tornarà a Chiel; tute le famije dle nassion as prosterneran dëdnans a Chiel, ²⁸Përchè ‘l podèj regal a l’é ‘d Chiel. Nosgnor a governa le nassion.

²⁹Che jë sgnor ëd la tèra a faso festa e ch’a-j rendo onor. Anchineve dëdnans a Chiel, vojàutri tùit ij mortaj, tuti vojàutri che vòstra fin a sarà la póer.

³⁰Ëdcò nòstri fieuj a lo serviran. Le generassion dl’avnì a sentiran parlé dij prodis che Nosgnor a fà. ³¹Soe assion vd giustissia a saran contà a coj ch’a son ancora nen nassù. A sentiran ëd tut lòn che Nosgnor a l’ha fàit.