Deuteronòmi

10

Nosgnor a përdon-a sò pòpol

¹Antlora Nosgnor a l’ha dime: “Taja doe tàule ‘d pera parèj dle prime, e monta an sla montagna për ancontreme. Fate ‘dcò n’èrca ‘d bòsch. ²Dzura dle tàule ‘d pera i graverai ij comandament, j’istesse paròle ch’a-i ero an sle prime tàule, cole ch’it l’has s-ciapà; peuj it jë butras ant l’érca”.

³I l’hai, donca, fame n’érca ‘d bòsch ëd gasìa e i l’hai tajà doe tàule ‘d pera pròpi coma le prime. Peui i son montà an sla montagna con le doe tàule an man. ⁴Ël Signor a l’ha scrivuje ant le neuve tàule l’istesse paròle ch’a l’avìa scrivù an sle prime: ij des comandament che chiel a l’avìa dave da ‘n mes al feu, ant ël dì ch’i j’ere stàit riunì an ciambrea ai pé dla montagna. Peui ‘l Signor a l’ha damje. ⁵Antlora i son torna calà da montagna, i l’hai butà le tàule drinta dl’érca ch’i l’avìa fame, e ambelelì a son restà, com a l’avìa comandame Nosgnor.

⁶J’Israelita a son partì dai pos ëd Bene-Iacan për Mosera, ch'a l'é là andova ch'a l'é mòrtie Aron; chiel a l'é stàit sotrà ambelelà, e a l'é Eleasar sò fieul che a l'é sucedùje ant ël sacerdossi. ⁷Da là a son partì për Gudgoda, e da Gudgoda për Iotbata, tèra rica 'd cors d'eva. ⁸A l’é antlora che Nosgnor a l’ha separà da j’àutre la tribù ‘d Levi për fideje costi ancàrich: trasporté l’érca dl’aleansa ‘d Nosgnor, acostesse a la presensa ‘d Nosgnor për ufissié com ëd sacerdòt, e pronunsié la benedission an sò nòm. Coj-lì a son ij sò incàrich fin-a ‘l dì d’ancheuj. ⁹A l’é per lòn che ij Levita a l’han pa ‘rseivù n’ardità ‘d tèra tanme ij sò frej: a l’é Nosgnor soa ‘rdità ‘d lor, precis coma a l’ha promëttù chiel istess, ël Signor, vòst Dé.

¹⁰Për mi, i son restà an sla montagna për quaranta dì e quaranta neuit, com anans. Ëdcò sta vira Nosgnor a l’ha scotame e a l’ha ‘rnunsià a dëstruv-te. ¹¹Pi tard a l’ha dime: “Àlvte! Part e va a la testa 'd costa gent, përch’ a peusso andé a pijé possess dël pais che i l'hai giurà ai sò antich ëd doneje”.

Amor e ubidiensa

¹²“E ora, pòpol d’Israel, còs é-lo ch’as ëspeta da ti ël Signor, tò Dé? Ch’it porte rispet dël Signor tò Dé, ch’it marce ant ij sò senté, che ti ‘t jë veuja bin e ch’it jë rende l’adorassion con tut ël cheur e con tuta l’ànima; ¹³ch’it osserve ij sò comandament e soe lej, cole che ancheuj it dago për tò bin. ¹⁴Varda: ij céj - sensa dubi ij céj pì an àut - e la tèra, con tut lòn ch’a conten, a son dël Signor, tò Dé. ¹⁵Tutun, mach ai tò antich Nosgnor a l’é annamorasse e a l’ha vorsuje bin. Për motiv ëd lor, da ‘n tra tùit ij pòpoj, a l’ha sernù ‘dcò vojàutri, ij sò dissendent ëd lor, com ancheuj i peude bin vëdde.

¹⁶Sirconcideve, donca, ël cheur e sie pa pì ‘d teston! ¹⁷Ël Signor, vòst Dé, a l’é ‘l Dé dij dé, e ‘l Signor dij signor. A l’é ‘l Dé grand, poderos e da tëmme, ch’a fà gnun-a distinsion an tra le përson-e e ch’as lassa nen suborné. ¹⁸Chiel a rend giustissia a l’orfelin e a le vidoe; a l’ha grinor dij foresté e a-j dà da mangé e da vestisse. ¹⁹Voreje bin ai foresté, da già che ‘dcò vojàutri i seve stàit ëd foresté ant el pais d’Egit.

²⁰Porta rispet al Signor, tò Dé, e rendje l’adorassion mach a chiel. Sijne fedel. Fà ‘d giurament mach për sò nòm. ²¹Làuda mach chiel. A l’é chiel tò Dé, col ch’a l’ha fàit për ti coste euvre grande e portentose ch’it l’has contemplà con ij tò euj medésim. ²²Quand che ij tò antich a son calà an Egit a j’ero mach stanta përson-e, e ora ‘l Signor, tò Dé, a l’ha rendute tant numeros coma le stèile dël cél.