Isaia

53

¹Chi podrìa mai chërde lòn ch’i l’oma giusta sentì? A chi a l’é arvelasse la potensa dël brass ëd Nosgnor? ²[Ël servent ëd Nosgnor] a l’é chërsù dëdnans a chiel tanme n’arbut, tanme na rèis ch’a seurt da ‘n teren sùit. A l’avìa gnun-a tal figura o blëssa ch’a podèissa sussité nòstr’ amirassion; a l’era ‘d gnun-a tal bela presensa ch’a podèissa rendlo desideràbil. ³Pitòst, a l’era n’òm meprisà e bandonà da la gent, n’òm ch’a savìa bin lòn ch’a sio ij patiment e ch’a l’era costumà a j’aflission^[1]. A smijava a coj ch’a fan ëscheur mach a vardeje^[2]; a l’era meprisà, considerà n’òm ëd gnun cont. ⁴Pura, a j’ero nòstre maladìe che chiel a portava; a j’ero ij nòstri patiment ch’a l’era pijass-je a còl. E noi i chërdìo che chiel a l’era nòm castigà da Nosgnor con d’aflission për lòn che chiel medésim a l’avìa fàit. ⁵Nò, nen parèj! Le ferìe ‘d foèt ch’a portava an sò còrp chiel a l’ha arseivùle për motiv dij nòstri pëccà; chiel a l’é stàit crasà an càusa ‘d nòstre colpe. A l’ha patì ‘l castigh che nojàutri i soma stane salvà; chiel a l’ha ‘rseivù ‘d ferije e nojàutri i soma stàit varì da le nòstre!

⁶Tuti nojàutri i ‘ndasìo dë dsa e dë dla tanme ‘d feje sbergiairà; mincadun ëd nojàutri a l’avìa perdù la stra e as n’andasìa për sò cont sensa savèj andoa, ma Nosgnor a l’ha carià an soa schin-a le colpe ‘d tuti nojàutri. ⁷Quand ch’a l’era maltratà as umiliava e a dovertava gnanca la boca. Coma n’agnel portà ‘l masel, coma na feja dëdnans a chi la toson-a, a l’é restass-ne ciuto e gnanc’ a dovertava la boca. ⁸A l’é stàit portà vìa e condanà da ‘n tribunal ëd canaje. Chi é-lo ch’as dasìa pen-a ‘d sò destin? Gnun as n’anfasìa ‘d chiel. A l’han rancalo da la tèra dij vivent, a l’han ferilo a mort për j’infidelità ‘d sò pòpol. ⁹A vorìo sotrelo tanme ‘n malfator, ma a l’é finì ant la tomba ‘d në sgnor, chiel ch’a l’avìa fàit gnun-e violense e che gnun-a përfìdia a l’avìa mai avù an sij làver.

¹⁰Bele se Nosgnor a l’ha vorsù craselo e crusielo, quand ch’a l’avrà smonù soa vita an sacrifissi për fé l’espiassion dël pëccà^[3], chiel a vëdrà a dissendensa e a l’avrà na vita longa: për sò mojen ij pròpòsit ëd Nosgnor as compiran. ¹¹Mè servent, quand ch’a vëdrà tut lòn che soe aflission a l’avran compì a na sarà sodisfàit. An càusa ‘d soa esperiensa chiel, ch’a l’é giust, a rendrà giust tuti j’àutri, përchè a l’é cariasse chiel ëd soe colpe ‘d lor. ¹²I-j darai l’onor d’un soldà vitorios, përchè ch’a l’é sogetasse ‘d bon-a veuja a la mòrt e a l’é stàit contà tra ij malfator. A l’ha portà ‘n sle spale ij pëccà ‘d tanti e a l’ha fàit l’intercession për ëd gent arvirosa.

Nòte

1. O “maladìe”.

2. O “che la gent a vira lë sguard da chiel për nen vardelo”.

3. O “fàit la restitussion”.