Ij Salm

71. Nosgnor! I l’hai trovà na sosta an ti!

Lë scritor a prega a che Nosgnor a ven-a a giutelo e a dà espression a soa fiusa che Nosgnor a lo guernrà e a-j rendrà giustissia. Ij prim tre vers a son squasi l’istess che coj ëd Salm 31:1-3.

¹Nosgnor! I i l’hai trovà na sosta an ti! Lassme maj confonde! ²Rendme san e salv, tirme fòra dai pericoj përchè ti’t fas lòn ch’a l’é giust; scotme e salv-me. ³It ses ti mia rocafòrt e fortëssa, anté ch’i peudo sèmper stërmeme. ⁴Mè Dé it ses ti, s-cianch-me da le man dij pervers, da la strèita ‘d coj ch’am craso sensa pietà. ⁵Nosgnor! It ses ti ses mia speransa, i son fidame ‘d ti fin da quand ch’i j’ero giovo. ⁶Vera, it ses stame dacant fin-a da mìa nassensa; fin-a ant ël vènter ëd mia mare ti ‘t l’has guername. A l’é për lòn che i chito mai ëd laudete!

⁷Mia vita a l’é stàita n’esempi për tanta gent^[1] përchè it ses ëstàit ti mìa fòrsa e protession. ⁸A l’é për lòn ch’t chitrai mai ëd laudete: i nunsio toa glòria për tut ël dì. ⁹E adess ch’i son vej, butme nen da banda. Bandonme nen quand mie fòrse am ven-o a manché. ¹⁰Ij mè nemis a son sèmper lì ch’a speto e ch’a stan a l’avàit për masseme. A comploto contra ‘d mi ¹¹e a diso: “Nosgnor a l’ha bandonalo. Andoma a ciapelo, përchè adess a-i é pì gnun ch’a lo giuta”.

¹²Nosgnor! Slontan-te nen da mi. Mè Dè, ven an pressa a giuteme. ¹³Pòrta ‘d dësgrassia e ‘d ruin-a ai mè acusator. Rend umiliassion e onta a coj ch’a veulo feme ‘d mal.

¹⁴A l’é sicur che mi i chitrai mai d’avèj speransa an ti: i sai ch’it më giutras. It laudrai sèmper ëd pì. ¹⁵I conterai a tuti ‘d toa giustissia. Për tut ël dì i farai conòsse cola ch’a l’é toa fòrsa, bele se mie paròle a san nen sèmpre felo bin. ¹⁶I laudrai toe euvre poderose, Nosgnor mè Dé. I dirai a tùti ch’it ses mach ti a esse giust.

¹⁷It ses stàit ti, Nosgnor, a mostreme lòn ch’a l’é giust fin-a da mia prima infansia, e i l’hai sèmper contà a tuti le còse maravijose ch’it fas. ¹⁸E ancheuj ch’i son vej e gris, bandonme pa, ò mè Dé. Lassa ch’i nunsio tò podèj a costa neuva generassion, ij tò miracoj poderos a tuti coj ch’a vniran apress ëd mi.

¹⁹Toa giustissia, mè Dé, a riva fin-a al cél; le còse ch’it l’has fàit a son grande: a-i é gnun ch’a sia tanme ti, mè Dé. ²⁰A l’é stàit dur ëd soporté tùit ij maj ch’i l’hai patì, ma i sai che ti am faras torna vive e am faras seurte da la tomba përfonda. ²¹Ti ‘t më stabiliras a n’onor ancó pì grand, e na vòta ancora it saras mia consolassion.

²²Antlora mi it lauderà con la mùsica dl’arpa, përchè ti ‘t ses fedel a toe promësse, mè Dé. I canterai a ti con la lira, ò Sant d’Israel. ²³I crijerai për la gòj e cantrai toe làude, përchè ti ‘t l’has riscatame. ²⁴I parlarai për tut ël dì ëd toe euvre ‘d giustissia, përchè tuti coj ch’a l’han provà a feme ‘d mal a l’han arseivù mach d’umiliassion e d’onta.

Nòte

• 1. ↑ O “tùit am vardavo tanme ‘n prodis”.