Giòb

2

Sconda preuva

¹Un dì a l'é riunisse la cort dël cél a la presensa ëd Nosgnor. An tra 'd lor a l'é vnùje 'dcò l'Acusator, Sàtana. ²Nosgnor a-j domanda: "E ti, da 'ndoa ch'it rives?". E chiel a-j rëspond: "Da fé 'd gir për la tèra për vardé lòn ch'a-i passa". ³Nosgnor a l'ha dije: "L'has-to armarcà mè servitor Giòb? A-i é gnun d'àutri an sla tèra ch'a sia parèj ëd chiel: a l'é onest e giust, am rëspeta e a sta da leugn dal mal. Ti 't l'has cissame a ruinelo ma 't l'has otnù gnente: ancora chiel as mantniss ferm an soa integrità". ⁴L'Acusator a-j rëspond: "Pel për pel! N'òm a sarìa pront a arnùnsié a tut mach për salvesse la pel! ⁵Ma preuva 'n pò a stende la man a tochèje soa përson-a. I scomëtto ch'at maledirà an facia!".

⁶Antlora Nosgnor a l'ha dije a l'Acusator: "It lo buto an toe man, ma rispetje la vita!". E l'Acusator a l'é artirasse da la presensa ëd Nosgnor e a l'ha arfilaje a Giòb na marseugna grama ch'a l'ha pijalo da la testa ai pé. ⁷Giòb setà ant la sënner, as gratava con un ciap rot ëd tèra cheuita. ⁹Soa fomna a-j disìa: "Ancora it të mantnisse ferm an toa integrità? Malediss Nosgnor e meuir na vòlta bon-a!". ¹⁰Giòb a l'ha rësponduje: "Ti 't parles coma na fomna svantà. S' i acetoma 'l bin coma 'n don ëd Nosgnor, l'avriom-ne nen d'acetene 'dcò 'l mal?".

An mes a tut sossì, gnun-a paròla a l'é surtìa da la boca 'd Giòb ch'a podèissa consideresse 'n pecà.

Ij tre amis ëd Giòb

¹¹Quand tre dj'amis ëd Giòb a l'han sentì ëd tùit ij maleur ch'a l'ero cascaje adòss, a son ëvnùit minca un da sò pais e a l'han decidù ansema d'andé a trovelo për deje 'd coragi e confortelo. As ciamavo Èlifaz, da Teman, Bildad, da Sùa, e Sofàr, da Naamà.

¹²Quand ch'a l'han vëddù Giòb da leugn, squasi a podìo pì nen arconosslo. Piorand fòrt, a son s-ciancasse le vestimente e a l'han campà 'd póer an aria dzora la testa pór mostré tut ël deul ch'a n'avìo. ¹³Set dì e set neuit a son ëstaje dacant, sensa dì na paròla, përchè a vëdìo che ij sò patiment a l'ero motobin grand.