Ij Salm

42. Coma la cerva a susta ‘d rij d’eva

Ël Salmista a ‘arcorda coma ch’a l’era bel d’andé an procession con ij fedej ëd Nosgnor anvers al Templ an mes a ‘d cant ëd gòj, ma adess a lamenta d’esse an esili ant na tèra foresta andoa ch’ij sò nemis a lo pijo mach an gir për soa fej.

¹Për ël magìster dël còro. Un salm dij fieuj ëd Còre. Tant ‘me la cerva a susta ‘d rìj d’eva, parèj mia ànima a sosta Ti, ò Dé mè. ²I son assià ‘d Ti, dël Dé ch’a l’é mia vita. Quand ch’a sarà-lo ch’i podrai vëdde Nosgnor an facia^[1]? ³Dì e neuit i mangio^[2] mach ëd lerme, damentre ch’ij mè nemis am pijo ‘n gir e am diso: “Dova ch’a l’é mai tò Dé?”. ⁴An sagna ‘l cheur mach a penseje coma ch’a l’era bel dë sté an compagnìa dij tò fedej ch’as n’andavo an procession anvers la ca ‘d Nosgnor e ch’a cantavo ‘d gòj e d’arconossensa an mes ai son ëd na granda selebrassion! ⁵Përchè mai adess costa tristëssa, ò ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornarai a laudé Nosgnor, ch’a l’é ‘l mè Salvator e ‘l mè Dé! ⁶Pròpi adess ch’i l’hai lassame andé, i m’arcordrai ëd Ti, fin-a dal Mont Hermon, ch’a l’é bin da leugn, la sorgiss dël Giordan, dla tèra dël Mont Missàr. ⁷I sento l’arbeuje dël mar an tempesta ch’a s’anfuria dzura ‘d mi, soe onde furiose ch’a së sbato contra ‘d mi, ⁸Contut, minca dì Nosgnor a arvërsa sò amor an mè cheur e i sai ch’am ëvnirà mai a manché. Parèj ant la neuit i canto soe canson e i àusso mie preghiere a Nosgnor, ch’am dà la vita. ⁹I diso a Nosgnor, mia ròca: “Përchè has-to dësmentiate ‘d mi? Përché hai-ne d’andé ‘n gir ant ël deul, crasà dai mè nemis? ¹⁰Soe schergne ‘d lor am ës-ciapo j’oss. Lor a diso: “Andoa ch’a sarà mai tò Dé?”. ¹¹Përchè mai tuta sta tristëssa, ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornarai a laudé Nosgnor, ch’a l’é ‘l mè Salvator e ‘l mè Dé!

Nòte

1. O “sté dnans a Chiel”.

2. O “ëd lerme a son mè pan”.